16 november 2017

Waar is die loedermoeder gebleven?

Als je mijn blog al wat langer volgt weet je waarschijnlijk wel dat ik een ontzettende voorstander van het hele loedermoeder gedoe ben. Nog steeds hoor. Ik kan me ontzettend goed vinden in die sarcastische benaming. Die eigenlijk benadrukt dat geen enkele moeder perfect is, en dat dat helemaal niet nodig is.

Jim brengt het oud papier weg.

Mijn manier van opvoeden van Jim past daar heel goed in. Ik doe mijn best, probeer het zo goed mogelijk te doen voor hem, maar het moet wel redelijk blijven. Ik ben niet zijn persoonlijke slaafje, dat alles voor hem regelt en oplost. En ik ben er ook niet om al het leuks en lekkers uit zijn leven te bannen. Af en toe verwennen met een leuk cadeautje moet kunnen, en aan af en toe wat suiker zal hij ook niet dood aan gaan. Jim doet het daar prima op.

Tot dusver dus helemaal voor het ‘loedermoeder’ slash relaxte ouder verhaal. Als je me tot de dag voor Antonies geboorte gevraagd had wat de beste stijl van opvoeden was, had ik “niet al te veel moeite doen” geantwoord. En toen kregen we Antonie. Met Downsyndroom.

Als er één ding is dat eigenlijk iedereen zegt over kinderen met Downsyndroom is het stimuleren, stimuleren, stimuleren, dan komen ze echt een heel eind. Zelfs de opperloedermoeder van het jaar Lisette zei dat. En zij heeft er verstand van, zij heeft een zus met Downsyndroom.

En vanaf dat moment was ik loedermoeder af. Ik gaf geen borstvoeding meer omdat ik dat zelf zo makkelijk vond, maar omdat het toch echt hét beste was voor mijn kind. Ik was zelfs bereid om de eerste weken fulltime te kolven. Vanaf het moment dat Antonie mee naar huis mocht heb ik hem een paar keer per dag op zijn buik gelegd. Ook als hij dat niet zo leuk vond. De adviezen van de fysio, waar we ook al meteen mee begonnen zijn, heb ik precies opgevolgd.

En ook dingen die niet direct aan kinderen verbonden zijn doe ik ineens heel anders. Zo sta ik op mijn vrije doordeweekse dag ineens uitgebreid te koken. Megaveel, wat we overhouden gaat de vriezer in. En tussendoor ruim ik de woonkamer op en maak ik de keuken schoon. En ik vermaak me er prima mee. Ben ik gek geworden ofzo?!

Het kan natuurlijk dat dat laatste tijdelijk is. Ik hoop het niet eigenlijk, tis wel makkelijk. En het is niet dat er geen loedermoeder meer in me zit. Voor Jim ben ik nog steeds loedermoeder. Er is echt niks veranderd aan hoe ik hem opvoed. Hij vindt het geweldig. Hij zit er echt niet op te wachten dat ik streng tegen hem ben, en het liefste doet hij alles zelf. Lekker makkelijk. Heb ik wat meer tijd om te anti-loedermoederen over Antonie.

 

Vorige post Volgende post

2 reacties

  • Reageren Monique 21 november 2017

    Hahaha, geweldig iets dat loedermoeder!
    Monique onlangs geplaatst…Evi’s eerste verjaardagMy Profile

  • Reageren Paula 16 november 2017

    Hahahaha, enig!

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge