24 januari 2016

De overbuurman is overleden

Ach. Soms hoor je iets en word je plotseling, in je hoofd, meegenomen naar een herinnering die ergens verborgen zat. Dat gebeurde toen ik op het journaal hoorde dat Richard Klinkhamer, de schrijver van woensdag gehaktdag overleden was.

Richard Klinkhamer

Het eerste wat ik dacht was: “Ach…” En mijn gedachte ging terug naar de tijd dat ik in Amsterdam woonde. Als ik er aan terug denk voelen de jaren van 2004 tot 2012 een beetje als één vage trip. Alles is een beetje wazig, als een droom. Het voelt niet echt alsof ik het ben, die al die herinneringen meemaakte. Nu is mijn leven immers zo anders. Toch weet ik dat ik ze stuk voor stuk heb meegemaakt.

Een vriend van me woonde in de Jordaan. Vooral als ik samen met hem was kwamen we in een soort surrealistische flow terecht. Om de één of andere reden maakten we van alles mee samen. We liepen gewoon naar buiten en dan gebeurde er wat. Rare dingen. Met van die hoge pieken en diepe dalen, weet je wel? Hij zwaaide altijd naar zijn overbuurman. Zo’n oude meneer, die altijd in zijn stoel voor het raam zit en naar buiten kijkt. Met een krantje, een blocknootje, een pen en een pot pindakaas. Op een ochtend zijn we koffie bij hem gaan drinken.

Overbuurman Richard leek mij zo’n gewone oude man, die alleen woont. Zijn woonkamer was een rommeltje. Stapels kranten en boeken, een beetje vervuild. Viezig tapijt op de vloer, toch een kleedje erop onder de salontafel. Zo’n smoezelige oude bank, waar je helemaal in wegzakt en niet lekker op kan zitten. Richard was blij dat hij me eindelijk ontmoette. Hij vroeg zich al af wie hij zo vaak voorbij zag lopen. Met een knipoog, natuurlijk, oude mannetjes houden wel van een beetje vieze humor. We dronken een kopje koffie. Babbelden wat, ik heb géén idee meer waarover. Voor we weg gingen kregen we nog een exemplaar van zijn nieuwe boek in ons handen gedrukt. Want hij had er weer één geschreven.

Het duurde lang voor bij mij het kwartje viel. Een vriend van mijn vriend moest heel hard lachen toen hij vertelde dat we samen koffie bij hem hadden gedronken. “En, wat vond je van hem?” vroeg hij. “Nou, gewoon, zo’n oude man. Hoezo?” vroeg ik. “Oh, ze weet niet … Ja, dat is waar, gewoon een oude man.” lachte hij en haalde zijn schouders op. Ik vroeg me af wat er nou zo grappig was, maar liet het maar zo. Het kwartje viel pas veel later, mijn broer vertelde over een documentaire die hij gezien had. Over die man die zijn vrouw vermoord had en in de tuin had begraven. Hij had er een boek over geschreven. En hij leek echt een hele normale man, die Richard Klinkhamer.

Ik weet niet waarom, maar toen viel het kwartje dus. “Ik heb koffie gedronken bij hem…” zei ik verbaasd. En we hadden allebei dus echt iets van “What the fuck!”. En wat kan je er nog meer over zeggen? Hij leek, en was volgens mij, een hele gewone man.

In elk geval, vanaf die ochtend zwaaide ik ook altijd naar Richard, als ik voorbij liep. Soms zag hij me maanden niet, of meer dan een jaar. Ik moet zeggen dat hij me vaker weg zag gaan dan aankomen. ’s Nachts zat hij immers niet in zijn stoel voor het raam. Zo’n vriend was het namelijk, die tegenover hem woonde. Zo eentje die je gewoon weer kan bellen, als je even niks anders om te doen hebt. Als je je alleen voelt, en even iemand nodig hebt. Hij woont er waarschijnlijk nog. Waarschijnlijk kan ik hem gewoon weer bellen (al doe ik dat natuurlijk niet). Alleen zit overbuurman Richard er dus niet meer, om naar te zwaaien als ik weg ga.

 

 

 

Vorige post Volgende post

2 reacties

  • Reageren Nicole @ Everyday-Life.nl 24 januari 2016

    Oh my, dat is best creepy ja!!! Gek idee hè dat iemand dat dan heeft gedaan. Ik liep een keer op Koningsdag tegen Ernest L aan (die veroordeeld is in de Deventer Moordzaak). En hij keek me boos aan joh! Ik scheet echt zeven kleuren haha.

  • Reageren Ilse van Kreanimo 24 januari 2016

    Toch wel een avontuur…

    En ook fijn, zo’n vriend! 🙂

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge