31 mei 2015

Ploetermoeder vs. Papaman

ploetermoeder papaman

Een paar weken geleden wapte een vriendin me dat ze een stukje gelezen had in het NRC over de ploetermoeder, misschien een idee voor mijn blog. Het is echt heel lief en leuk dat mensen met ideeën komen, maar ik moet zeggen dat dit toch hard aankwam. Ik schoot dan ook zwáár in de verdediging. Nee ik was geen ploetermoeder, en droeg allerlei redenen aan waarom niet dan. Die er eigenlijk toch wel op wezen dat ik een beetje (veel) ploeterde. Ik denk trouwens niet dat ze het als ‘aanval’ bedoelde, zo is ze helemaal niet.

Maar goed, mijn ouders hebben het NRC, dus ik zei dat ik het stukje zou lezen. Ik raad je aan dat ook te doen, hier. De foto komt van dat blog. Zo gezegd zo gedaan, ik las het stukje snel half half door, nog steeds in ontkenning. Dit ging ZEKER NIET OVER MIJ.

Ondanks het feit dat ik het helemaal niks vond, bleef het stukje toch in mijn achterhoofd hangen. Toen ik ruzie zocht met mijn vriend, omdat hij toch zeker wel wat meer aan het huishouden kon doen tijdens een papadag. En helemaal als hij thuis was en Jim naar de opvang of oma. Wat nou tijd voor jezelf nodig, wanneer heb ik dan tijd voor mezelf? NERGENS voor nodig.

En ook zat het nog in mijn achterhoofd toen ik op mijn werk dagen achter elkaar te weinig tijd nam voor het kolven omdat ik andere afspraken had, net op tijd naar de bus rende om Jim af te halen. Kortom, keihard ploeterde.

Ineens besefte ik het me, ik ben een ploetermoeder. Net als vrijwel iedere moeder, denk ik. Waar was mijn oude ik gebleven? Die zo relaxed was, zo van ‘het komt allemaal wel, geen stress’. Dan wordt er niet gestofzuigd, is de vaatwasser niet ingeruimd, en staat de vuile vaat nog op het aanrecht. Komt morgen wel, en anders overmorgen, of volgende week zelfs. Dan haal je die deadline niet, misschien ook wel! Relax, dat je nu stresst en haast gaat dat waarschijnlijk niet veranderen.

Het is genoeg, ik word een mamaman. Of papavrouw. Nee mamavrouw. Nou ja, je begrijpt wat ik bedoel. En het werkt wonderwel heel goed. Ik heb alles losgelaten, heerlijk ontspannen. In een vies huis, dat dan weer wel. Kibbelen over het huishouden doen mijn vriend en ik nog steeds, maar nu vindt hij ook wel eens dat ík niet genoeg doe. En waarom zit ik nou met de laptop op schoot een blogje te schrijven als hij thuis is? Dat is toch ongezellig? Hij dacht dat ik geen tijd voor mezelf had, wat is dit dan?

Helemaal top, dat is wat het is! Fijn artikel, en bedankt Marlies. Of dat nou precies de bedoeling was of niet, op tijd ingegrepen.

Vorige post Volgende post

1 reactie

  • Reageren Anti-ploeter tips | Alweer een nieuwe moeder blog 19 juni 2015

    […] aantal weken geleden blogde ik over hoe ik er achter kwam dat ik een ploetermoeder was (hier). Of liever gezegd bén. Ik denk namelijk dat je dit het beste kan zien als […]

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge