28 april 2016

Wij adopteerden een Griekse straatkat

Wij adopteerden een Griekse straatkat – Het lijkt zo kort geleden dat mijn vriend zei toen we tijdens onze vakantie bij het zwembad lagen: “Kijk mopje, dat is een heel kleintje!” en ik antwoordde: “Ik wil het niet zien, ik ken mezelf, dan wil ik het redden en dat kan niet en dan word ik heel verdrietig.”

20140709_181302 - kopie

We waren op vakantie op Samos, en overal waren zwerfkatten. We lazen dat ze een plaag waren, dat ze tijdens het seizoen goed gevoerd werden door toeristen, maar dat 9 van de 10 in de winter doodging. En in de lente werden ontelbare nestjes geboren en begon het hele verhaal opnieuw. Survival of the fittest op zijn wreedst.

20140711_090047 - kopie

Ik ben normaal al een kattenliefhebber en heb een zwak voor dieren in nood. Als er midden op de weg een slak zit verhuis ik die naar de overkant, zeg maar. Bovendien was ik zwanger! Kortom, mijn hart was al helemaal murw en dat kleine katje hoefde me maar één keer aan te kijken en te zeggen: “Prrrrrrrauw”, en ik was verkocht. Er was geen ontkomen aan, het diertje zwierf rond ons appartementencomplex. Het is me drie dagen gelukt om het te negeren, maar toen ben ik gezwicht.

Het katje bleek een ontstoken oogje te hebben en het was helemaal uitgehongerd. Het wilde niet eens meer spelen, en dat is eigenlijk alles wat kittens doen! Je raadt het al, ik kon het niet buiten laten verhongeren. Ik heb het naar binnen gehaald in ons appartementje, wit brood in melk gesopt als improvisatie kattenvoer, en een handdoekje gegeven om op te slapen. Dat was het enige dat het wilde, ik dacht serieus dat het poesje dood zou zijn wanneer ik de volgende ochtend wakker werd.

20140705_184948 - kopie

Gelukkig was dat niet zo. ’s Ochtends ging het juist iets beter. Het beestje zat alleen nog wel helemaal onder het pus, omdat het een ontstoken oogje had. Ik heb er eens goed naar gekeken en er bleek een scherp takje in te zitten. Na een hoop gepriegel lukte het me om dat eruit te halen. Binnen een paar uur ging het oogje weer een beetje open en het katje knapte zienderogen op. Het wilde zelfs weer spelen.

20140711_075014 - kopie

Ok, het directe gevaar was geweken, maar hoe nu verder? Als we het nu weer naar buiten zouden zetten zou het alsnog omkomen van de honger. Wat te doen? Ik besloot dat het het beste was als ze (het bleek een poesje) zo sociaal mogelijk werd en bij iedereen zou bedelen. Als ik haar te eten gaf deed ik dat buiten en moedigde nieuwsgierige kindjes aan haar te voeren. Dan sloop ik weg en ging van een afstandje staan kijken. Hoe de kindjes al snel afgeleid werden en wegliepen, en er vervolgens altijd wel een volwassen zwerfkat langskwam, het kleintje wegjoeg en dat lekkere kattenvoer zelf opat.

 

poesje

Dit ging niet werken dus. Wanneer wij over een week weer naar huis waren zou het slecht aflopen met dit poesje. Plan B. Ik Googlede hoe het zat met zwerfkatten op Samos. Was er misschien een goed doel dat ze opving? Jahoor, Animal Care Samos. Nederlands nog wel. Ik belde het nummer, er nam een aardige mevrouw op, die heel goed begreep dat ik het ontzettend zielig vond. Alle asielen zaten alleen al helemaal vol op Samos. Maar als we het diertje mee naar Nederland wilden nemen en zelf adopteren wist ze wel een dierenarts die dat kon regelen voor ons.

Zelf hadden we al een kat, een bejaarde die een absolute hekel heeft aan andere katten. Voor ons was adopteren geen optie, maar thuis zou het vast wel lukken om iemand te vinden die dit schattige beestje hebben wilde. Wij naar die dierenarts dus. Nou, die regelde het wel inderdaad. Paspoort, inentingen, en een geboortedatum die er voor zorgde dat ze mocht reizen binnen de EU. Dat is met drie maanden, maar hij schatte dat ze in werkelijkheid zes weken was. Ze was dus vijf weken toen we haar vonden, zó zielig!

20140710_103637 - kopie

Nadat we een huisdierenticket (ja serieus!) voor haar hadden gekocht mochten we haar meenemen op onze vlucht naar huis. Tegen die tijd waren we natuurlijk zó verliefd op haar geworden dat we haar toch maar zelf hebben gehouden. Inmiddels heeft ze zich weten voort te planten, zijn we nog twee katten rijker, maar zouden we het zó weer doen. Ze is het allerliefste katje dat je je voor kan stellen. Superklein, nog geen twee en een halve kilo, maar heel beschermend tegenover mij en Jim. Als we gaan buitenspelen loopt ze altijd mee bijvoorbeeld, en gaat ze in de buurt liggen. Als er een andere kat aankomt waarschuwt ze door te miauwen.

 

Kortom, ik kan het zeker aanraden. Als je op vakantie bent en je wil toch al een kat nemen: adopteer een straatkat.

 

 

Dit artikel verscheen vorig jaar al op mijn blog, maar in het kader van #throwbackthursday heb ik het herschreven en opnieuw gepubliceerd.

Vorige post Volgende post

9 reacties

  • Reageren Nathalie 2 mei 2016

    Wat een schatje!
    Lief dat jullie haar hebben gehouden.

  • Reageren Melissa 29 april 2016

    Aaah wat onwijs schattig! Paar jaar terug ook in Turkije geweest en daar waren er ook veel straatkatjes. Werd toen ook verteld dat vele de wintermaanden niet zouden overleven.
    Melissa onlangs geplaatst…Review : Looy&WoodMy Profile

  • Reageren Desiree | Sweet Happinez 29 april 2016

    Wat een schattig katje! Wat mooi dat jullie dit katje hebben geadopteerd.. Ik kan het me echt voorstellen dat jullie het niet over jullie hart hebben kunnen verkrijgen om dat katje daar achter te laten!

  • Reageren Marjon 28 april 2016

    Wat een schatje! Heel goed dat je dit doet en aandacht aan dit onderwerp besteed.. Er zijn te veel dieren verwaarloosd op de straten. Mooi verhaal! Thumbs up xx Marjon

  • Reageren Waarom ik War Child steun | Alweer een nieuwe moeder blog 3 augustus 2015

    […] Als je mijn blog vaker leest weet je waarschijnlijk dat ik op vakantie in Griekenland een alleenig kitten vond dat ik echt niet kon achterlaten. Net terug van vakantie kwam de ramp met de MH-17, waarin […]

  • Reageren Kittens twee weken oud (2 filmpjes) | Alweer een nieuwe moeder blog 7 juni 2015

    […] verhaal over hun geboorte kun je hier lezen, en hier kun je lezen over hoe we hun moeder vonden in Griekenland en meenamen naar huis. Op de foto staat […]

  • Reageren Nesrin 28 mei 2015

    Oh wow..wat een mooi katje en een prachtig verhaal.
    Nesrin onlangs geplaatst…My new best UGLY friend…My Profile

  • Reageren Eline 28 mei 2015

    Aww wat een lief verhaal zeg!
    Eline onlangs geplaatst…Vitamines tijdens de zwangerschapMy Profile

  • Reageren Tessa 28 mei 2015

    Wat ontzettend lief! Ik kan me voorstellen dat je het niet over je hart kon verkrijgen om hem daar achter te laten, wat een schatje! Tijdens mijn zwangerschap werd ik ook een emotioneel wrak wanneer het aankwam op alles met dierenleed en dat is nu, ruim anderhalf jaar later, nog steeds zo. Je kunt niet al het leed voorkomen, maar gelukkig heb je in elk geval één diertje kunnen redden en een goed huis kunnen bieden.
    Tessa onlangs geplaatst…Kookboektip: VeganMy Profile

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge