19 januari 2016

Lori ging van twijfelaar naar borstvoedingsfanaat

Vandaag het borstvoedingsverhaal van Lori van Mama’s Jungle. Ik volg haar blog al een tijdje en vind het erg leuk dat zij haar verhaal eens wil vertellen. Het heeft best wat weg van hoe het bij mij ging. Eerst een beetje twijfelend, maar uiteindelijk met volle overgave.

 

Mijn strijd: van twijfelaar tot borstvoedingsfanaat

borstvoeding lori mama's jungle

Borstvoeding? Wil ik wel proberen hoor.

 

Ik was een snotneus, een groentje op het gebied van borstvoeden. Er waren me geen vriendinnen voorgegaan op dit gebied. Mijn eigen zuigtijd? Weet jij dat nog dan?! Wat ik me nog wel haarscherp voor de geest kan halen, is het moment dat we naar ons zwart-witte boontje gingen kijken. Ik stapte van de bank en we namen plaats aan het bureau voor alle uitslagen, tips en adviezen. “Hoe denk je over borstvoeding?” vroeg de verloskundige. “Dat wil ik wel proberen, maar ik weet er nog niet veel over” antwoordde ik. “Hier, deze cursus geven wij gratis”.

Lipbijtend hield ik nog net mijn lach in

 

Terwijl de borstvoedingsvrouw uiterst serieus de Baby Born een grote hamburger hap voorhield, waren wij uiterst serieus bezig om het niet uit te brullen van het lachen. We moesten elkaar niet aankijken. Oh oh, wat moesten wij lachen.

 

Maar dat die grote hap, zo’n strijd is.. ik had geen idee! En wat heb ik deze borstvoedingsvrouw op mijn blote knietjes gedankt, op het heetst van de strijd. Met haar gekke tips en bizarre benamingen.

Afhankelijk van de borstvoedingskennis van anderen

 

Cursusavond voorbij. Zo. Nu wist ik het allemaal. Toen onze natte, fragiele baby op mijn buik een stukje aan mijn tepel sabbelde voelde ik het allemaal. Emotie overload. Maar na een paar uur bijkomen op de kamer in het ziekenhuis, bleek dat jij en ik nog veel moesten leren. Gelukkig hadden we nog een dagje en nachtje waarin verscheidene zusters op nog verscheidenere manieren ons met de borstvoeding hielpen. We waren “de rugby” en nog wat andere standjes rijker. Alle schaamte inmiddels voorbij.

borstvoeding(1)

Help en hoe moet dat voeden thuis dan?

 

Thuis aangekomen stapte we direct in de molen van voeden-verschonen-slapen, zonder zelf nou echt te slapen. Mijn inmiddels bizar grote pornotieten, stonden bizar erg op knallen en waren bizar pijnlijk. Mijn man mocht de melkfontein ervaren. Hij lachte, bij mij stond het huilen nader dan het lachen. Hij stopte gauw. Hij haalde witte koolbladeren, zodat ik weer zou lachen. En hij haalde dagelijks nog meer (WTF?)dingen, die arme onwetende man.

 

Onze piepjonge kraamhulp wist ons ongeacht haar leeftijd te motiveren en stimuleren tijdens deze rondborstige hel. Zij ontdekte vrij snel een te kort tongriempje. Met een klein knipje ging het voeden weer een stapje beter. Tijdens de eindeloze, slapeloze momenten verslond ik artikel na artikel op de borstvoedingsbijbel borstvoeding.com.

 

Mijn man vroeg regelmatig, zacht: “Gaat het wel, lief?”. Jammerend zei ik dan van ja. Maar nog geen paar uur nadat de kraamhulp ons huisje definitief had verlaten, vertrok ik weer richting ziekenhuis vanwege een borstontsteking. Kind mee. Gedoe mee. Nog minder slapen.

 

Zo. En nu ga ik door ook!

 

Na deze opstartprobleempjes ging het gestaag beter. Ik zal even verdoezelen dat ik nog vrij lang op verzoek heb gevoed ’s nachts en kindjelief pas met 14 maanden doorsliep. En over het gekloot met die kolf in onhandige ruimtes, praten we ook even niet. Maar geen koning praat mij meer van de borstvoeding af. No way! Ik verkondigde trots dat ik van plan was lang te voeden. Men keek raar terug. Wat mij weer motiveerde om juist lang te voeden. Strijdlustig was ik.

mamasjungle

Terugkijkend op de borstvoedingsperiode

 

Dat langvoeden lukte. Twee jaar heb ik mogen voeden. Twee jaar heb ik mij volledig ten dienste gesteld aan de behoefte van mijn dochter en genoten van deze meest intieme momenten. Ik zie mijn levendige peuter gezond zijn, ik zie haar goed eten. En ik ben zo trots dat ik haar dit beginnetje heb kunnen geven.

 

Op spaarzame momenten zoekt haar handje mijn tepel voor troost of intimiteit. En ja, ook voor mij voelt dat nog steeds fijn. Voor de grap zocht laatst haar mondje mijn tepel. Ze wist niet meer hoe. Ik vond het zo schatti……….. AU! Met een boze frons brulde ik: “Niet bijten!”. Van binnen moest ik ook wel een beetje liefdevol lachen. Die gekke, bijzondere borstvoedingsperiode ook…

 

 

 

Leuk om te lezen? Lees meer voedingsverhalen, andere gastblogs, over borstvoeding of babyvoeding. Misschien lijkt het jou wel leuk om een gastblog te schrijven?

Vorige post Volgende post

10 reacties

  • Reageren Merel 21 januari 2016

    Grappig, heb precies hetzelfde. Inmiddels voed ik 7 maanden en heb geen einddatum in gedachten. Met zonder uitzondering al zeven maanden een nachtelijk onderonsje geeft het deze burger moed dat ik niet de enige ben 😉 positief bekeken ben ik dus misschien al op de helft…

    • Reageren Lori (Mama's Jungle) 27 januari 2016

      Grappig hoe je gaandeweg eigenlijk steeds langer van plan bent om te voeden hè. En die nachten… Het is écht niet leuk die weinig nachtrust en zeker niet zo lang. Nu slaapt ze perfect ’s avonds. Alsof het nooit anders is gegaan. Hoe dan ook, ik zou het de volgende keer toch wel precies hetzelfde doen 🙂

  • Reageren MamaOnderneemt 20 januari 2016

    Wow wat knap dat je twee jaar lang borstvoeding hebt gegeven! Mijn eerste kind heb ik 8 maanden gevoed en mijn tweede 5 maanden. Naast dat het de beste voeding is voor je kind, vond ik het ook erg fijn om te doen. Dat innige contact met je kind, echt een moment van jou en je baby samen. Ik had het voor geen goud willen missen!
    MamaOnderneemt onlangs geplaatst…10 x je weet dat je mama bent alsMy Profile

    • Reageren Lori (Mama's Jungle) 27 januari 2016

      Ja, zo fijn en bijzonder. Elk moment weer. En een groter kindje van 2 jaar vond ik ook bijzonder en leuk aan de borst. En gezellig. En grappig. Dus ik snap echt helemáál niet waarom anderen dat gek vinden, haha.

  • Reageren José 19 januari 2016

    Wat super leuk geschreven! 🙂 Geweldig!

  • Reageren Jess 19 januari 2016

    Oh hoe mooi! En leuk geschreven. :-).
    Jess onlangs geplaatst…Moederschapsrust, bevallingsverlof en ouderschapsverlof in het onderwijs.My Profile

    • Reageren Lori (Mama's Jungle) 27 januari 2016

      Thanks. Terugkijkend zijn zelfs de niet-mooie dingen mooi. Al dacht ik daar toen anders over :p

  • Reageren Mary-Lou 19 januari 2016

    Wow! Wat ontzettend mooi beschreven. En super knap dat je het ondanks tegenslag zo lang hebt volgehouden. Pakt niemand je meer af. Ik haal nog even alleen je laatste alinea aan, want wat je hier beschrijft doet mijn peuter ook nog steeds. Hoe je iets wat men eigenlijk nog raar vind zo recht voor zijn raap, maar toch mooi neerzet. Word ik erg blij van!

    • Reageren Lori (Mama's Jungle) 27 januari 2016

      Bedankt en bedankt! Men vind zoveel raar, maar daar trekken wij ons niks van aan 😉 Vind het alleen verdrietig dat sommige vrouwen hierdoor wél tegengehouden worden qua borstvoeding. Daarom: normaliseren die handel. Ook langvoeden. Maar nooit zonder respect naar vrouwen waarbij het niet lukt of die het zelf niet willen. Want dat is ook écht prima. Het enige dat ik erg vind is als iemand het zelf graag zou willen, maar geen steun of hulp krijgt uit de omgeving. Borstvoeding kun je in de meeste gevallen haast niet alleen opstarten…
      Lori (Mama’s Jungle) onlangs geplaatst…6 x duurzame en eco kraamcadeausMy Profile

    Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Populaire berichten

    Follow