18 december 2017

Komt een Down mama bij de dokter…

Ik moest laatst nog even naar de huisarts, om mijn bloeddruk te laten meten. Deze was nog steeds aan de hoge kant, door de zwangerschapsvergiftiging die ik had gehad na mijn bevalling. Antonie had al een paar weken een hoestje. Dat had hij al toen we naar het consultatiebureau gingen, en in de week erna naar de kinderarts. En al hadden die allebei niks aan zijn longetjes gehoord, na een paar weken had hij dat hoestje nog steeds. Toen ik een afspraak voor mezelf maakte, had ik er daarom maar meteen één voor hem gemaakt. Gewoon, voor de zekerheid.

Ik weet niet of je weleens een afspraak bij de huisarts hebt gehad met een baby, maar daar maken ze standaard een dubbele van. Plus mijn afspraak, betekende dat we samen een half uur(!) van de dokters tijd in beslag zouden nemen. En dat voor twee lullige dingetjes. Ontzettend overdreven. Vond ik dan.

Mijn bloeddruk was eindelijk weer in orde, 130 over 90. Nog niet de 120/80 van voor mijn zwangerschap, maar goed genoeg. En toen was Antonie aan de beurt. Ik legde uit dat ik, nu ik er toch was, voor de zekerheid ook een afspraak voor hem gemaakt had. Ik merkte zelf eigenlijk niet dat hij veel last had van de hoest, maar het kinderdagverblijf en oma hadden het idee dat hij toch wat minder goed kon drinken. En ach, hij heeft Downsyndroom, en dan mag je voorzichtig zijn. Toch?

Huisarts zag een blije normale gezonde baby, wiens neusje wel wat vol klonk. Verder geen koorts of verhoogde snelheid waarmee hij ademde. Hij vond het wel een goed idee inderdaad om toch even de longetjes te luisteren, en toen hoorde hij toch een piepje. “Oeps”, dacht ik. Kwam ik daar met m’n “Volgens mij is er niks aan de hand hoor…”

Huisarts wist niet wat hij nu moest doen, afwachten en na een week terug laten komen, wat hij met een ‘normale’ goed uitziende baby zou hebben gedaan. Of toch, preventief, wat medicijnen meegeven. Dus belde hij de kinderarts. En die zei: gewoon medicijnen meegeven. Een pufje en twee neussprays. Ok, dan…

Aan de ene kant voelde ik me heel stom, dat ik niet gezien of gevoeld had dat het toch echt nodig was om naar de dokter te gaan met Antonie. Aan de andere kant had ik nog steeds het gevoel dat het allemaal een beetje overdreven was. Maar in de loop van de week merkte ik dat Antonie veel meer ging lachen, beter ging drinken, en gewoon veel vrolijker was. Het was dus echt wel goed dat hij medicijnen had gekregen. Na een week zijn we terug geweest naar de huisarts, en het piepje was inderdaad verdwenen. Antonie is nog steeds verkouden, en daarom mogen we het pufje blijven gebruiken. Baat het niet dan schaadt het niet.

Ik merk dat het voor mij echt een omschakeling is. Ik ben echt van het afwachten, als het gaat om medische dingetjes. En een beetje doorbikkelen. Voor mezelf, maar ook voor mijn kinderen. Zo nam ik Jim niet hals over kop mee naar de tandarts toen hij een melktand gebroken had. En we gaan gewoon lekker naar buiten in rotweer met hem, en naar het zwembad, ook als hij verkouden is. Antonie mag van de kinderarts écht alleen zwemmen als hij compleet gezond is. Dat is echt zó wennen, dat voorzichtige gedoe en meteen aan de bel trekken als er iets is…

Hoe sta jij daar in? Neem je je kindje snel mee naar de dokter, of ben je meer van het afwachten?

Vorige post Volgende post

7 reacties

  • Reageren Hanneke 28 december 2017

    Heel lastig bij “bijzondere” kindjes. Mijn zoontje heeft 22q11ds en een hele hoge pijngrens. Nadat hij was gevallen en pijn had aan zijn voet naar de eerste hulp, hij liep wel, maar op de zijkant van zijn voet. Niks aan de hand zei de dienstdoende arts. Vervolgens bij de fysio geweest, hij liep nog steeds raar, maar hij loopt, dus geen breuk zei de fysio. Week later moesten we voor iets anders naar de kinderarts, maar ook hij zei, niks aan de hand. Uiteindelijk na 5 weken soebatten, röntgenfoto’s afgedwongen en ja hoor, middenvoetsbeentje gebroken. En dan wordt je door de arts in het ziekenhuis verweten dat je veel te laat aan de bel hebt getrokken… nu weet ik inmiddels dat als mijn zoon zegt dat hij pijn heeft, ik het ook echt serieus moet nemen. En dat heeft niks met overbezorgd te maken, ik ken mijn kind als geen ander!

    • Reageren Monique Bomhoff 29 december 2017

      Hoi, wat fijn om zoveel te herkennen in de blogs van een moeder. Ik ben zelf moeder van 2 kids (2012 en 2014). Onze jongste heeft downsyndroom. Ook zijn vader was te laat om de geboorte mee te maken. Meneertje kwam met een stortbevalling toen ik zijn zus naar mijn ouders aan het brengen was. In de auto dus…Ik bleek pre-eclampie te hebben die erger werd na de bevalling. Inmiddels zijn we 3,5 jaar verder en is Joost een heerlijke eigenwijze peuter!

      • Reageren Elisabeth 30 december 2017

        Jeetje, dat is idd herkenbaar! Niet in de auto, maar ik had ook pre eclampsie, en werd erger na de bevalling. Ik had echt zo iets van, kan dr ook nog wel bij…

      • Reageren Elisabeth 30 december 2017

        Ben zo benieuwd naar hoe Antonie als peuter wordt trouwens 😁 lijkt me heerlijk!!

  • Reageren Roos 19 december 2017

    Je bent gewoon geen overbezorgde moeder. En daarbij, je was op tijd bij de huisarts want hij had er (nog) niet veel last van. Ik vind het juist goed dat je Antonie zoveel mogelijk probeert te behandelen als je oudste kindje zonder down. Je hebt gewoon je moeder gevoel gevolgd en dat is goed geweest. Even voor de zekerheid en er bleek toch iets (nu nog onschuldigs) aan de hand. Antonie boft met zo’n goede mama 🙂

    • Reageren Elisabeth 20 december 2017

      ❤️

  • Reageren Marlieke 18 december 2017

    Oh jeetje. Daar zou je inderdaad helemaal niet zo snel bij nadenken. Ook omdat je gewoon eigenlijk een gezond kereltje hebt natuurlijk. Je groeit er vanzelf in, zonder de overbezorgde moeder uit te hangen. 😉

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge