16 april 2018

Waarom moet mij dit overkomen?

Waarom moet mij dit overkomen? – Stel jij jezelf deze vraag weleens? Begrijpelijk, heel veel mensen doen het. Het is volgens mij alleen een compleet nutteloze vraag. De vraag stellen lost niks op. Het antwoord vinden is onmogelijk. En zelfs als je het antwoord zou krijgen, hoe zou het je helpen? Op geen enkele manier.

Bron: Shutterstock (“depression”)

Waarom moet mij dit overkomen?

Ik begrijp heel goed dat mensen iets meemaken en zichzelf deze vraag stellen, maar aan de andere kant… wat als Rogier en ik onszelf deze vraag elke keer opnieuw gesteld hadden? Dan hadden we er niet zo bij gezeten.

En dan heb ik het nog niet eens over alles wat er in ons leven gebeurd is, voordat Jim geboren werd.

“Het had iedereen kunnen overkomen”

Sinds Antonies geboorte proberen veel mensen ons gerust te stellen door antwoord te geven op “waarom dit ons is overkomen”. Zonder dat we de vraag stellen. Van “hier hadden jullie niks aan kunnen doen”, tot “domme pech”, en ook “het leven schotelt je alleen voor wat je aankan”. Allemaal goed bedoeld, maar niet nodig. We zijn lang geleden gestopt met onszelf deze vraag stellen.

Waarom zou het ons niet overkomen?

OK, eerlijk is eerlijk, ook onze eerste reactie is: “Aaaargh, waarom moet zoiets nou, álweer, ons overkomen?!” En dan zuchten we eens diep, en we kijken elkaar aan, en dan zeggen we: “Waarom zou het ons niet overkomen?” Wat is er zo speciaal aan ons, dat het ons niet zou gebeuren? Het is nou eenmaal zo. Het had veel erger kunnen zijn. Let’s deal with it. Dat betekent niet dat ik vind dat je niet mag klagen. Natuurlijk wel, het is juist goed als je je hart lucht, maar blijf er niet in hangen.

Ok, dan regent het net als jíj naar de bus moet lopen.

Pak een paraplu, zet een capuchon op, stel jezelf de vraag: “Op een schaal van 1 tot lekker belangrijk, wat voor cijfer zou je dit geven?” Als je alle dingen die gebeurd zijn in je leven op volgorde van naarheid zet, waar komt dit dan?

Het komt niet eens in de top drie

Mensen behandelen ons alsof het krijgen van een kindje met Downsyndroom het ergste is wat ons ooit is overkomen. Nou dat valt mee hoor. Het komt niet eens in de top drie. Wat mij betreft niet eens in de top vijf. Eigenlijk hoort het niet in een top van ergsten thuis, vind ik. En zelfs als er nooit iets ergs in mijn leven gebeurd was, zelfs dan… Laten we even relativeren. Mijn kind leeft en is gezond. Ik woon niet in Syrië of Zuid-Sudan. Ik ben niet ongeneeslijk ziek. Er is een bushalte in de buurt om naar toe te lopen. En ik heb een auto om mee in de file te staan.

Noem het omdenken, of noem het gewoon niet zeiken. Whatever. Deal with it.

Vorige post

1 reactie

  • Reageren Rachel 16 april 2018

    Ik heb ook zo lang bij elk klein dingentje gedacht ‘waarom overkomt dit mij altijd’. Ik merk aan mezelf dat ik dat veel minder denk, maar niet veel minder momenten heb dat het niet zo lekker gaat. Het weegt tegenwoordig een stuk minder zwaar omdat ik er minder waarde aan hecht. Wat omdenken wel niet met je kan doen. Of het nu automatisch komt of je er hard voor hebt gewerkt. Door niet meer ‘waarom gebeurt dit mij altijd’ te denken, ben ik een veel gelukkiger mens geworden. Fijn dat jij dat ook ervaart.
    Rachel onlangs geplaatst…– REVIEW – Botanicals Fresh Care – luxe haarverzorging van L’OrealMy Profile

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge