16 juli 2017

Mijn ervaring met uitwendige versie bij stuitligging

In dit artikel beschrijf ik mijn persoonlijke ervaring met het draaien van een baby die in stuitligging, en soms zelfs dwarsligging lag, een zogenoemde uitwendige versie.

Bron: Shutterstock (“Zwanger CTG”)

Stuitligging en dwarsligging

Ik heb een hoge bloeddruk, en daarom moest ik al elke week één of twee keer naar de gynaecoloog. In de afgelopen weken lag mijn baby steeds in stuit- of dwarsligging. Bij iedere afspraak werd me verteld dat ik me daar nog geen zorgen over hoefde te maken, pas met 36 weken zou de baby minder ruimte krijgen en niet zelf meer kunnen draaien. Stiekem maakte ik me toch wat zorgen natuurlijk, dus ik zocht het protocol op van de KNOV en las me alvast in. Ook bekeek ik wat filmpjes op Youtube van een uitwendige versie.

‘Gewone’ afspraak op afdeling verloskunde

In de week voordat ik 36 weken zwanger was ving ik al wat hints op dat ze in week 36 wel wilden kijken of we de baby zouden konden draaien, mocht dat nodig zijn. Toch had ik geen specifieke afspraak voor uitwendige versie gekregen, maar ik verwachtte eigenlijk dat het wel gewoon zou gebeuren. Normaal gesproken ga ik alleen naar die afspraken, maar deze keer nam ik mijn man mee. Hij zou er zeker bij willen zijn en ik wilde hem er natuurlijk ook graag bij hebben voor de mental support.

Liggingsecho

Ik krijg wekelijks een echo, voor de doorbloeding van de navelstreng en hersentjes van de baby. Dit is in verband met mijn hoge bloeddruk. Tijdens een dergelijke echo zien ze natuurlijk ook hoe de baby ligt. Ik kreeg dus niet specifiek een liggingsecho, maar de ligging deden ze er gewoon even bij. Vanaf week 30 lag de baby tijdens elke echo in stuit. Hoe precies veranderde steeds, maar het was wel duidelijk dat hij niet met zijn hoofd naar beneden ging.

CTG & bloeddruk

Bij elke afspraak krijg ik ook steeds een CTG. Ook worden mijn bloeddruk gemeten, en wordt mijn bloed en urine gecheckt. Voor mij was dit dus standaard, maar volgens mij krijg je deze onderzoeken ook voordat je een uitwendige versie ondergaat. Alle uitslagen waren gelukkig goed, dus er was in elk geval geen medische reden om het niet te doen.

Overleg met gynaecoloog

Als je baby met 36 of 37 weken nog in stuit ligt biedt de verloskundige of gynaecoloog aan om een uitwendige versie te doen. Je mag zelf beslissen of je dit wil, en de verloskundige of gynaecoloog zal het alleen doen als het medisch verantwoord is. Je krijgt dus eerst voorlichting en gaat overleggen. Wij hadden ons al helemaal ingelezen, dus toen de arts in opleiding even kwam polsen of ik het wilde zei ik meteen “Ja heel graag!”. Omdat ik natuurlijk in een medisch traject zit wat betreft zwangerschap en bevalling wilde ze nog wel met de gynaecoloog bespreken of het ook verantwoord was, maar in principe was er een gynaecoloog in huis die de uitwendige versie kon doen. Als besloten werd dat het medisch kon zou het dus inderdaad meteen die middag gebeuren.

Lichamelijk onderzoek gynaecoloog

Na de CTG kwam de gynaecoloog (dr. Pernet van het Spaarne Gasthuis) even aan mijn buik voelen hoe de baby lag, of hij makkelijk te verplaatsen was en of er geen problemen zouden zijn met mijn andere aandoeningen. Gelukkig kon ze de billen van de baby makkelijk uit mijn bekken tillen en voelde ze genoeg ruimte en vruchtwater, dus wat dat betreft zag ze geen probleem. Het enige is dat ik een erg vergrote lever heb, door een leveraandoening, en daardoor kon ze niet op de rechterbovenhoek van mijn buik duwen. Ze wilde me daarom geen valse hoop geven en zei dat ze de kans dat het lukte op 30 tot 40% schatte. Om me zoveel mogelijk kans te geven wilde ze me daarom eerst weeënremmers geven om mijn baarmoeder slap te maken. Wat mij betreft was dat prima, als het maar zou lukken!

Weeënremmers

Ik werd verplaatst van de kamer waar CTGs gedaan werden naar een eigen kamertje, waar net iedereen in zou passen. Daar kreeg ik het prikje met weeënremmers ingespoten. Van tevoren was ik gewaarschuwd dat dit een niet erg prettig gevoel zou zijn. De eerste paar minuten krijg je namelijk ontzettende hartkloppingen, opvliegers en ik kreeg ook ontzettende hoofdpijn. Het was echt even niet leuk, maar gelukkig was het na een minuut of vijf weer over. Na een kwartiertje is het medicijn ingewerkt op je baarmoeder en kan de uitwendige versie beginnen.

Volle boel

Het kamertje waar we waren was best vol. Ik lag natuurlijk in het midden op het bed, met een kussen onder mijn benen en mijn armen langs mijn lijf. Zo ontspan je je buikspieren het beste. Links van me zat Rogier op een stoel, Aan het voeteneind zaten de verpleegkundige en een coassistent die graag mee wilde kijken, en aan de rechterkant van het bed stonden de gynaecoloog en arts in opleiding, met echoapparaat. Vanuit mijn perspectief zag het er lekker vol uit, haha. Maar goed, ik hoefde echt alleen maar daar te liggen, te ontspannen en door te ademen. Als het niet meer ging moest ik het aangeven, en de gynaecoloog zou ook af en toe even checken of het nog ging.

Precieze ligging baby

We hebben geen filmpje gemaakt, maar om je toch uit te proberen te leggen hoe het allemaal ging zal ik eerst beschrijven hoe de baby nou precies lag. Zijn billen zaten dus in mijn bekken, zijn rug lag aan mijn linker kant, het hoofd midden boven. Rechtsboven in mijn buik zit dus een vergrote lever, een grote bobbel die naar buiten steekt en waarschijnlijk ook naar binnen. Mogelijk is dat de oorzaak van de stuitligging, maar dat weet je natuurlijk nooit zeker. Ik merkte zelf in elk geval dat mijn baby veel bewoog in mijn linker bovenbuik, en eigenlijk nooit in de rechterbovenhelft kwam.

De uitwendige versie

De gynaecoloog begon ermee om de billen van de baby uit mijn bekken te ‘scheppen’ en de baby zo ver mogelijk naar boven te duwen. De arts in opleiding hield met het echoapparaat in de gaten waar het hoofdje precies zat. Deze eerste stap ging echt heel makkelijk, voor mij voelde het ook echt niet pijnlijk ofzo. De logische manier om verder te gaan is om de baby een soort koprol voorover te laten maken, dus dat was ook wat de gynaecoloog eerst probeerde met een klein duwtje richting mijn rechterkant. Het bleek echter dat de baby het hier niet mee eens was, en zelf juist een soort koprol achterover wilde maken. Eigenlijk wat ik zelf ook al gevoeld had dus. De gynaecoloog besprak dit terwijl het gebeurde met mij en de arts in opleiding, zodat we een beetje doorhadden wat er gebeurde. De baby ging dus uit zichzelf achterover met zijn hoofd naar beneden, langs mijn linker zij, maar de gynaecoloog hield wel het hoofdje vast, zodat hij in elk geval niet terug kon. Toen het hoofdje net boven mijn lies was stopte hij, want daar kon hij niet echt langs. Toen is de gynaecoloog heel voorzichtig een beetje meer gaan duwen, vroeg of ik in orde was, en schoof zo het hoofdje voorbij mijn lies in mijn bekken. Dit was even een beetje vervelend gevoel, maar het was niet eens pijn of iets dergelijk. Ik kon het zelf niet zien op de echo, maar Rogier werd meteen dolenthousiast toen hij zag dat het gelukt was, haha.

High five, gelukt!!

Gelukt! En het viel mee dus

Nou ja, het was gelukt dus. In minder dan vijf minuten was het geregeld. Het ging allemaal heel rustig en geleidelijk, geen gesjor of iets dergelijks. En ik heb er ook zeker geen blauwe buik aan overgehouden. De gynaecoloog zelf vond ook dat het verbazend makkelijk ging, zei ze. Ze vond eigenlijk dat ze niet zoveel gedaan had. Als de baby nou terug zou draaien wilde ze het zelfs nog wel een keer doen. Maar volgens mij is dat niet nodig, voor zover ik kan voelen ligt baby nog lekker met zijn hoofd naar beneden. Na de procedure krijg je nog een CTG, om te checken of de baby er ook lekker doorheen is gekomen. Toen ik daarna opstond zag je aan mijn buik dat de baby anders lag. Voor de versie zat mijn buik heel hoog, en erna veel lager, echt grappig om te zien.

Probeer het gewoon!

Dit is natuurlijk mijn persoonlijke ervaring, die is toevallig heel positief, maar er zullen ook dames zijn met negatieve ervaringen. Als jij een stuit- of dwarsligger in je buik hebt, kan je een uitwendige versie natuurlijk heel anders ervaren dan ik. Als je twijfelt of je het wel of niet moet doen, zou ik in elk geval zeggen: Probeer het. Niet geschoten is altijd mis, en je kunt op ieder moment zeggen dat je het niet meer trekt. Hetzelfde geldt voor de weeënremmers. Die zijn even heel vervelend, maar ik merkte dat mijn baarmoeder er zo slap van werd dat het de hele procedure ontzettend vergemakkelijkte. Als ze voorstellen om je die te geven zou ik die dus óók gewoon nemen.

 

 

Heb jij ervaring met uitwendige versie, en hoe was die?

 

 

Lees hier de hele zwangerschapsupdate van 36 weken zwangerschap

 

 

Vorige post Volgende post

3 reacties

  • Reageren Tamara 19 juli 2017

    Hoi Elisabeth,

    Ik kwam je blog tegen via ons online monitoringtool. Ik heb hem doorgestuurd aan Paula Pernet, gynaecoloog. Ze zal het enorm leuk vinden je verhaal terug te lezen. Ik wil deze link graag delen op onze Facebook en Twitter accounts. Vind je dat goed?

    Veel succes en een goede bevalling gewenst!

    Groet,
    Tamara
    Communicatieadviseur Spaarne Gasthuis

    • Reageren Elisabeth 19 juli 2017

      Ja tuurlijk! Ik hoop dat het allemaal een beetje klopt, medisch gezien. 😉

  • Reageren Paula 17 juli 2017

    Jeetje, wat een verhaal. Jullie zijn toppers! Nog even volhouden, wij zijn reuze benieuwd en wachten in spanning af. Dikke kus!

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge