12 juni 2016

Over het opvoeden van ‘de man’ en hoe frustrerend dat kan zijn

Mijn vriend en ik hebben de planning strak geregeld thuis. Jim gaat twee daagjes naar opa’s en oma’s en twee daagjes naar het kinderdagverblijf. Op die dagen moet Rogier laat beginnen, dus kan hij Jim wegbrengen. Ik zorg dan dat ik vroeg begin en ook weer vroeg klaar ben, zodat ik Jim op tijd op kan halen. Natuurlijk zijn er af en toe onvoorziene omstandigheden. Soms komen afspraken niet uit, moeten er dagen geruild worden en moeten we allebei vroeg beginnen terwijl Jim weggebracht moet worden. Helaas verlopen die ochtenden niet altijd even soepel… Neem bijvoorbeeld deze twee ochtenden.

 

frustratie opvoeden man

 

Ochtend 1

De eerste keer dat dit gebeurde was een paar maanden geleden. Mijn vriend en ik overlegden van te voren wie Jim weg zou brengen. Helaas kon ik echt niet, ik had een vroege afspraak. Als ik Jim zo vroeg mogelijk wegbracht haalde ik die nét niet. Als Rogier Jim wegbracht, zou hij zijn eerste afspraak net wél halen. Hij moest dan alleen een half uur eerder op staan. Vervelend, maar hij begreep wel dat dit onontkoombaar was.

Omdat ik het vervelend voor hem vond dat hij alles alleen moest doen (Jim wakker maken, uit bed halen en aankleden, eten maken en wegbrengen), hebben we deze taken samen gedeeld, en ben ik iets later naar mijn werk gegaan. Ik was iets later op mijn werk dan normaal, maar wel op tijd voor mijn afspraak. Jim was klokslag half acht op het kinderdagverblijf, en Rogier was ook precies op tijd op zijn werk.

“Kudos to us!”

Toen we elkaar weer zagen ’s avonds hebben we elkaar ge-high-fived, geknuffeld en elkaar gecomplimenteerd dat we toch zo’n goed team zijn etcetera etcetera. En ik meen het echt als ik zeg dat ik toen trots op mijn man was. (Ook al deed ‘ie gewoon wat ‘ie moest doen.)

Ochtend 2

En dan nu de tweede keer, vanochtend. Rogier gaf aan dat hij het vorige keer toch wel een beetje stressen en haasten vond. Geen probleem, want ik had gelukkig geen vroege afspraak deze keer. Dan deden we het deze keer andersom, ik bracht Jim weg.

Mijn wekker ging vanmorgen, geen man naast me  in bed. Blijkbaar in slaap gevallen op de bank gisteren. Klein ergernisje, maar vooruit, kan gebeuren. Ik sta op, kleed me aan en spoed me naar beneden. Man ligt inderdaad te slapen op de bank. “Moet hij niet eens wakker worden?” denk ik. “We moeten ons haasten vanmorgen.” Terwijl ik brood smeer voor Jim realiseer ik me dat hij helemaal niet van plan is te helpen. Ik probeer me in te houden. Na een paar minuten lukt dat niet meer, dus zeg ik: “Mopje, moet je er niet eens uit?” Hij: “Ja, over twee minuten gaat mijn wekker.” Ik word nog gefrustreerder. In mijn hoofd noem ik alle ergernissen op, “Waarom is ‘ie zo’n lapzwans? Kan ‘ie niet een beetje rekening houden met mij? Doe ook eens wat! Dat deed ik vorige keer toch ook voor jou?” Uiteraard spreek ik al die verwijten niet uit.

Toch kan ik één opmerking niet binnenhouden: “Je weet wel wat er gebeurt als ik zo terug ben van Jim wegbrengen en jij bent nog niet de deur uit, hè?” Ik hoor het mezelf zeggen en denk: “Oh, oh, dat soort passive aggressive shit kan slecht vallen op de vroege morgen…” Gelukkig kiest Rogier er voor om niet te reageren (of slaapt ‘ie gewoon?). Op dat moment besef ik dat ik twee keuzes heb: 1. ik slik alle frustratie in en wacht tot die zo hoog opgelopen is dat er een uitbarsting komt en een enorme ruzie volgt. 2. ik zorg nu dat ik precies uitspreek wat ik bedoel en zorg dat hij mijn kant van het verhaal ziet. Met het risico dat de boel meteen ontploft natuurlijk…

Ik heb gekozen voor optie 2. Ik heb geprobeerd zo rustig en niet verwijtend mogelijk te zeggen: “Weet je nog de vorige keer? Dat jij Jim wegbracht, en we samen zorgden dat hij helemaal klaar was? Dat we zo’n goed team waren?” Gelukkig viel het niet verkeerd. Gelukkig werd hij meteen wakker en heeft hij me die ene minuut die hij nog had voor zijn wekker ging geholpen. Dat was uiteraard niet met veel, maar daardoor  was ik in elk geval niet boos meer. Met wat gehaast is Jim afgeleverd bij het kinderdagverblijf en ben ik op mijn werk aangekomen. Wel iets te laat, maar goed, ik ben er. En ik weet dat als ik Rogier weer zie vanavond er geen onuitgesproken irritaties zijn. En dat we zonder onderliggende boosheid tegen elkaar kunnen zeggen dat het toch beter ging, de vorige keer. En zullen we het volgende keer maar weer zo doen?

De volgende keer

Bovendien weet ik dat ik volgende keer dat er zo’n ochtend is, dat we allebei vroeg moeten werken en Jim toch weggebracht moet worden, ik meer moet micro-managen. Dat ik er niet van uit moet gaan dat Rogier uit zichzelf attent is. Dat ik moet vragen aan hem: “Hoe laat zetten we de wekker?”, en “Wil jij liever Jim aankleden of ontbijt maken?” Ik vind het heel jammer dat dat blijkbaar niet vanzelf gaat. Heel frustrerend dat hij er niet zelf op komt dat dat handiger, efficiënter en vriendelijker voor je partner is als je elkaar een beetje helpt. Soms denk ik: “Had ik maar een man die dit uit zichzelf deed!” Maar aan de andere kant, ik vind het heel fijn dat ik me zo op mijn gemak voel bij hem dat ik het aandurf kleine irritaties meteen uit te spreken. En ik vind het nog fijner dat hij daar zo relaxt op reageert. Dat is waarom we samen zijn, en dat is waarom we samen blijven.

 

 

Sorry, ik moest even mijn frustraties uiten. Herkennen jullie dit soort frustraties? Moeten jullie je man ook micro-managen of doet hij dit soort dingen wel uit zichzelf?

 

 

 

Vorige post Volgende post

13 reacties

  • Reageren Rosa Oman 28 juni 2019

    Ik wil mijn prachtige getuigenis delen over hoe ik mijn Echtgenoot van mijn leven terugkeerde, ik wil de mensen vertellen dat er een echte spell caster online is en is krachtig en oprecht, Zijn naam is Baba Wale Wiseman, hij heeft geholpen Ik heb onlangs mijn relatie met mijn man herenigd die me dumpte. Toen ik contact opnam met Wiseman, wierp hij een liefdesbetovering voor mij en mijn echtgenoot die zei dat hij niets meer met mij te maken had, belde mij en begon me te smeken. Voor iedereen die dit artikel leest en hulp nodig heeft, kan Wiseman ook alle soorten hulp bieden, zoals het herenigen van een huwelijk en een relatie, het genezen van alle soorten ziekten, rechtszaken, zwangerschapsvertelling, we zijn nu heel blij met ons zelf. Wiseman laat hem beseffen hoeveel we van elkaar houden en elkaar nodig hebben. Deze man is echt en goed. Hij kan je ook helpen je gebroken relatie te herstellen. Ik had mijn man terug! Het was als een wonder! Geen huwelijkscounseling en we doen het heel goed, in ons liefdesleven. Contact opnemen met deze geweldige man als je problemen hebt met een duurzame oplossing
    via e-mail: babaidadawiseman01@gmail.com
    WhatsApp: +2348136951551

  • Reageren Pimpelmees 19 juni 2016

    Helaas, mijn man helpt noooooit mee. Als ik met twee kinderen de deur uit ga, ligt hij bijna altijd nog in bed. Pfff hoe doen jullie dat toch, een man opvoeden? Als ik er wat van zeg, breekt er oorlog uit. Dan maar liever alles alleen doen denk ik dan…

  • Reageren mariska 17 juni 2016

    Herkenbaar hoor! Al proberen we het wel echt te delen. Maar toch komt er meer op mijn schouders terecht vind ik (ook omdat ik borstvoeding geef). En nu heeft mijn vriend 2 dagen in de week een opdracht aan de andere kant van het land en dan moet ik dus in mijn eentje de ochtend en de avond doen. Het lukt allemaal wel hoor (al begin ik dan later en ga eerder weg), maar ik vind het niet leuk… En op de dagen dat we er allebei zijn, komt het ook nog weleens voor dat mijn vriend eigenlijk te lang gaat douchen waardoor ik zowel zoontje klaarmaak, als ontbijt aan het maken ben… Grmbl…

  • Reageren Judith 13 juni 2016

    Hier oorlog, elke dag over de taken in de ochtend. Ook al werk ik thuis, ik verwacht gewoon wel dat we het samen doen. Ik wil ook gewoon op tijd beginnen.

  • Reageren Malou 13 juni 2016

    Heel herkenbaar ja. Op de één of andere manier zien mannen vaak gewoon niet wat er allemaal nog moet gebeuren..
    Malou onlangs geplaatst…Dagboekje #160; cb, buiten spelen en gordijnenMy Profile

  • Reageren Nicole 13 juni 2016

    Pfff herkenbaar ja. Maar ik kauw hem precies voor wat hij moet doen, dan kan het bijna niet mis gaan. En zo wel, dan krijgt hij het te horen ook 😉

  • Reageren Josan 13 juni 2016

    Herkenbaar, maar mijn man weet inmiddels ook dat hij mijn geduld op dat vlak niet moet uitproberen. Samen uit, samen thuis en afspraak is afspraak. En als hij zich daar niet aan houdt, i’ll hunt hij down…En geloof me dam wil je geen ruzie met mij ????

  • Reageren Channa 13 juni 2016

    Heel herkenbaar, maar netjes opgelost. Ik zou waarschijnlijk een rot opmerking gemaakt hebben die niet zo positief ontvangen zou zijn, haha.
    Channa onlangs geplaatst…Nee, nee, nee & nee! Mama, nee!My Profile

  • Reageren MetMirjam 12 juni 2016

    Als we alle twee moeten werken hebben we samen een heel ochtendroutine en daarin doet hij super veel. Echt heel handig! Maar op andere momenten (buiten de ochtendroutine) ben ik eigenlijk altijd wel degene die zorgt dat Fiene aangekleed is en dat we al haar spulletjes bij ons hebben enz. Als ik het aan hem vraag wil hij ook best helpen, maar uit zichzelf doet hij het dan meestal niet. Ik moet daarbij wel toegeven dat ik deze dingen ook een beetje aan mezelf heb toebedeeld, dus ik snap het ook eigenlijk wel.
    MetMirjam onlangs geplaatst…Cadeaus 2e verjaardag – Wat kreeg Fiene allemaal?My Profile

  • Reageren Ilse van Kreanimo 12 juni 2016

    Mijn man is vaak in het buitenland en dan moet ik drie kindjes klaarstomen om op tijd in de voorschoolse opvang te zijn.
    Als manlief er dan wel is, zal hij helpen ook 😉
    Ilse van Kreanimo onlangs geplaatst…Vaderdag – kreanimomentjesMy Profile

  • Reageren Mathiske's mama blog 12 juni 2016

    Dat werkt hier ook zo. Heb ik t kind aangekleed in de tijd dat hij aankleed en dan mopperen dat ik nog niet klaar ben. En ja ik ook natuurlijk.
    Mathiske’s mama blog onlangs geplaatst…Plog #7. 10 juni. Sporten, first birthday swap pakketje en een ijsje in Uden.My Profile

  • Reageren Resaarcle 12 juni 2016

    Doorgaans loopt het gesmeerd, maar hier moet soms toch ook wat gemicomanaged worden zodat ik ’s avonds niet én de boterhammen moet smeren én de flesjes ontsmetten én de was nog moet ophangen op een uur dat voor mij eigenlijk al te laat is. Maar dat ‘doe je het liefst dit of dat’ vind ik wel goed werken. Soms vergeet mijn vent ook wel zelf eens aan te geven wat ie nodig heeft (zoals ontbijt, wat ie vaak overslaat, maar soms ook niet en dan saboteer ik per ongeluk zijn planning.

  • Reageren Nanouk 12 juni 2016

    Yes, enorm herkenbaar! M’n man is een schat hoor en hij heeft godzijdank ook goede kwaliteiten, maar efficiënt plannen en zelf initiatief nemen om te helpen zit er niet in bij hem. Dan moet ik alles voorkouwen en vindt hij mij vervolgens een dictator of zeur. Zeker ’s ochtends vroeg – als we toch niet allebei op ons best zijn – kan dit voor frictie zorgen. Het blijft hard werken hè, zo’n relatie, zeker als je beide de verantwoordelijkheid voor een kindje hebt. Maar we komen er wel 🙂

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge