3 januari 2017

Neelke begon met pijn bij het voeden, maar het ging over!

Vandaag eindelijk weer eens een mooi borstvoedingsverhaal. Neelke van the Ducth Chronicles vertelt hoe zij de eerste weken best wat pijn had bij het voeden. Toch hield ze vol, en gelukkig werd het langzaam beter en verdween de pijn!

Neelke’s borstvoedingverhaal

Hoewel ik op mijn eigen blog eigenlijk nooit heel uitgebreid over borstvoeding geschreven heb, ben ik er wel heel erg enthousiast over en een grote voorstander van borstvoeding. Dus eigenlijk vind ik het heel leuk en bijzonder dat ik mijn persoonlijke borstvoedingsverhaal mag delen.

Het plan was eigenlijk dat er geen plan was

Toen ik zwanger was wist ik eigenlijk meteen dat ik borstvoeding wilde geven. Het leek me een fijn en intiem moment met je baby. Mijn moeder had ook met succes borstvoeding gegeven, dus ik dacht dat het mij ook zou moeten lukken. Toen ik me wat meer in borstvoeding ging verdiepen, had ik ook wel door dat dat niet altijd het geval was. Dus ik dacht, we zien wel. We kijken eerst maar eens of het gaat lukken.

De kraamtijd

Ik was al ruim 41 weken zwanger toen Joep geboren werd, ons mooie en stoere ventje. Hij had grote jongens handjes en hij was al heel erg sterk. Met zijn geboortegewicht van 3550 gram was hij erg gemiddeld voor een pasgeboren baby, maar daarna hield het ook wel op met het gemiddeld zijn. In de verloskamer hielp de verpleegkundige me met hem aanleggen, maar dat lukte niet. Later alleen met Joep op zaal lukte het wel. Ik was doodop na een bevalling van achtentwintig uur, maar ik voelde me zo trots. Het was me gelukt! En nog zonder hulp ook. Joep dronk heel erg goed vanaf dag 1. De borstvoeding kwam goed op gang in de eerste week, en Joep dronk vaak en veel. Op dag vier zat hij al weer op zijn geboortegewicht. En hij bleef als een malle groeien op mijn melk. Mijn lieve kraamverpleegster noemde hem ‘rupsje nooitgenoeg’, en Joep wilde inderdaad vaak en veel drinken.

Maar jongens wat deed het pijn. De eerste dagen viel het nog wel mee, maar in de tweede kraamweek begon het steeds erger te worden. Die eerste minuut van het aanleggen, ik kon wel gillen van de pijn. Daarna zakte de ergste pijn een beetje weg. Maar als hij dan weer losliet, dan begon de ellende opnieuw. Ik zag als een berg op tegen iedere voeding. Alle boeken die ik had vertelden dat je geen pijn mocht hebben, want dan was je baby niet goed aangelegd. Maar een hoop vrouwen vertelden dat ik nou eenmaal een lichte huid en blond haar had, en dat stond garant voor pijnlijke tepels. Ik wist echt niet meer wat ik moest geloven, en op dat moment wilde ik super graag de handdoek in de ring gooien.

Mijn kraamverpleegster kwam me redden

Gelukkig was daar mijn kraamverpleegster, die in haar vrije tijd langskwam en me moed in sprak. En dankzij haar ben ik doorgegaan. Ook gaf ze me Purelan en tepelhoedjes. De tepelhoedjes haalden de scherpe randjes van de pijn af, en de Purelan was ook heel erg fijn. Langzaam ging het beter en werd de pijn minder. Ik heb uiteindelijk nog een paar weken met tepelhoedjes gevoed, en het daarna afgebouwd.

En toen de pijn afnam, ging ik er ook steeds meer van genieten. Joep groeide als kool, toen hij vier weken oud was woog hij 5,5 kg! Iedereen die een blik in de kinderwagen wierp maakte wel een opmerking over ‘hollands welvaren’ of ‘zohoo, die ziet er goed uit!’. De borstvoeding liep als een trein, de pijn was weg. In de kraamtijd had ik me voorgenomen om in ieder geval te proberen om de eerste twee maanden te voeden. En toen we die aantikten, ging het opeens als vanzelf. Ik voedde overal (want Joep had altijd honger): op bankjes in het park, op verjaardagen, op de boot en in een café. Ik werd er eigenlijk steeds makkelijker in.

Maar wanneer ga je dan stoppen?

Voor ik het wist was Joep zes maanden en ging ik nadenken over stoppen. Wanneer wil ik eigenlijk stoppen? Opeens kreeg ik het een beetje benauwd van de gedachte aan helemaal stoppen met borstvoeding, ik wilde die ochtend- en avondvoeding echt nog niet kwijt. Het leek me wel fijn idee om de voedingen overdag af te bouwen. Dan kon ik een combinatie van borst- en flesvoeding geven. Maar precies toen ik besloot dat het tijd werd om de borstvoeding af te gaan bouwen, besloot Joep dat hij niet meer uit de fles wilde drinken. We hebben zo’n beetje alles geprobeerd, maar hij dronk niet meer uit de fles. Ik werd er echt een beetje boos en moedeloos van, maar omdat ik fulltime thuis ben, waren de borsten natuurlijk altijd aanwezig. Als hij de fles niet wilde, ging ik toch uiteindelijk wel overstag.

Let it go!

Na weken gedoe en gehuil met de fles proberen, ben ik uiteindelijk overstag gegaan: dan maar weer gewoon borstvoeding. Ik heb het even losgelaten, en we zien wel hoe het gaat. Als hij uiteindelijk naar de opvang gaat, zal hij wel uit de fles gaan drinken, maar nu lukt het gewoon even niet. Nu hij steeds meer begint te eten naast de borstvoeding, nemen ook de voedingen af, waardoor er veel meer tijd zit tussen de voedingen. Dus uiteindelijk lost het zichzelf allemaal wel op.

Inmiddels geef ik Joep al tien maanden borstvoeding. Ik heb het even losgelaten en ik zie wel hoe lang ik nog door ga. Ik had vooraf echt nooit verwacht dat ik zo lang borstvoeding zou geven. Als ik iets zou moeten meegeven aan nieuwe mama’s dan is het toch om het vooral te proberen, maar er niet te hoge verwachtingen van te hebben. Borstvoeding is fantastisch, maar helaas gaat het vaak niet vanzelf. Maar ik ben echt heel dankbaar dat ik Joep borstvoeding mag geven.

Vorige post Volgende post

1 reactie

  • Reageren Malou 3 januari 2017

    Knap dat je door bent gegaan zeg! En fijn dat het nu zo goed gaat 🙂
    Malou onlangs geplaatst…Dagboekje #189; feestdagen, winkelen, jarig en kapperMy Profile

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge