17 maart 2018

Hoe is het om een baby met Downsyndroom te hebben?

Hoe is het om een baby met Downsyndroom te hebben – Het is een vraag die ik echt heel veel krijg, vanaf het moment dat Antonie geboren was. De eerste maanden vond ik dat ik deze vraag niet goed kon beantwoorden. Ik had er immers nog bijna geen ervaring mee. Inmiddels is Antonie bijna acht maanden, en nu heb ik toch echt het idee dat ik het wel ongeveer weet.

Dit is Antonies vraaggezicht. Vond ik wel toepasselijk voor dit blog.

 

Hoe is het om een baby met Downsyndroom te hebben?

Ik kan er een heel lang verhaal van maken, maar dat is niet nodig. Het antwoord is namelijk: heel gewoon. We zijn een heel normaal gezin, met een mama, een papa, een peuter en een baby. Papa en mama werken allebei, peuter en baby gaan dan naar opa’s en oma’s of het kinderdagverblijf. We gaan gewoon naar het consultatiebureau, waar ze gewoon de groei en ontwikkeling van Antonie in de gaten houden. Hij is niet de grootste baby, maar zeker niet de kleinste. Hij is ook niet het snelst met zijn ontwikkeling, maar hij is ook niet opvallend langzaam. Hij is een heel tevreden baby, en wij zijn ontzettend tevreden ouders. We houden ook net zoveel van hem als van Jim. (Eigenlijk heel logisch, toch?)

Wat is er dan anders?

Natuurlijk zijn er dingen anders. Maar er is opvallend weinig anders aan Antonie zelf. Wat anders is, is hoe mensen soms reageren. Niet op Antonie zelf hoor, daar is hij nog te klein voor. Maar op ons, als we (heel relaxed met blij gezicht) vertellen dat we een baby met Downsyndroom hebben. De meeste schrikken dan toch en weten niet wat ze moeten zeggen. Kunnen ze ook niks aan doen natuurlijk. Het heersende beeld over Downsyndroom in onze cultuur is nou eenmaal dat het iets verschrikkelijks is. Vroeger dachten ‘we’ ook zo over alleenstaande moeders en homo’s. Daar zijn we gelukkig ook wel overheen nu, als samenleving.

Hoe gaan we daar mee om?

Gelukkig reageert niet iedereen geschrokken of negatief hoor. Maar omdat we weten dat het kan gebeuren vertellen we het gewoon niet meteen aan mensen. Dat is niet omdat we ons schamen, helemaal niet. We zijn juist heel trots op Antonie. Maar als we nieuwe mensen ontmoeten weten we gewoon niet hoe ze zullen reageren. En wat heeft het voor zin om weer alles te moeten uitleggen, als je iemand misschien toch niet vaak ziet. Familie, vrienden, buren, hebben we het allemaal meteen verteld. En die reageerden allemaal gelukkig hartstikke lief. Maar soms kom je wat negativiteit tegen.

Negativiteit uit onwetendheid

Ik ben er echt van overtuigd dat negatieve reacties het gevolg zijn van onwetendheid. Veel mensen weten niet dat er ook heel veel gewoon (en zelfs heel leuk) is aan Downsyndroom. En wij kunnen dat niet zien aan iemand. Soms krijg je onverwachts een lading negativiteit over je heen, terwijl je juist inschatte dat iemand heel open en positief zou zijn. Zo waren we bij een voorlichtingsmiddag van de vrije school, en kregen we toch een verontwaardigde reactie van de kleuterjuf die het praatje hield. Schrokken we enorm van, maar toen we vroegen of ze wel eens een kindje met Downsyndroom in de klas had gehad was het antwoord nee. Tsja, dan weet je dus ook niet waar je het over hebt.

Is het niet zwaar om een kind met Downsyndroom te hebben?

Nee. Voor ons niet. Maar laat ik heel duidelijk zijn: Antonie is helemaal gezond. Downsyndroom an sich is niet wat het zwaar maakt, maar de bijkomende aandoeningen. Die heeft hij niet. Ik kan niks zeggen over hoe zwaar (of niet) het is om een kindje met een hartafwijking te hebben bijvoorbeeld, of een meervoudige handicap. Daar weet ik gewoon niks vanaf. Dat lijkt me hartstikke zwaar, en ik ben ontzettend blij dat wij zo’n mooi gezond kind hebben.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter

CommentLuv badge