11 april 2016

Dingen waar ik me als moeder dus niet schuldig over voel

Ik krijg soms het gevoel dat moeder zijn synoniem moet staan aan je schuldig voelen. Als je je niet schuldig voelt ben je blijkbaar geen goede moeder. Een goede moeder herkent immers dat ze niet alles perfect kan doen? En een echte goede moeder voelt zich daar dus schuldig over?! Nou ik niet. Als ik eerlijk ben voel ik me over de meeste dingen niet schuldig.

Als ik eerlijk ben, want soms ben ik niet eerlijk en doe ik alsof ik me schuldig voel. Peer pressure…..

Natuurlijk zijn er dingen waar ik me wel schuldig over voel, maar dat zijn juist de dingen die eigenlijk nergens op slaan. Ik ben er bijvoorbeeld van overtuigd dat het mijn schuld is dat Jim een koortsstuip kreeg. Ik heb hem namelijk in zijn bedje gelegd in een goedkope onesie van kunststof fleece, met voetjes er aan vast! Daarin kon hij dus absoluut zijn warmte niet kwijt. En ik voelde aan zijn voorhoofdje dat hij al een beetje verhoging had… Ik denk serieus dat het zo’n vaart niet gelopen had als ik hem iets luchtigs aan had gedaan.

Maar goed, ik dwaal af, want ik wilde het hebben over de dingen waar ik me dus níet schuldig over voel.

(Even een kanttekening. Dit zijn mijn gevoelens. Die wil ik graag delen, maar ik doe dat niet om jullie er van te overtuigen dat dit de beste en enige manier is om dingen aan te pakken en je te voelen. Als jullie het anders doen en je anders voelen over deze dingen: Helemaal prima. Zie dit niet als aanval alsjeblieft. 🙂 )

afgebroken tandje dreumes

Dit dus:

Ik voel me niet schuldig…

  • … dat Jim vier dagen in de week overdag niet bij mij is. Ik werk, want ik moet geld verdienen. Mijn vriend en ik kunnen het ons niet veroorloven dat één van ons twee thuis blijft om voor Jim te zorgen. En weet je, dat zouden we allebei niet willen. We zouden GEK worden. En Jim waarschijnlijk ook.
  • … als ik Jim wegbreng naar het kinderdagverblijf. Zie punt hierboven, ik moet werken, ik doe dat niet voor niks. En ik voel me ook niet schuldig als hij gaat huilen wanneer ik wegga. Ik weet dat het maar één minuut duurt. En stiekem vind ik die eenkennigheid best vleiend. Ja, dat is heel eerlijk.
  • … over alle foto’s en filmpjes die ik van Jim deel op social media. Hij is een baby/dreumes. Niemand gaat hem nog herkennen later. Ik heb mezelf voor genomen om te stoppen met de herkenbare beelden als hij vier is. Misschien krijg ik al eerder het gevoel dat zijn privacy in het geding komt, dan stop ik eerder. Maar op dit moment vind ik persoonlijk dat het allemaal best kan.
  • … dat Jim hypospadie (Of liever gezegd had, want volgens mij kan je het nu niet meer zien als je geen dokter bent). Ja, hij heeft dat gekregen in mijn buik. Één van de eerste dingen die ik hoorde van de arts was dat ik me daar echt niet schuldig over hoefde te voelen, ik had echt niks anders kunnen doen om het te voorkomen. “Ja duh! Ik voel me er ook echt niet schuldig over. Moet dat dan?” Dacht ik, want dat zeg je natuurlijk niet hardop. Je hoort je immers schuldig te voelen als moeder… Euh, nou nee, ik vind dat dat niet hoeft.
  • … dat ik sinds Jim een maand of tien is niet meer ‘en plein public’ borstvoeding geef. En dat ik dus nee tegen hem zeg als hij dat vraagt. Borstvoeding is prachtig, en toen hij een baby was vond ik het geen probleem, maar nu vind ik dat het iets persoonlijks is van ons. Ik hoef niet met mijn tieten bloot te zitten terwijl iedereen dat kan zien.
  • … als Jim zich even in slaap moet huilen ’s avonds. Op sommige dagen heeft hij dat gewoon. Hij kan daar niks aan doen, en ik ook niet. Bij hem zitten maakt het alleen maar erger, en als je hem uit bed haalt gaat hij al helemaal niet slapen. Even laten huilen is soms gewoon de beste oplossing. En ik weiger me daar schuldig over te voelen.
  • … dat ik geen nachtvoedingen meet geef. Ja, ik geef borstvoeding. Nee, ik geloof niet dat het goed is om mijn baby bij iedere kik ’s nachts aan te leggen als troost. Voor mij zijn borstvoeding en zelfopoffering geen synoniem van elkaar. Bovendien geloof ik juist dat het averechts werkt. Jim gaat er alleen slechter van slapen en ik word er hondsmoe en chagrijnig van. Kortom, ik word er geen leuker mens van en al helemaal geen leukere moeder.
  • … dat Jim bijna nooit in bad gaat. En als hij in bad gaat het eigenlijk alleen is omdat hij bezig gehouden moet worden terwijl ik douche, of we dat laatste half uurtje van de dag vol moeten maken voor hij naar bed kan. Bijna nooit is trouwens erg overdreven. Ik denk dat hij twee à drie keer per week in bad gaat. Dat is prima, maar als het aan hem ligt gaat hij twee à drie keer per dag volgens mij, haha.
  • … dat we geen auto hebben. Ik geloof echt dat we die niet nodig hebben. Tot nu toe hebben we alles prima lopend, met het OV, met de fiets, of in het uiterste geval de taxi kunnen doen. En met héél veel ritjes van opa’s, oma’s en ooms en tantes natuurlijk. Tegenover hen voel ik me trouwens wél schuldig. Maar niet tegenover Jim.
  • … dat Jim naar het kinderdagverblijf gaat en niet naar een gastouder, of altijd naar opa en oma. Hij krijgt absoluut minder persoonlijke aandacht op het kinderdagverblijf, maar ik geloof dat dat juist goed is, en niet slecht. Volgens mij mag je best vroeg leren dat je niet de enige op deze wereld bent. Bovendien vindt Jim het echt géweldig op het kinderdagverblijf. Hij speelt heerlijk met de andere kinderen en hij leert zo veel van alles wat hij daar ziet.




 

Waarom schrijf ik dit nu?

En nu de reden dat ik dit artikel schrijf. Ik voel me ook niet schuldig dat er een stukje tand bij Jim afgebroken is. Begrijp me goed, ik vind het verschrikkelijk. Hij deed zich ontzettend pijn toen hij viel met zijn Nijntje driewieler, natuurlijk vind ik dat helemaal niet leuk. Ook vind ik dat zijn snoetje er veel liever uit zag met hele tanden en ik moet echt wennen aan die afgebroken tand. Maar ik voel me er niet schuldig over dat het gebeurd is. Terwijl ik op een meter afstand zat. En terwijl ik met mijn telefoon bezig was.

En ja, ik deed dus een beetje alsof ik daar wel mee zat, maar dat was dus die peer pressure. Ik hou helemaal niet van oneerlijk zijn. Ik wil juist graag open, oprecht en eerlijk zijn over het moederschap. Alleen dan kan je een soort van steun zijn voor moeders die in het zelfde schuitje zitten. Of discussie opwekken, mag ook. Daarom bij deze, een rectificatie.

Wat vinden jullie, kan je best een goede moeder zijn zonder je (teveel) schuldig te voelen? Of vind je me een harteloze ontaarde loedermoeder?

 

Hou je wel van dergelijke eerlijke artikelen over het moederschap? Volg ‘alweer een nieuwe moeder’ dan op Facebook, Instagram, Twitter, Pinterest en/of Bloglovin’.

 

Leuk? Misschien vind je deze artikelen ook interessant om te lezen:

 

Vorige post Volgende post

44 reacties

  • Reageren Marja 23 november 2016

    Ik schrik wel een beetje van dit verhaal. Je hoeft je ook niet schuldig te voelen als je kindje gaat huilen als je weg gaat. Maar het mag je wel ráken. Dat gaat toch door merg en been die wanhopige oogjes. Maar goed jij ziet het als gevlei. Expres je kind geen nachtvoedingen meer geven, omdat jij daar chagrijnig van wordt. Kiezen voor kinderen is toch het belang van je kind vooropstellen.

    • Reageren Thiska 14 december 2016

      Ja dat is een beetje het ding denk ik. ‘Het belang van je kind’. Zoals ik het zie handelt Elisabeth heel goed in het belang van haar kind. Ze doet misschien dingen die jij of ik niet zouden doen, maar het werkt voor haar, en ook voor Jim, blijkbaar. Ook denk ik dat Elisabeth duidelijk was in het onderscheid maken tussen je schuldig voelen over iets en geraakt zijn door iets. Het is niet fijn om je kind verdrietig te zien of pijn te zien lijden, maar dat is geen reden om je schuldig te voelen.
      Elisabeth, heel fijn stukje dit! Ik heb zelf erg veel moeite met eerlijk zijn naar anderen en mezelf af en toe, en besef dat vaak pas wat later. Dit tekstje zal me misschien wat verder helpen :).

  • Reageren Daan 29 augustus 2016

    Ik vind t een geweldig stuk, je lijkt op mij en nope…..Ik voel me ook ñiet schuldig.

    • Reageren Elisabeth 29 augustus 2016

      Duimpje onhoog!!!

  • Reageren Mama Naturelli 14 augustus 2016

    Waarom zou je je schuldig voelen over de keuzes die je maakt? Doe ik ook niet. Ik maak keuzes, de meeste bewust, en soms verander ik van mening, en dan probeer ik weer wat anders. En dat is helemaal ok!
    Mama Naturelli onlangs geplaatst…Mijn draagdoek: de ringslingMy Profile

  • Reageren Roos 24 juli 2016

    Het grappige is al doen ik (wij) het juist compleet anders, niet laten huilen, altijd iemand thuis, elke dag in bad, ook daar heeft iedereen commentaar op ook daar vind iedereen wat van en nee ik voel me ook niet schuldig dus ben het er helemaal mee eens. Doen wat voor jou en je kind goed voelt!

  • Reageren Evelien 29 juni 2016

    Als je 50 jaar geleden als klein manneke viel en je tand afbrak kreeg je er nog een mep bij!! Die kinderen zijn ook tegoei groot geworden! En al dat overdreven betuttelende gedoe werkt alleen het huidig maatschappelijk probleem nog meer in de hand. Egocentrische, ongeduldige en ongemanierde kinderen met geen besef van realiteit! En dan krijgen die het moeilijk in hun jong volwassen leven als ze de realiteit verplicht onder ogen moeten komen en het allemaal zelf moeten regelen en doen… is het dan niet beter dat ze er dán zo veel mogelijk van kunnen genieten dan dat ze constant tegen.zichzelf op moeten lopen?

  • Reageren Sylvia 4 juni 2016

    Helemaal met je eens!!! Leuke toevalligheid mijn zoon heet ook Jim en heeft ook hypospadie ?

    • Reageren Elisabeth 4 juni 2016

      Dat is wel héél toevallig inderdaad!!

  • Reageren gine 21 mei 2016

    ik be t helemaal met je eens. ik vind t raar dat wij vrouwen soms vergeten dat we eerst vrouwen zijn eerst ik. en als ik goed voor mezelf zorg ben ik n veel leukere moeder. mijn drie kinderen 14/7/6 hebben ook op het kinderdagverblijf gezeten dat vonden ze zo leuk daar hebben ze het nu nog over. groeten gine

  • Reageren Frencis 30 april 2016

    Heel herkenbaar! En schuldgevoel is zeker niet nodig. Het is maar goed dat we als moeders niet perfect zijn. Anders leggen we de lat voor onze kids veel te hoog ?. Iedereen doet het beste voor z’n kids. Ik heb bijvoorbeeld geen borstvoeding gegeven en voel me daar niet schuldig over… Ik kon het niet wegens medicijngebruik, maar anders had ik het denk ik ook niet gedaan. Heel vervelend hoe de borstvoeding-politie daar altijd overheen walst. Maar ik laat me niet schuldig voelen! (Ben benieuwd hoeveel negatieve reacties ik hierop ga krijgen, haha).

    • Reageren Sami 8 mei 2016

      Ik kan mij hier heel goed in vinden, heb mezelf schuldgevoel snel af moeten leren als je erachter komt dat je al 31 weken zwanger bent. Want dan ga je nadenken wat je allemaal heb gedaan en gegeten…. Nee ons mannetje doet het goed en dus dan ik ook. Onzekerheid is een andere factor maar ik denk dat ook iedereen dat herkent bij de 1e. Heerlijk als er eerlijk over gepraat wordt.

  • Reageren Vlijtig Liesje 29 april 2016

    Schuldgevoel leidt nergens toe. Het wordt er ook niet beter van. Dus ik ben er zeker geen fan van!

  • Reageren Linda 26 april 2016

    Eens!! Ook mijn kids gaan max 2 a 3x per week in bad en vaak is het ook een vorm van tijdverdrijf. Meer is echt niet goed voor de huid.

    Wat ik vooral vervelend vind is de andere moeders die me soms raar aankijken en me bijna een schuldgevoel bezorgen. Zoals toen ik op het werk vertelde savonds 10 minuten gesprek te hebben op school en dan de babyfoon bij de buren drop voor we weggaan. Ze belden nog net niet de kinderbescherming… Terwijl de meesten van ons volgens mij zo zijn opgegroeid is het nu blijkbaar not done om niet lijfelijk aanwezig te zijn. Terwijl mijn kids van destijds 3 en 5 goede slapers zijn en de oudste op de hoogte. Kom op zeg, we waren binnen een half uur weer terug.

    Dus ben het helemaal met je eens en vind het verfrissend dat iemand hier eens over schrijft! Ga zo door! 🙂

    • Reageren Butterfly mama 23 augustus 2016

      Gedeeltelijk ben ik het met je eens maar je kinderen alleen in huis achterlaten omdat jullie naar een 10 minuten gesprek moeten? Nee daar kan ik me totaal niet in vinden. Al ben je in een halfuur terug dat maakt niets uit, er kan heel veel gebeuren in dat halfuur!! Er hoeft maar brand uit te breken (dat hoor je niet op een babyfoon) en bovenal Wat nou als de kinderen wakker worden en ze roepen om papa en mama?? En dan erachter komen dat er niemand is?? Daar moet je je juist wél schuldig over voelen! Hoe voelt zo’n kind zich als papa en mama weg zijn? Raken ze waarschijnlijk overstuur. Dat wil toch niemand. Sorry maar zo denk ik erover. En dat betekent echt niet dat jullie slechte ouders zijn hoor dat wil ik er niet mee zegge maar dit soort dingen vind ik te gevaarlijk. Al gebeurd er niks, het idee dat er wél wat gebeurd!

      • Reageren Kim 31 december 2016

        Een brand kan ook uitbreken als je wel thuis bent. En dat hoef je ook niet zelf door te hebben. Er staat trouwens dat de oudste er van op de hoogte is en mochten ze toch wakker worden dan lijkt mij dat 1 van de buren gaat kijken en dit geen vreemde is. Kinderen kunnen ook in paniek raken als er een oppas in huis aanwezig is (zelfde idee) dat zou dus inhouden dat je als ouder nooit meer weg kunt! Dus ik zeg: niet schuldig voelen. Mja dat is dan mijn visie

  • Reageren Sietske Ott 26 april 2016

    Leuk geschreven artikel! Ik herken veel dingen. Ik vind schuldgevoel zonde van je energie. Die energie kun je beter in andere dingen steken 🙂

  • Reageren Manon 24 april 2016

    Zou ik je prive mogen vragen hoe het in de nacht heb aangepakt? Ik geef nu bijna 6 maanden borstvoeding. En na de (droom)voeding van 22 a 23 uur komt ze rond uurtje of 3 a 4 en vanaf dat moment voel ik me meer een speen dan dat het om voeding gaat. Ken eigenlijk niemand die langer dan 3 maanden bv heeft gegeven.

    • Reageren Elisabeth 24 april 2016

      Tuurlijk! Ik stuur je n mail.

      • Reageren Meis 22 mei 2016

        Ik ben daar eigenlijk ook wel heel erg benieuwd naar. Mijn dochter is al ruim een jaar en ik geef haar nog steeds nachtvoeding. Wil daar nu echt mee iphouden maar als ik het niet doe gaat ze ook echt niet slapen! 🙁

        • Reageren Christel 4 juli 2016

          Ik ben zelf de laatste borstvoeding om acht uur gaan geven en dan de laatste voeding een papfles. Dit werkte bij allebei mijn dochters goed.

  • Reageren Kirsten 23 april 2016

    Ons dochtertje gaat ook maar 2 à 3 keer per week in bad, want meer is gewoon niet goed.. Waarom zou je je schuldig voelen voor de dingen die je doet? Ik denk dat iedere mama mama is op haar eigen manier & zou het niet anders willen zien! Doe gewoon verder zoals je bezig bent 🙂
    & die tand, dat kan gebeuren!
    Kirsten onlangs geplaatst…Mama-ontspanning & me-timeMy Profile

  • Reageren Tips & Tops voor mama l Jolande 19 april 2016

    You go girl!!! Heerlijk artikel. En zo kan t dus ook. Zonder alle druk van media en andere mama. En het maakt je geen slechtere mama.

  • Reageren Yvonne 12 april 2016

    Wat een lekker eerlijk artikel. In veel van wat je noemt kan ik me vinden! Ik voel me eigenlijk ook niet vaak schuldig… zelfs niet als anderen zich hardop afvragen waarom ik onze kinderen de halve wereld over sleep. De kinderen hebben er ook niks aan als mama zich schuldig voelt, je kan beter een blije mama zijn, dan zijn zij ook blij. En inderdaad is dat af en toe niet perfect, maar daar komen ze wel overheen lijkt me. 😉 Net als dat ze zich moesten opofferen om met mij en hun papa mee naar India te gaan 🙂

  • Reageren Tessa 12 april 2016

    Eens. En nee, ik vind je daardoor dus geen slechte moeder, haha, het idee! Hoewel ik in veel van bovenstaande dingen weer anders sta dan jij (ben thuisblijfmoeder en deel geen herkenbare foto’s bijv.), voel ik me ook vrij weinig schuldig. Dat zijn namelijk allemaal heel bewuste keuzes. De keren dat ik me schuldig voel gaan meer over onoplettendheid of te weinig geduld en dat soort dingen. Dingen die ik zelf dus ook echt anders zou willen zien bij mezelf. Maar verder valt er weinig schuldig te voelen!

  • Reageren saskia 12 april 2016

    Ik heb om sommige stukjes wel heel erg moeten lachen, je beschrijft het zo leuk. Mijn dochter gaat ook maar een paar keer per week in bad. En ik vind het prima 🙂

  • Reageren MamaLifestyleBlog 12 april 2016

    Hoe gaat het met de tand van Jim? Is hij nog wit of is hij toch gekleurd? Het kinderdagverblijf is echt niet zielig voor een kind. Mijn kinderen vinden en vonden het altijd één groot feest! Ik zou het juist zielig voor mijn kinderen vinden als ze de hele week bij mij thuis zouden zijn en zichzelf moeten vermaken omdat ik achter mijn laptop zit om te werken. En je kindje eventjes laten huilen ’s avonds is echt niet verkeerd. Mijn dochter had altijd een inslaaphuiltje, zoals wij dat noemden. Dat had ze echt nodig om in slaap te komen.
    MamaLifestyleBlog onlangs geplaatst…5 minuten van mij vandaan werden 23 mensen neergeschotenMy Profile

    • Reageren Elisabeth 12 april 2016

      De tand is gelukkig nog wit, wat lief dat je t vraagt! Ik heb de tandarts gebeld, we hoefden niet langs te komen, mits het geen pijn deed en van kleur veranderde. Hopen dat dat zo blijft!!

  • Reageren Vlijtig Liesje 12 april 2016

    Schuldgevoel hoort gewoon ook wel een beetje bij het moederschap denk ik. Volgens mij heeft iedereen er bijna wel eens last van.

  • Reageren Marijke 12 april 2016

    Oh heel veel herkenbare dingen. Voelde me ook nooit schuldig als ik ze naar het Kdv bracht. Als ze vallen ook niet en ga zi maar door. Dat hoort gewoon bij het leven. Thanks! Ben gelukkig niet de enige.

  • Reageren Carmelina 12 april 2016

    AMEN… Die schuldgevoelens slaan helemaal nergens op… Dingen gebeuren gewoon…:) maar oh wat zou een anders van ons kunnen denken?! Slaat toch nergens op..

  • Reageren Jess 11 april 2016

    Lekker eerlijk. Ik voel mij heel vaak schuldig. Soms over de kleine dingen, waar ik soms geeneens aan kan doen. 🙂

  • Reageren Nanouk 11 april 2016

    Heerlijk weer! You go girl! Dat schuldgevoel is ook nergens voor nodig! Pssst.. Wij doen Roan maar één keer per week in bad en daar voel ik me ook niet schuldig om. 😉

  • Reageren Marieke Leen 11 april 2016

    Over het ‘met je tieten bloot zitten’ ben ik het trouwens een beetje oneens. Als je om jouw redenen er voor kiest niet meer openbaar te voeden dan snap ik dat. Maar ik raak altijd een beetje geïrriteerd als mensen het omschrijven als ‘met je tieten bloot zitten’. Mijn borsten zijn helemaal niet geopenbaard. Nu niet (dochter is 15 mnd) en toen ze 15 dagen was ook niet. Hoewel, toen misschien méér dan nu, omdat ik nu geoefend ben en alles superonopvallend doe! Dus met je tieten bloot is er geloof ik niet bij. Maar ik kan me voorstellen dat je je wel zo voélt. 🙂 Moest ik even kwijt…

  • Reageren Marieke Leen 11 april 2016

    Ik denk dat je, als je je schuldig voelt, tegen je gevoel aan het ingaan bent. Ik denk ook dat het het beste is om je gevoel en je kindje te volgen. Dus een schuldgevoel duidt erop dat je iets doet wat tegen je ‘oergevoel’ in gaat (zie ook http://www.howtomama.nl/mama-kind/oer-1/#more-194). Je schuldig voelen omdat ‘men’ dit van je verwacht is onzin. Lekker blijven geloven in jezelf en vertrouwen op je kindje. Iedereen is anders. Jullie weten wat goed is voor jullie!

  • Reageren Cindy - levenalsmama.nl 11 april 2016

    Kan me er helemaal in vinden, en zegt niets over je kwaliteiten als moeder. Je kindje heeft er ook niets aan als je jezelf almaar overal schuldig over moet voelen.

  • Reageren Resaarcle 11 april 2016

    Hoe minder schuldgevoel, hoe beter! Heeft toch niemand iets aan!

  • Reageren José 11 april 2016

    Lekker eerlijk weer, Love it!

  • Reageren judith 11 april 2016

    Mijn zoon gaat niet alleen naar opvang omdat we werken, maar juist om met andere kinderen te spelen. Hij gaat dus ook als ik eens vrij ben. Hij spelen en ik mijn handen vrij. Heerlijk.

  • Reageren Liess 11 april 2016

    Lekker eerlijk geschreven. Hou der van.
    Liess onlangs geplaatst…#BabyHols is er dan eindelijk!My Profile

  • Reageren mieke 11 april 2016

    Zeker eens! Ik zat al te denken dat ik ooit wel moet stoppen met melle zo in het openbaar te voeden, om dezelfde reden als Hoe jij het omschrijft,borstvoeding is fantastisch maar op een gegeven moment hoeft dat toch niet meer met publiek erbij…
    En zo’n kinderopvang is volgens mij ook alleen maar goed,hoewel ik het wel heeeeeel vervelend vindt om hem huilend daar te laten..

  • Reageren Mary-Lou 11 april 2016

    Ik hou wel van die eerlijkheid, daarom lees ik je blogs zo graag. Maar dat weet je inmiddels wel denk ik. Ik werk ook graag en voel me daar niet schuldig om. Wel zou ik minder willen werken. Je punten wb borstvoeding en zelf opoffering en de herkenbaarheid van je kind op foto’s hebben me ieg weer even aan het denken gezet.
    Mary-Lou onlangs geplaatst…Een kijkje in mijn blogkeukentjeMy Profile

  • Reageren Mathiske's mama blog 11 april 2016

    Hartstikke mee eens! Wat goed en eerlijk van je! Wij zouden Emily ook naar een kinderdagverblijf brengen, daar word je kind echt niet slechter van. Borstvoeding moet ook voor de mama leuk zijn en blijven. Ik voel me daar ook niet schuldig over, dan maar een “loeder moeder”

  • Reageren Stasya 11 april 2016

    Goed artikel! Ben het eens met een heleboel punten. Vreselijk als sommige moeders zich schuldig voelen over elk klein dingetje. Over opofferingen gesproken…

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge