20 september 2015

Kolfdagboek van een pilote

Vliegtuig vleugel met wolken in de lucht - met tekst

 

Deze dame is piloot en moeder, van een 6 maanden oude baby. En ze geeft borstvoeding! Ik las haar berichten op één van de borstvoedingspagina’s op Facebook waar we allebei lid van zijn. Ze postte een paar foto’s van zichzelf met baby in pilotenpak, met de medeling dat ze weer aan het werk ging, een paar dagen weg was,  en dus ging kolven. Ik deed al moeilijk over een festivalletje lang kolven, dus het eerste wat ik dacht was: “Respect meid!” En toen: “Hoe gaat dat dan?”

Ik was erg benieuwd naar hoe ze dat logistiek aanpakt en hoe ze omgaat met haar emoties, want ik kan me erg goed voorstellen dat het best een emotional rollercoaster kan zijn. Ik benaderde haar of ze een gastblog wilde schrijven en ben heel blij dat ze dat wel wilde. Ik vind het een heel mooi stukje geworden, heb nog meer respect voor haar gekregen en ik hoop echt dat het haar lukt haar doelen op het gebied van borstvoeding waar te maken.

Laat een reactie achter, als je het net zo’n mooi verhaal vind als ik!

 

Mama in de Wolken

Piloot zijn, voor sommigen een jongensdroom en een hemels beroep! Voor mij de dagelijkse realiteit met al zijn up’s en down’s. (Doorgaans net zo vaak naar beneden als omhoog, dit heeft te maken met de wetten van Newton.) Terwijl ik dit stukje schrijf vlieg ik op twaalf kilometer hoogte boven het hart van de Verenigde Staten. Uitzicht op kleine schapenwolkjes en een laagstaande zon. Ik voel me net een troetelbeertje, op weg naar huis, naar mijn gezin wat al twee dagen uitkijkt naar mijn thuiskomst. Het is inmiddels mijn vierde reis sinds ik moeder geworden ben van mijn zoontje Elias, die volgende week een half jaar oud wordt. Hij heeft gelukkig nu nog niet door wanneer ik voor een paar dagen weg ga, maar voor mij is het ontzettend moeilijk. Het moment dat je weet dat je het laatste kusje geeft op dat kale slapende bolletje is voor mij een echte tranentrekker.

Gelukkig werd hij gisteren een kwartiertje voor mijn wekker wakker, en kon ik hem nog zelf even voeden. Heel zachtjes sluip ik de slaapkamer uit, en ondanks dat ik weet dat hij in goede handen is, luister ik na het tandenpoetsen nog even bij de deur. Ze slapen nog. Toch nog naar binnen sluipen en een laatste kusje geven? Helaas, ik moet streng zijn en de tijd loopt door, en ik wil zeker niet dat het ventje wakker wordt en nog een keer de (inslaap)borst wil.

 

Eenmaal in de auto op weg naar Schiphol, kolf ik de andere borst met mijn Difrax elektrische kolf, deze is echt een uitkomst omdat ik deze onder mijn shirt handsfree kan gebruiken. Ik kom lekker op tijd aan bij de parkeerplaats, om te ontdekken dat mijn kolf helaas niet helemaal optimaal heeft gewerkt. Een afsluitringetje ontbreekt, deze zijn we na het steriliseren vergeten terug te plaatsen. Gelukkig heb ik nog een reserve kolf en twee handkolven bij me, dus ik kan nog steeds op pad.

Het is altijd een hoop om voor te bereiden thuis, om drie dagen van huis te kunnen. Er moet genoeg melk ontdooit worden, en uitgezocht en uitgeteld klaarliggen in de vriezer bij de verschillende oppassen. Alle flesjes moeten schoon klaarstaan op meerdere adressen en bij mijn moeder de flessenwarmer, bij mijn schoonmoeder de kinderwagen en de draagdoek. Niet vergeten nog een keer te benadrukken hoe het zit met de M houding van de beentjes. Uiteindelijk heb ik een hele checklist van twee A4tjes om de operatie borstvoeding zowel thuis bij de achterblijvers, als voor mijzelf onderweg, in stand te houden.

Doordat ik in de auto heb kunnen kolven ben ik daar de komende zes uur van af. Onze kleine man drinkt elke drie uur een borst, waardoor ik, als ik weg ben, beide borsten tegelijk elke zes uur kan kolven. Dit scheelt wel want dat is dus maar vier keer per dag, en dus hooguit twee keer tijdens het vliegen.

Tijdens het werk is het wel erg prettig om een discrete kolf als deze te hebben, waardoor je niet bent aangewezen op het toilet! Gelukkig is er op de lange vluchten die ik doe, voldoende tijd om rustig te kunnen kolven. Dit is voor de collega’s op Europese collega’s een stukje lastiger, die hebben veel minder tijd tussen de start en de landing.

 

Voor mij is het, naast het op gang houden van de productie, van groot belang om ook de melk te kunnen bewaren, hiervoor heb ik een compacte koelbox mee in mijn trolley, en bevroren waterflesjes van thuis. (Goedkoper dan koelelementen, en niet zo erg als je het moet weggooien als security het niet toestaat.) Het is trouwens op veel plekken toegestaan voor bemanning om iets meer vloeistoffen mee te nemen dan passagiers, waardoor er geen probleem wordt gemaakt van het meenemen van melk en ijs. In geval van nood past de koelbox gelukkig wel in mijn koffer, maar het kostbare vloeibaar goud houdt ik natuurljk het liefst in de buurt. Het gaat toch om twee liter per 48 uur!

De reacties die ik ontvang als vreemde eend in de bijt zijn heel verschillend, zo werd ik net nog verzocht om toch alleen mijn spullen af te spoelen in het toilet, en niet in de keuken aan boord, omdat passagiers niet mogen zien dat ik zou hebben gekolft. Een ander geeft je een dik compliment voor het doorzetten en brengt je een extra beker melk na afloop. Wel lijkt het zo te zijn dat wanneer je van te voren de tijd neemt om het een en ander even toe te lichten, er minder weerstand is bij collega’s, en vaak ook wel begrip. Toch durf ik nooit te antwoorden dat ik hoop de twee jaar vol te houden. De meesten vragen toch of je snel gaat afbouwen omdat het “zo een gedoe” is.

Maar ondanks al het gedoe, en het ’s nachts wakker worden in het hotel om weer te moeten kolven, terwijl je net in bed ligt na 22 uur wakker te zijn, hoop ik voor mijn kleine man de twee jaar WHO adviesperiode vol te houden. Momenteel tot en met de negen maanden is geregeld dat ik niet langer dan 48 uur van huis mag zijn, daarna ben ik vogelvrij. Al begrijp ik dat er gelukkig wettelijk gezien daarna ook nog regelingen zijn, alleen dat het dan in je eigen tijd telt. Ik kijk er hartstikke tegenop om dit gesprek aan te gaan met mijn leidinggevende, omdat het haar verwachting is dat ik daarna weer vijf dagen van huis ga zijn voor de baas, maar ook dat ik weer naar bestemmingen ga vliegen waar je medicatie tegen malaria moet slikken. Uiteraard is dit voor mij heel onwenselijk, maar zal ze begrip hebben voor mijn WHO doel? Ik zag dat er een Nederlands bedrijf is wat voor bedrijven informatie verstrekt om borstvoeding en werk goed te laten verlopen, het heet Corporate Lactatie.. Wellicht kan ik ze bellen voor advies. Want ondanks dat dit bedrijf een enorme groep vliegende vrouwelijke werkneemsters in de cabine heeft, voel ik me als borstvoedende mama anno 2015 nog steeds een vreemde zwaan in de bijt!

 

 

 

Leuk om te lezen? Lees meer voedingsverhalen, andere gastblogs, over borstvoeding of babyvoeding. Misschien lijkt het jou wel leuk om een gastblog te schrijven?

 

Vorige post Volgende post

5 reacties

  • Reageren Oproep: Wil jij een gastblog schrijven met als onderwerp “Ik voed(de) mijn baby zó!” - Alweer een nieuwe moeder blog 27 oktober 2015

    […] al eerder gastblogs over het voeden van baby’s op dit blog en die werden goed gelezen. Het succesverhaal van de kolvende pilote, maar ook het verhaal van Sanne bij wie borstvoeding helaas niet zo denderend ging, en ja ook het […]

  • Reageren Paula 21 september 2015

    Petje af!! Succes!

  • Reageren Linda 21 september 2015

    Respect hoor!

  • Reageren Resaarcle 20 september 2015

    Wauw, zeg, da’s superknap!

  • Reageren Benella 20 september 2015

    Wat leuk om te lezen en wat knap! Twee jaar vind ik een heel mooi streven, ik hoop dat je het kunt volmaken zonder al te veel belemmering van de buitenwereld.

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge