29 februari 2016

Laten huilen – hoe doe je dat?

Soms hoor ik, of lees ik, een andere moeder zeggen dat ze niet gelooft in laten huilen. Nee, daar geloofde ik ook niet in, tot ik er achter kwam dat we Jim soms wel moesten laten huilen… Ik vind het daarom niet raar als iemand het zegt, maar ik word er soms wel een beetje boos van. Dan denk ik:

“Wees maar blij dat jij geen kindje hebt dat zichzelf in slaap moet huilen…”

Ik geloofde er ook niet in. Tot Jim een maand of drie, vier was heb ik het eigenlijk nooit gedaan. Hij werd daar echter geen vrolijkere baby van. In tegendeel, hij werd er, vooral ’s avonds, een oververmoeide chagrijnige baby van. Gewoon omdat ik hem overdag niet in zijn bedje legde, want dan ging hij huilen. En dan haalde ik hem eruit, want ik geloofde niet in ‘je baby zichzelf in slaap laten huilen’.

 

Slapende baby

Sommige baby’s moeten zichzelf in slaap huilen…

Op een gegeven moment zijn we om gegaan. Toen ik weer aan het werk was, was het gewoon niet te doen. We lieten Jim zichzelf in slaap huilen. Het voelde heel vervelend, maar na een paar dagen kwamen we er achter dat Jim zich gewoon beter voelde in de tijd dat hij wakker was. Voor hem was het dus beter. En na een paar weken raakte hij eraan gewend en duurde het in slaap huilen nog maar een paar minuutjes.

Wat ik dus probeer te zeggen is dat echt niet alleen feeksen van ontaarde moeders laten hun kindjes huilen. Soms is het gewoon de beste oplossing…

Gelukkig komt het nu bijna niet meer voor

Nu gaat het trouwens veel beter met slapen. Hij gaat bijna altijd zelf slapen, zonder huilen. Maar soms moet het nog steeds. Meestal gebeurt het als zijn schema een beetje in de war raakt. Vandaag bijvoorbeeld. Alles ging volgens plan, op tijd ontbeten, fruitje gegeten, geluncht, en toen precies op tijd naar bed. Maar Jim werd wakker na een half uurtje. Ik hoorde ontroostbaar gehuil door de babyfoon. Het klonk voor mij alsof hij gepoept had en zijn billen in brand stonden. En dat was ook zo! Dus, zijn luier verschoond, maar hij werd maar niet rustig. Hij was zo moe dat hij alleen nog maar kon huilen.

Hoe laat je je baby zichzelf in slaap huilen?

Wat doe je dan? Mijn instinct zegt, nog steeds, uit bed halen, troosten en dan maar niet slapen. Maar ik weet dat het voor het verloop van de rest van de dag beter is als hij tóch gaat slapen. Het voelt alleen ontzettend vervelend als hij zo zielig aan het krijsen is. En je bent gewoon steeds bang dat er écht iets aan de hand is. Ik heb daarom een soort checklist in mijn hoofd, waardoor ik zeker weet dat er niks anders is.

Heeft hij honger of dorst?

In dit geval kon dat echt niet. We hadden net geluncht. Bovendien had ik hem na zijn schone luier nog geprobeerd borstvoeding te geven. Ik hoopte dat hij daar rustig van werd, maar helaas, hij hoefde niet.

Heeft hij een vieze luier?

Nou ook niet dus. Die was net verwisseld.

Heeft hij pijn?

Dat is lastig bij een kindje, maar ik denk het niet. Jim stopte namelijk met huilen toen ik hem uit bed haalde. Hij wilde gewoon spelen.

Is hij wel moe?

Ja. Als Jim moe is probeert hij gewoon door te spelen, maar gaat hij na een paar minuutjes even op de grond liggen. Na een half minuutje schrikt hij wakker en gaat hij huilen. Dat gebeurde nu ook.

Wordt hij rustig als je naast hem blijft zitten?

Nee. Deze keer niet. Soms werkt het wel hoor, dan gaat hij rustig liggen als ik naast zijn bedje ga zitten en ga zingen of een verhaaltje voorlees. Helaas lukte dat deze keer niet.

Dan zit er niks anders op: laten huilen…

Helaas kon ik dan dus niks doen om het huilen te laten stoppen. Uit bed halen werkt niet, gaat hij huilen. In bed gaat hij huilen, maar niet slapen. Niet meteen in elk geval. Uit ervaring weet ik dat het niet lang duurt voor hij zichzelf in slaap heeft gehuild. Ook deze keer duurde het niet lang. Ik heb wat slaapliedjes aangezet. Na vijf minuten waren die afgelopen en sliep Jim.

 

Conclusie: Laten huilen werkt (soms) het beste

Voor ons dan. Ik vind het ook niet leuk dat het moet, maar als ik Jim niet had laten huilen net, was hij de rest van de dag moe en huilerig geweest. Dat is voor mij niet leuk, maar voor hem al helemaal niet. Vijf minuutjes (of tien, of twintig) huilen lijkt mij gewoon beter dan de hele middag…

 

 

Herkennen jullie dit? Laten jullie je kindje(s) zich weleens in slaap huilen? Of hoeft dat gelukkig niet?

 

 

 

Vorige post Volgende post

15 reacties

  • Reageren Simone 20 maart 2016

    Hier hoeft het gelukkig niet. En ik houd zelf ook helemaal niet van laten huilen, of liever gezegd: ik ben er heel slecht in. Maar nu ik jouw verhaal zo lees begrijp ik helemaal wat je bedoelt. En ik snap ook dat het dan beter is voor je kindje. Van oververmoeidheid worden ze ook niet vrolijker…

  • Reageren Daantje 2 maart 2016

    Hier kwamen we er al snel achter dat ons zoontje het gewoon nodig had om even te huilen om in slaap te vallen. In het begin voelde ik me dan heel rot, maar hij werd alleen maar bozer als we hem eruit haalden. Dus toen een keertje geprobeerd om hem te laten liggen, 5 minuutjes wachten, daarna een aai over de bol, weer 5 minuutjes…. Maar na die tweede keer 5 minuutjes was het stil! Terwijl we de avonden daarvoor echt vééél meer moeite hadden moeten doen om hem in slaap te krijgen.

    Overigens dat in slaap huilen was na een paar maandjes ook weer over. Nu gaat ie gewoon slapen al een hele poos 😀

  • Reageren Farah 2 maart 2016

    Mijn eerste kindje heb ik nooit laten huilen, we woonden in een hele gehorige huis met onderburen, ik wilde mijn buren niet tot last zijn en deed mijn uiterste best om hem op allerlei manieren in slaap te krijgen (slechte slaper – deed van die hazenslaapjes). Nou daar wordt je ook geen beter mens van want zo zat ik uren met een kind in mijn armen op de bank of op ons bed. Gelukkig verhuisden we snel en ging het slapen ook weer beter. Ik denk dat je als moeder gewoon je gevoel moet volgen en je weet wanneer je moet ingrijpen.

  • Reageren mieke 2 maart 2016

    Ik heb dat ook heel lang niet willen geloven..ik heb hem nooit snel uit zijn bed gehaald als hij huilt (ik check uiteraard wel ff of hij heeft gepoept) ik heb wel eens een uur lang naast zijn bedje zitten zingen tot hij in slaap viel..maar in bed is in bed dan laat ik hem t liefst wel gewoon liggen! Dat laten huilen is me wel eens geadviseerd maar ik vond dat echt geen goed idee. ..inmiddels moet ik daar toch op terugkomen…af en toe is hij gewoon zo ontroostbaar dat niks anders helpt,ik ga dan wel elke 5 tot 10 minuten even kijken, speentje in,kusje op zn hoofd en dan ineens slaapt hij!

  • Reageren Nanouk 1 maart 2016

    Heel herkenbaar! Roan jammert zichzelf ook vaak in slaap. Gelukkig herkennen we inmiddels het verschil tussen inslaap gejammer en er-is-echt-wat-aan-de-hand gehuil. Maar blijft lastig! Toevallig vanochtend vroeg gebeurd: om 6 uur ineens huilen huilen. Aai over de bol hielp niet, ook op de arm bij Joost niet. Toen maar laten huilen (extra lastig omdat de hele camping mee geniet…) maar na tien minuten viel ie in slaap gelukkig. Om 8 uur werd ie pas weer wakker. Het is lastig, maar jij kent je kindje het beste en daar kun je op vertrouwen!

  • Reageren Angela - Mama met passie 1 maart 2016

    Heel herkenbaar! Naomi huilt nu niet meer voor het slapengaan, maar dat was eerst wel anders. Ze had dat ook gewoon nodig, want het hielp niet om haar te troosten. Veel mensen snappen het ook niet, maar voor ons werkt het.
    Angela – Mama met passie onlangs geplaatst…Kletspraat, favoriete blogs van de maand februari!My Profile

  • Reageren Vlijtig Liesje 1 maart 2016

    Ik herken dit zeker wel. Laten huilen is ook niet mijn favoriete methode, maar soms heb je inderdaad een kindje waar dat als enige bij werkt.

  • Reageren demallemolenmoeder 1 maart 2016

    Hier werkt dat dus niet. Tuurlijk huilt ze wel eens maar meestal maakt ze zich zó overstuur. Juist die aanraking, een zoen of mama en papa zien geeft haar dan genoeg troost. Inslaap vallen doet ze of meteen of door even te brabbelen. Bijzonder dat elk kind weer anders is

  • Reageren Liselotte 29 februari 2016

    Ik kon mijn kinderen ook nooit laten huilen. Bij mijn oudste twee ben ik heel lang úren bezig geweest met naar bed brengen, dat was echt stresvol, voor hun en voor mij. Bij mijn jongste 2 (tweeling) kón ik gewoon niet elke keer direct op een huiltje reageren en ik kwam er toen achter dat ze na een minuut of twee soms gewoon weer in slaap vielen! Had ik dat bij #1 en 2 ook maar eens geprobeerd… Hoewel ik niet van het laten huilen ben denk ik nu dat het toch beter is om je kind zich eventjes in slaap te laten huilen dan avonden vol drama te hebben.

  • Reageren Saskia 29 februari 2016

    Heel herkenbaar. Mijn zoontje heeft het ook gehad dat hij zichzelf in slaap huilde. Ik vond het vooral lastig om hem te laten huilen als er mensen op visite was of als we ergens op visite waren.
    Saskia onlangs geplaatst…Huishoudbeurs shoplogMy Profile

    • Reageren Elisabeth 29 februari 2016

      Ja precies. Want als zij t niet hebben meegemaakt snappen ze t niet!

  • Reageren Mathiske's mama blog 29 februari 2016

    Hier is dat (gelukkig) niet zo. Ze raakt dat echt gelijk over de zeik dus doen we dat maar niet. Gaat eigenlijk altijd gewoon slapen, super fijn.

  • Reageren Nicole 29 februari 2016

    Spencer heeft precies hetzelfde. Alleen die huilt dan echt best heel lang voor hij eindelijk slaapt. En negen van de 10 keer hou ik dat niet vol en ga ik hem toch troosten. Het is niet gewoon huilen, hij wordt echt hysterisch.

    • Reageren Elisabeth 29 februari 2016

      Jim huilde eerst ook langer hoor, maar nu gelukkig niet meer. Soms duurde het wel een uur. En dan gingen we steeds na twintig minuten even kijken.

  • Reageren Jess 29 februari 2016

    Hier huilt Ellie ook wel. Al is het eerder zeuren. Ze zeurt haarzelf in slaap. Dit duurt echt geen 3 minuten. Als ze echt krijst of huilt haal ik haar er ook uit om dé checklist na te gaan. (Schattige foto trouwens)

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge