14 juli 2017

Zwangerschapsupdate week 36

Wow, vandaag ben ik 37 weken zwanger, dus het ‘mag’ officieel gebeuren! Ik ben er echter nog lang niet aan toe hoor, laat die baby nog maar even zitten. Ik voel me nog goed en bovendien, ligt hij inmiddels nou wel met zijn hoofd naar beneden? Ik vertel je hoe het afgelopen week ging. De buikfoto heb ik zelf in de spiegel gemaakt, Rogier was te druk om het te doen.

Meelijdende blikken & opmerkingen

Ik merk echt dat mensen me met medelijden bekijken. Ook krijg ik af en toe opmerkingen waar dit uit blijkt. Zo waren Rogier en ik bij de bakker, en hij vroeg of ik nog iets wilde. De mevrouw bij de kassa zo: “Zij wil bevallen volgens mij!” Grappig hoor, maar eigenlijk mag ik nog een maand dus. En eigenlijk zou ik het helemaal niet erg vinden als het nog een maandje zou duren.

Echo

Maandag had ik weer een afspraak bij de gynaecoloog. Zoals elke week eerst een echo om de doorbloeding van de navelstreng en hersentjes van de baby te controleren, en deze keer ook om even te checken of hij nog steeds met zijn hoofd naar boven lag. Nou, gelukkig was de doorbloeding weer goed, maar baby lag nog gewoon met zijn billen naar beneden hoor.

CTG en het hele riedeltje

Na de echo mochten we meteen door naar de afdeling verloskunde voor een CTG, het meten van mijn bloeddruk, en controleren van mijn urine. Op weg er naartoe ben ik nog even op de weegschaal gaan staan: 85kg!! Dat is prima hoor, maar dat is dus een kilo per week, de afgelopen vijf weken! Mijn bloeddruk, urine en CTG waren goed. Er waren dus in principe geen redenen om niet te proberen de baby te draaien.

Wel of geen uitwendige versie?

Toen ik net aan de CTG lag kwam de arts in opleiding al even polsen of ik graag wilde proberen om de baby te draaien. Ik legde haar uit dat ik dat héél graag wél wilde, omdat ik echt een keizersnede wil vermijden. Je weet gewoon niet hoe dat zal gaan, in combinatie met mijn leveraandoening. Zij was daar een beetje verbaasd over, omdat ze juist liever niet op mijn buik wilde duwen, omdat er zo’n achterlijk grote lever in zit! Maar ze ging het allemaal vertellen aan de gynaecoloog en overleggen of het verantwoord was.

We gaan het ‘proberen’

Na het overleg kwam de gynaecoloog even kijken en voelen. Ze probeerde of de babybillen makkelijk uit mijn bekken te tillen waren, en of ze op genoeg plekken op mijn buik kon duwen zonder op mijn lever te duwen. Gelukkig vond ze dat we het in elk geval konden proberen. Ze wilde me geen valse hoop geven, dus zei van tevoren dat er ongeveer 30-40% kans was dat het lukte. En bovendien wilde ze me weeënremmers geven om het zo makkelijk mogelijk te maken. Ik vond alles prima, al had ik stiekem nog steeds het idee dat het best makkelijk zou gaan.

De draaipoging

Ik zal mijn persoonlijke ervaring met de uitwendige versie nog in een apart artikel beschrijven, maar kort gezegd kan ik je vertellen dat het me alles meeviel en dat het gelukt is!!! Het vervelendste waren eigenlijk de weeënremmers. Die geven je als ze net ingespoten zijn enorme hartkloppingen en een opvlieger. Die zijn na een paar minuutjes over hoor, maar het is wel even vervelend. Na een kwartiertje is het ingewerkt op je baarmoeder, en dan kan de draaipoging gedaan worden. Die ging heel makkelijk. De gynaecoloog tilde de billen uit mijn bekken, duwde het hoofdje heel voorzichtig de goede kant op en eigenlijk ging het verder vanzelf. Alleen het kleine stukje dat het hoofdje lang mijn lies moest om mijn bekken in te gaan was even gevoelig, maar geen pijn of iets dergelijk. De gynaecoloog was ook verbaasd hoe makkelijk het ging en vond eigenlijk dat ze niet zo veel gedaan had, haha. Nou, ik ben haar enorm dankbaar! Ze zei zelfs dat ze het volgende week nog wel een keer wilde doen als dat nodig mocht zijn. Maar volgens mij ligt die baby nog steeds met hoofd naar beneden dus hoeft dat niet.

Lees hier mijn hele ervaring met uitwendige versie bij stuitligging

Carpaal tunnel syndroom

Ik heb verder wel wat zwangerschapskwaaltjes, moe, groot, opgezwollen, beetje bekkenpijn, maar eigenlijk het enige dat écht vervelend is is de pijn in mijn handen. Ik zeg het elke keer als ik met een arts of verpleegkundige spreek, maar meestal zeggen ze gewoon dat het erbij hoort. De gynaecoloog nu zei echter dat als het zo erg wordt dat ik er niet meer van kan slapen ik naar de neuroloog kan. Die geeft dan plaatselijke cortisol injecties in mijn polsen, waardoor het beter wordt. En natuurlijk wordt het binnen een paar weken beter nadat ik bevallen ben! Ik heb één nacht gehad dat ik er een paar keer wakker van werd, maar ik lig er niet wakker van ofzo. Die injecties lijken me daarom nog niet nodig. Ik doe gewoon een aantal dingen niet meer, zoals de vaatwasser uitruimen. 😉

Lekker regen, natte buik…

De buikfoto heb ik gemaakt toen ik thuiskwam van Jim wegbrengen naar het kinderdagverblijf op woensdag. Lekker verregend, ook al liep ik onder een hele grote paraplu. Mijn jas kan niet dicht, dus ik had een mooie natte plek bovenop mijn buik. Ik mis het warme weer echt trouwens, ik hoop zo dat het terugkomt!! Je hoort altijd van hoogzwangere vrouwen dat ze warmte verschrikkelijk vinden, maar ik vind het heerlijk.

 

Nou ja, weer een weekje voorbij. Het mooiste is dat de baby nu gewoon in hoofdligging ligt! Echt superfijn, er van uitgaande dat ik het goed voel dat hij zo zal blijven liggen natuurlijk…

Vorige post Volgende post

1 reactie

  • Reageren Lisette 15 juli 2017

    Wat fijn zeg dat de versie gelukt is!! En nu zo blijven liggen!!!

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge