10 november 2015

Het voedingsverhaal van Mieke en Melle

Vandaag weer een voedingsverhaal en deze keer een hele positieve! Na een wat lastige start kwam het uiteindelijk helemaal goed met de borstvoeding van Mieke. De aanhouder wint, zullen we maar zeggen!

 

mieke voedingsverhaal

Na een lastige start, is borstvoeding toch een succes geworden

Tijdens mijn zwangerschap kwam natuurlijk de vraag bij de verloskundige: Wil je borstvoeding gaan geven?

Ik had in mijn omgeving al verschillende negatieve verhalen gehoord, baby’s die te weinig voeding kregen, baby’s die zelfs afvielen, baby’s die constant honger hadden en uiteraard verschillende voorbeelden van borstontstekingen…eigenlijk zat er niet 1 positief verhaal tussen. Toch wilde ik het absoluut gaan proberen. Ik genoot enorm van mijn zwangerschap en de kleine man die in mijn buik steeds groter werd en ik steeds beter kon voelden, hij was daar nog helemaal van mij en stiekem vond ik dat best prettig! Ik ging inmiddels over de uitgerekende datum heen en iedereen werd ongeduldig, behalve ik, ik vond het heerlijk dat hij nog lekker bij mij was en ik hem met niemand hoefde te delen, ook daarom wilde ik graag borstvoeding geven, dan had ik in ieder geval die momentjes alleen met hem voor mezelf (oké, misschien best egoïstisch maar zo voelde ik dat nou eenmaal). Ookal was het hoog zomer en super warm, waren mijn voeten inmiddels zo opgezwollen dat mijn enkels niet meer te zien waren en mijn tenen leken wel bifi worstjes, ik vond iedere dag die hij nog in mijn buik zat mooi meegenomen!

 

Op 26-7 na precies 41 weken is mijn zoontje geboren, de bevalling duurde ontzettend lang en uiteindelijk kreeg ik een ruggenprik, daarna was het eigenlijk een makkie! Toen hij was geboren hebben ze hem bij mij gelegd en hij begon gelijk te zoeken naar de tepel en deed eigenlijk alles wat hij moest doen.

Omdat hij een krappe 3 kilo woog (en dat is met 41 weken gewoon te weinig) moesten we een nachtje in het ziekenhuis blijven. Hier ben ik diezelfde middag begonnen met kolven want er was nog niks op gang gekomen. Bij iedere voeding werd hij even bij mij aan de borst gelegd en daarna kreeg hij voeding uit een cupje.

 

De volgende dag mochten we naar huis. Iedere voeding lieten we hem eerst even bij mij drinken, daarna kreeg hij melk uit een spuitje en ging ik kolven, de volgende dag was het genoeg op gang en hoefde de spuitjes niet meer, wel gingen we goed noteren hoelang hij aan iedere borst dronk en om de dag wogen we hem. Hij kreeg eerst de ene borst, tot hij in slaap viel of stopte met drinken, dan een schone luier (zodat hij weer een beetje wakker werd) en daarna mocht hij aan de andere borst verder drinken. Ik had gelijk na 1 dag behoorlijke kloven aan 1 kant, lekker smeren met de Purelan hielp wel maar die aanleg momenten waren echt geen feest…en omdat meneer regelmatig in slaap viel tijden de voeding en daarna dus opnieuw moest aanhappen vond ik het al snel helemaal niet meer leuk.

Ondanks dat we hem echt goed wakker probeerde te houden zodat hij genoeg dronk bleef het probleem dat hij  vaak na een half uur of soms een uur alweer huilde omdat hij honger had, en nee, die kloven werden daar niet minder van. Daarbij kwam dat ik, als gevolg van de ruggenprik, een katheter nodig had omdat mijn blaas het even liet afweten, daarnaast was ik er ook niet zonder hechtingen vanaf gekomen dus voor iedere voeding goed gaan liggen/zitten was behoorlijk pijnlijk. Ik ben toen meer gaan kolven en hem vaker de voeding uit de fles gaan geven. Dat ging eigenlijk veel beter, mijn kloven werden snel minder en we konden precies zien hoeveel hij binnen kreeg en nu sliep hij langer door tussen de voedingen, alleen was ik nu wel ‘mijn momentje’ met mijn baby kwijt, want eerlijk is eerlijk, iederen kon die fles geven!

 

Op dag 6 van de kraamweek had ik het zwaar, het kolven, de voedingen, de huilbuien, slaapgebrek…ik had het gevoel dat alles pijn deed en het nooit meer beter werd! Mijn kraamhulp zei toen dat ik goed moest nadenken over wat ik wilde en wat ik kon, ik snapte niet wat ze bedoelde dus ze legde uit dat we konden stoppen met de borstvoeding. Nee nee nee, dat was eigenlijk wel het laatste wat ik wilde, mijn borstvoeding was inmiddels hartstikke goed op gang, ik vond het veel te zonde om daarmee te stoppen. Ja het was zwaar, en ja het kostte heel veel tijd om eerst te kolven en daarna te voeden, maar ik wilde het nog niet opgeven, ik wilde dat mijn jongen groot en sterk genoeg werd zodat hij wel weer gewoon bij mij kon drinken!

Als hij wakker werd lieten we hem bij mij drinken totdat mijn man zijn flesje had warm gemaakt, zo hoefde hij die 5 minuten in ieder geval niet te huilen en dronk hij toch elke voeding ook even aan de borst, ik was bang dat hij dat anders misschien uiteindelijk niet meer zou willen.

 

Toen hij 3 weken oud was moest mijn man weer gaan werken, ik zag daar enorm tegenop want nu moest ik alles zelf doen, ik was inmiddels gelukkig weer redelijk op de been (d.w.z. ik kon een rondje om het speeltuintje voor de deur lopen en dan moest ik weer gaan liggen, maar hey, na een hele week plat op bed was dat echt een verademing!)

Die eerste week was echt een ellende, ik was nu zoveel tijd kwijt met kolven en voeden dat ik nauwelijks zelf nog aan eten toe kwam. Hoe doen moeders die al een kleine hebben rondlopen dit in vredesnaam?? Ik was echt letterlijk de hele dag alleen maar met hem bezig! Er zijn dagen geweest dat mijn man ‘s avonds om 19.00 thuis kwam en ik nog in mijn pyama rond liep, gewoon geen tijd gehad om te douchen en kleren aan te doen. Soms had ik inmiddels al 6 uur niet meer kunnen kolven dus dat moest dan echt eerst.

O ja, en we hebben ook nog katten en konijnen die dan ook nog moesten eten…uiteindelijk waren er dagen bij dat we zelf pas om 21.00 konden eten, om de beurt wel te verstaan want hoe we het ook plande, mijn zoon wilde altijd eten als wij net wilde gaan eten.

Nee, ik wilde er nog steeds niet mee stoppen, de krampjes waren inmiddels ook om de hoek komen kijken en ik had gelezen dat dat erger kon worden als je van voeding zou veranderen. Rond 6 weken werd het in de meeste gevallen minder dus ik wilde sowieso proberen tot die tijd door te gaan met de borstvoeding.

 

De mevrouw van het consultatiebureau adviseerde toen om hem weer volledig bij mij te gaan laten drinken en te stoppen met dat kolven, ik vond dat een goed idee, dat scheelde de helft qua tijd! (en het was veel gezelliger dan met dat stomme kolf apparaat). Alleen de laatste voeding ’s avonds bleven we nog even op de oude manier doen, omdat hij dan toch te moe was om goed te drinken en dan vaak na 10 minuten begon te krijsen.

Ongeveer vanaf 7 weken drinkt hij helemaal bij mij, zonder gedoe en zonder kloven!

Overstappen naar kunstvoeding was niet eens meer een vraag, ik had nu eindelijk de voedingen hoe ik ze vanaf zijn geboorte wilde, lekker een paar momentjes per dag voor hem en mij!

Inmiddels is hij 3 maanden en gaat het nog steeds helemaal goed, hij krijgt nu 2x per dag gekolfde melk uit de fles als ik aan het werk ben en 3x per dag drinkt hij bij mij en daar geniet ik nog steeds van.

 

 

Ik heb nog geen idee hoelang ik borstvoeding blijf geven, zolang hij goed groeit en het verder goed blijft gaan zou ik niet weten waarom ik zou stoppen. Mocht er ooit een tweede komen ga ik het zeker weer proberen, ik weet nu hoe prettig het uiteindelijk kan worden!

 

 

 

Leuk om te lezen? Lees meer voedingsverhalen, andere gastblogs, over borstvoeding of babyvoeding. Misschien lijkt het jou wel leuk om een gastblog te schrijven?

Vorige post Volgende post

3 reacties

  • Reageren Marion 10 november 2015

    Superleuk om te lezen en hoe een negatieve start zich om kan buigen tot een heel positief verhaal. Heel fijn dat alles nu goed gaat en dat Melle een tevreden ventje is geworden.

  • Reageren José 10 november 2015

    Prachtig verhaal! Ik hoop dat je nog lang veel plezier blijft beleven aan het geven van borstvoeding! 🙂

    • Reageren mieke 10 november 2015

      Dankjewel José 1

    Laat een reactie achter

    CommentLuv badge