18 maart 2016

Een CT-scan van de lever – Hoe gaat dat?

Eerst even een disclaimer: dit is mijn persoonlijke ervaring van een CT-scan van de lever. Als je op zoek bent naar een meer medische uitleg kun je beter een folder van een ziekenhuis bestuderen. Bijvoorbeeld deze van het Spaarne gasthuis (daar had ik mijn eerste CT-scan van de lever), of deze van het Radboud UMC (daar had ik mijn tweede).

ct-scan

Deze afbeelding komt van de Mayo Clinic, de enige andere plek waar ze zich specialiseren in polycysteuze leverziekte. Klik op de afbeelding om naar hun website te gaan.

Twee verschillende ervaringen met een CT-scan van de lever

Ik heb nu twee keer een CT-scan van de lever gehad. De reden dat ik die gekregen heb is dat ik een erfelijke aandoening aan mijn lever heb, polycysteuze leverziekte. De eerste CT-scan van mijn lever werd gemaakt binnen het diagnose proces, nu ongeveer een jaar geleden. De tweede is deze week gemaakt en was om te bekijken hoeveel mijn lever gegroeid is in een jaar.

Bij beide scans mocht ik vier uur van tevoren niet meer eten en alleen heldere vloeistoffen drinken.

Mijn eerste CT-scan van de lever

Eind december 2014, een maand na Jim’s geboorte, ben ik er achter gekomen dat ik een vergrote lever heb. Toen is ook de diagnose van erfelijke polycysteuze leverziekte gesteld. Dit gebeurde met een echo van de bovenbuik. In maart van 2015 merkte ik dat die harde plek die ik voelde in mijn rechterbovenbuik toch leek te groeien. Ik ben terug gegaan naar de huisarts. Die heeft weer een echo laten doen en daaruit bleek dat mijn lever inderdaad gegroeid was. Op een echo is het echter erg lastig om meerdere cystes in kaart te brengen. De leverarts van het Spaarne gasthuis waar ik naar verwezen werd heeft daarom een CT-scan van de bovenbuik laten doen.

Contrastvloeistof

Zoals ik al vertelde was mijn eerste CT-scan heel anders dan mijn tweede. Ik denk dat dit komt doordat de eerste mijn hele bovenbuik in kaart heeft gebracht en de tweede alleen mijn lever. Om alle buikorganen goed in beeld te brengen moet je zowel contrastvloeistof drinken voor je de CT-scan krijgt, als een infuus met contrastvloeistof tijdens de CT-scan.

Een liter contrastvloeistof drinken

Omdat je de contrastvloeistof niet in één keer kunt opdrinken en die bovendien een tijdje nodig heeft om in je systeem te komen moet je drie kwartier tot een uur van te voren aanwezig zijn. Ik kreeg een liter vloeistof te drinken. Deze zag er gewoon uit als water en had heel licht een citroengeur en –smaak. Echt niet vervelend om te drinken gelukkig. Ik kreeg ongeveer een uur van tevoren de opdracht om iedere tien minuten een plastic bekertje te drinken. Dat is zes keer 175 ml, dus ongeveer een liter. Dit was prima te doen. Ze waarschuwen je dat je misschien last krijgt van diarree door de contrastvloeistof, meteen als je hem begint te drinken. Hier had ik gelukkig geen last van. Het lijkt dus misschien veel en vies van tevoren, dat drinken van contrastvloeistof, maar het valt erg mee. Wel moest ik heel nodig plassen toen de scan klaar was.

De CT-scan van de bovenbuik

Ik werd opgehaald door één van de radiologie medewerkers, gelukkig een heel aardige man van mijn leeftijd en hij legde alles goed uit en stelde me gerust. Ik mocht gewoon mijn kleren aanhouden, alleen moest mijn beha uit voor de zekerheid. Vaak zit daar metaal in namelijk. De rits en knoop van je broek maken niet uit, die kun je gewoon naar beneden vouwen. Op die manier komen ze niet in het beeld van de scan.

Een CT-apparaat ziet eruit als een opstaande ring om een bed heen. Jij moet op het bed liggen uiteraard, met je armen omhoog zodat die niet worden blootgesteld aan straling. Je krijgt een infuus met contrastvloeistof tijdens de echte CT-scan, maar het middel heeft wat bijwerkingen dus dat zetten ze zo laat en kort mogelijk aan. Ze doen daarom eerste een oefenronde. Tijdens deze ronde doen ze hetzelfde als tijdens de echte scan. Ze vertellen je wanneer je mag ademen, wanneer je moet inademen, je je adem vast moet houden, en wanneer je weer door mag ademen. Als dat allemaal goed gaat zetten ze het infuus aan en maken ze de echte scan.

Het infuus met contrastvloeistof

Een infuus is nooit leuk natuurlijk. Maar ook hiervoor geldt dat het deze keer meevalt. Het is maar héél kort. Je wordt geprikt voor de oefenscan en de contrastvloeistof wordt pas aangezet als de echte scan gemaakt wordt. Dit duurt ongeveer twee minuten. Het effect van de IV-contrastvloeistof op mij was dat ik een beetje licht in mijn hoofd werd en dat mijn aderen tintelend warm aanvoelden. Stiekem niet onprettig, vond ik eigenlijk. De echte ronde van de CT-scan ging in één keer goed dus het infuus mocht al snel weer uit. De naald werd verwijderd en dat was het, ik mocht gaan.

Mijn tweede CT-scan van de lever

Voor mijn tweede CT-scan heb ik me net zo voorbereid als voor de eerste. Ik kreeg ook toen weer een boekje opgestuurd waarin stond dat ik niet mocht eten en dat ik ruim van tevoren aanwezig moest zijn om contrastvloeistof te drinken. Toen ik aankwam bij de radiologie-afdeling van het Radboud UMC (daar ben ik inmiddels naar doorverwezen) bleek echter dat dat helemaal niet hoefde. De contrastvloeistof is echt om de darmen in kaart te brengen en niet nodig als het alleen om de lever gaat. Ik was ruim een uur te vroeg dus, maar omdat het echt maar twee minuutjes zou duren, mocht ik even tussendoor, heel fijn.

De scan

Ook de contrastvloeistof met een infuus was niet nodig. Dit tot mijn grote opluchting. Dit blijft namelijk 24 uur in je bloed aanwezig. Ik geef nog borstvoeding, en dat had ik dan 24 uur niet mogen doen. Ik was daarom erg blij dat het allemaal niet hoefde.

Ook deze keer deden we een oefenronde om het ademen onder de knie te krijgen. Dit werden er een paar, omdat ze goed moesten bekijken waar in mijn bovenbuik de onderkant en bovenkant van mijn lever zaten. Ik heb het idee dat die veel lager (en hoger) zaten dan ze in eerste instantie gedacht hadden, maar ze hebben er niks over gezegd hoor, dus dat kan net zo goed in mijn hoofd hebben gezeten. Omdat er geen infuus aangezet hoefde te worden weet ik ook niet wanneer nou de ‘echte’ scan begon. Ineens kwam de radiologie medewerkster weer binnenlopen en mocht ik gaan. Je verbaast je echt hoe snel het gaat!

 

Conclusie

Het valt allemaal best mee, zo’n CT-scan. Als je er ooit één krijgt kan ik me voorstellen dat je er wat nerveus voor bent en dat je er tegen opziet, maar dat is niet nodig. Ik heb het in elk geval niet als vervelend ervaren. De eerste keer duurde wel wat lang natuurlijk, maar dat kwam door het drinken van de contrastvloeistof. De tweede keer was écht bijna geen belasting.

Het enige nadeel dat ik zou kunnen bedenken, was dat ik vanuit Haarlem helemaal naar Nijmegen moest komen. Helaas was het deze keer niet mogelijk om een CT-scan in Haarlem te doen, omdat ze gespecialiseerd zijn in mijn aandoening in Nijmegen. Ik heb dus in totaal zes uur in het openbaar vervoer gezeten voor een half uurtje in het Radboud UMC. En daarvan waren slechts twee minuten voor de CT-scan. Ik weet dat het gewoon nodig is, dus ik wil absoluut niet klagen hoor. Ik heb heerlijk rustig in de trein gewerkt, geblogd en tijdschriften gelezen!

 

 

 

Vorige post Volgende post

1 reactie

  • Reageren MetMirjam 19 maart 2016

    Fijn het allemaal zo snel ging! Het is eigenlijk al rot genoeg dat je steeds voor onderzoek naar het ziekenhuis moet, als het dan ook nog eens pijnlijk / vervelend is… Maar gelukkig viel dit mee!
    MetMirjam onlangs geplaatst…10 tips voor de PaasbrunchMy Profile

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge