23 juli 2017

Mijn bevallingsverhaal van Jim: een droombevalling

Nu de bevalling van mijn tweede zwangerschap steeds dichterbij begint te komen besef ik het steeds beter: mijn eerste bevalling van Jim was een droombevalling! Ik heb al eerder wat momentjes van de bevalling gedeeld op mijn blog, maar nog nooit het hele bevallingsverhaal. In aanloop naar de volgende bevalling, die zó anders zal zijn, het hele verhaal.

Ongeveer de enige foto die ik heb van de bevalling. Helaas…

Maandag 17 november: 40 weken zwanger

Al weken hoop ik dat de bevalling begint, er gebeurt echter niks. Ook op de uitgerekende datum blijft alles stil. Ik heb het echt gehad. Ik heb ontzettende last van mijn bekken, en het is november dus koud buiten. Ik kan alleen maar binnen op de bank liggen en tv kijken. Superfrustrerend vind ik het, want ik wil mijn kindje zo graag ontmoeten! Ook wil ik heel graag thuis bevallen, en begin al te vrezen voor een verwijzing naar het ziekenhuis om in te leiden.

Strippen

Gelukkig heb ik de volgende dag weer een afspraak bij de verloskundige. Omdat ik 40 weken zwanger ben biedt ze aan om me te strippen. Ik zeg volmondig ja, graag! Ik heb er al uitleg over gekregen bij een vorige afspraak. Ik weet dat het misschien onprettig of pijnlijk is, maar dat het echt kan helpen. Verloskundige Miriam checkt eerst of ik al een beetje ontsluiting heb. Één centimeter, nog niet veel, maar genoeg om te strippen. Ze begint voorzichtig met strippen, zodat ik aan kan geven of ik het te pijnlijk vind of dat het te doen is. Gelukkig heb ik er weinig last van. Ik voel wat ze doet, en het is niet fijn, maar ik zou het ook niet als pijn beschrijven. Omdat ik het zo goed verdraag gaat ze wat harder aan de slag, het wordt even pijnlijk, maar dan is het over. Miriam vertelt me dat ze echt goed en veel heeft kunnen strippen, en dat we hopen dat het effect heeft. Zelf schat ze trouwens in dat ik niet die avond, maar de volgende nacht zal bevallen. Ze schat ook nog even het gewicht: net onder de 4 kg. Niet supergroot dus, waar ik bang voor ben.

Gele curry

Rogier was mee naar de afspraak en we gaan samen nog even boodschappen doen. Hij is de volgende dag vrij, en we besluiten allerlei lekkere dingen te halen. ’s Avonds eten we gele curry met garnalen. Dat vind ik grappig, want mijn moeder zegt altijd dat je van kerrie ‘schijn’-weeën krijgt. We lopen rustig naar huis, Rogier kookt de maaltijd, we eten hem op en helaas… er gebeurt niks. Ik voel geen weeën, niet eens gerommel. Ik ben een beetje teleurgesteld, maar we hebben wel een gezellige avond met samen series kijken op de bank. De volgende dag is het echt rotweer buiten, dus gaan we gewoon door. We hebben nog wat over van de curry van de dag ervoor, dus die eten we als avondeten. Rogiers broer wapt of hij straks even koffie mag komen drinken, is goed, en mijn moeder belt rond zeven uur.

“Nee hoor, vanavond gebeurt er niks!”

Mijn moeder belt omdat ze wist dat ik de dag ervoor gestript zou worden en benieuwd is wat het heeft opgeleverd. Ze verwachtte eigenlijk al een telefoontje dat haar kleinzoon er was, maar helaas. We praten wat samen en ik verzeker haar dat het vannacht ‘echt niet gaat gebeuren’! Ik heb niet eens last van gerommel. Famous last words. Kleine tip, als je graag wil bevallen, vertel je moeder dat het vanavond niet zal gebeuren. Werkt uitstekend, is mijn ervaring.

Nou ja…

Ik hang de telefoon op, en ik voel warempel gerommel in mijn buik. Het zijn echter geen weeën of harde buiken, maar buikkrampen. Zware diarrhee… Ik loop ongeveer een uur af en aan naar het toilet, en poep mezelf letterlijk leeg. Daarna blijf ik wel krampen houden, maar komt er niks meer. Ik denk “gebeurt er misschien toch iets? Of zijn die die ‘schijn’-weeën van de kerrie?” In elk geval vertel ik Rogier dat ik toch liever niet heb dat zijn broer langskomt zo, want ik voel me echt niet lekker. Zelf doe ik wat de verloskundige me aanraadde, ik neem twee paracetamol en ga douchen. Als de krampen overgaan was het vals alarm, en anders zullen ze misschien wel doorzetten.

Is dit het nou?

Onder de douche gaan de krampen niet weg. Ze worden echter ook niet echt erger. Ik twijfel nog steeds of dit het nou is. Ik vertel het aan Rogier, omdat ik het echt gewoon niet weet, en ga maar rustig op bed liggen. Rogier mag er niet naast liggen van me, dus hij pakt een eetkamer stoel en gaat naast me zitten. Hij probeert gezellig met me te praten om me af te leiden, maar dat gaat eigenlijk niet. Na een half uurtje zegt hij daarom dat hij het wel weet, dit is het hoor. En hij gaat me timen.

Jaaaaaaaaaa, dit is het!

De weeën komen ongeveer om de vier minuten en duren meer dan een minuut. Hij vindt het wel tijd om de verloskundige te bellen, maar dat mag niet van mij. Te snel, dan komt ze toch niet. En ik ben bang dat ze komt, me toucheert, en ik een ontzettende teleurstelling te verwerken krijg. Rogier negeert me en belt rond halftien toch. Om te voorkomen dat ze vindt dat hij te snel belt zegt hij dat ik al vanaf kwart voor acht om de vier minuten weeën heb. Helemaal niet waar, maar ja, inmiddels kan ik alleen nog maar op bed liggen, weeën wegpuffen en tussendoor uitrusten, dus ik kan het niet voorkomen.

Verloskundige komt en blijft

Om halfelf komt Mirjam binnen lopen en vraagt hoe het met me is. Tsja, goed, naar omstandigheden. Geen bloedverlies, wel heel veel slijm. Ze ziet hoe ik een paar weeën wegpuf en vraagt hoe het gaat met de pijn. Ik zeg dat het pijn doet, maar dat ik denk dat het nog wel erger kan. “Dat denk ik ook” zegt ze. Leuk antwoord, haha. Ze toucheert me, 5 à 6 cm. Dat is waar ik op gehoopt had. Ik ging ervanuit dat ik na het gerommel op 4 zat, en dat ik de afgelopen anderhalf uur dus ongeveer anderhalve cm heb weg liggen puffen. Precies zoals het hoort.

Water breken

Mirjam vraagt wat ik wil doen, ik heb geen idee, maar wil in elk geval niet dat ze nog weggaat. Ze lacht en zegt dat dat in elk geval niet gaat gebeuren. Dat heeft toch geen zin, dan is ze thuis en kan ze meteen weer terugkomen. Wat ze wel wil doen, als ik daarvoor open sta, is mijn water breken. Dat vind ik eigenlijk wel een fijn idee, dan zou het sneller moeten gaan en dus sneller over moeten zijn. Mijn water breekt makkelijk, ik voel er eigenlijk niks van. Het water is helder, dus gelukkig, we hoeven écht niet naar het ziekenhuis. Ik mag officieel thuis bevallen!

Weeën wegpuffen tot persdrang

Het breken van de vliezen helpt inderdaad om de weeën wat te versterken en te versnellen. Ze zijn erg pijnlijk, maar het lukt me om alles weg te puffen. Er zit ongeveer twee minuten tussen, dus ik heb ook nog even de tijd om op adem te komen. Nu is het gewoon een kwestie van wegpuffen tot ik persdrang krijg. Rond halféén komen de weeën zo snel dat ik bijna geen rustpauze meer heb. Bovendien krijg ik een beetje persdrang op het hoogtepunt van de wee. Eigenlijk wil ik op dat moment liever “Au au au” zeggen, maar elke keer dat ik dat doe zegt Mirjam dat ik moet zuchten en dat doe ik. Ze checkt hoeveel ontsluiting ik heb, er zit nog een randje. Ze probeert het ‘weg te duwen’ tijdens een wee, maar dat lukt niet. Ik moet proberen om de persdrang weg te zuchten, maar als het echt niet gaat mag ik persen.

Wat een pijn!

Ik wil echt gaan persen, wegzuchten lukt niet meer, dus ik doe het gewoon. Maar mensen wat een pijn! Ik dacht dat dit verlichting zou brengen, maar dit is echt veel pijnlijker dan ontsluitingsweeën. Ik heb het gevoel alsof mijn schaambeen in tweeën gespleten wordt. Het liefst wil ik stoppen met persen maar dat kan niet, ik moet!

Een andere houding

Het lijkt me eindeloos te duren en ik word best wanhopig. Mirjam ziet geen progressie en stelt voor om even op de wc te zitten en zo proberen te persen. Ik wil dat dolgraag, hopelijk helpt het. Maar eenmaal op het toilet voelt het nóg verschrikkelijker dan liggen. Bovendien moet je zittend op de bril toch je benen naar je toe trekken en dat is niet te doen. Na twee weeën zegt Mirjam dat ik er ook weer af mag als ik het niks vind, dus dat doe ik.

Ineens lukt het

Terug bij het bed gooi ik eerst een paar kussens neer, zodat ik met mijn rug iets omhoog zit. Achterover liggen wil ik absoluut niet meer. Ik zie het eigenlijk niet meer zitten, maar ineens, met de volgende perswee, valt de pijn in mijn schaambeen mee. Daardoor kan ik ineens veel beter en harder persen, en ineens lukt het wel. Binnen een paar weeën ligt het hoofdje helemaal beneden en mag ik de rest van de wee wegzuchten. Het hoofdje staat, maar ik voel er helemaal niks van. Ze zeiden toch dat dit ontzettend zou branden en verschrikkelijk zou voelen? Ik voel niks Wat een verademing!

Superman

Bij de volgende wee wordt Jim geboren. Ik pers een beetje, maar blijkbaar te hard, want hij komt er in één keer uit. Geen pauzemoment tussen zijn hoofd en schouders dus, en hij heeft zijn armpje opgeslagen. (Zoals supereman door de lucht vliegt, zeg maar.) Daardoor is hij wat breder dan had gehoeven, en helaas heb ik wel een paar scheurtjes. Jim wordt op mijn buik gepletst en ineens is alles over. En stik ik van de adrenaline, het voelt wel alsof ik drugs gebruikt heb. Ik kan volgens mij niet stoppen met praten en zeg superrare dingen. De placenta komt gelukkig meteen eruit, ik heb maar 350 ml bloedverlies in totaal.

Bleh, hechten…

Ik word gehecht, zonder verdoving, omdat de hechtingen zo ver uit elkaar zitten. Dan waren er net zoveel prikjes nodig geweest om te verdoven als te hechten, dat is het me niet waard. Jim ligt lekker op mijn buik, ik ben echt verbaasd dat er zoiets groots in me zat en op deze manier uit me is gekomen. Hij weegt 3860 gram, dus Mirjam had het netjes ingeschat.

Achteraf gezien, viel het eigenlijk wel mee 😉

Als je dit leest was het toch een droombevalling? De ontsluiting duurde 5 uurtjes, het persen 35 minuten. Al leek het voor mij véél langer hoor, dat was echt niet leuk. De hele bevalling was natuurlijk niet leuk, maar als ik voor nog zo eentje zou kunnen tekenen dan deed ik dat. Ik noem dit echt een droombevalling. Er is één ding dat ik volgende keer zou willen veranderen, en dat is het begin van het persen. Ik denk dat ik te vroeg begonnen ben, dus bij deze ga ik meer weg proberen te puffen. Geen idee of dat gaat lukken natuurlijk, maar ik ga het in elk geval proberen. En ik denk dat de houding van een beetje overeind liggen gewoon het prettigste is, dus die ga ik aannemen als het echt zo ver is.

Ik ben klaar voor de volgende

Ik ben nu meer dan 37 weken zwanger, en ik ben wel toe aan de bevalling hoor. Het mag ook nog een paar weekjes duren, maar in principe is de baby af. Ik vind het jammer dat het in het ziekenhuis moet, maar ja, dat is nou eenmaal zo vanwege mijn hoge bloeddruk. Ik heb het geaccepteerd, en het enige waar ik me nog zorgen over maak is de weg naar het ziekenhuis. Hoe doe ik het dan met weeën? Maar goed, dat heb je al eerder in een blogje kunnen lezen natuurlijk (hier).

 

 

Wat vind jij van mijn eerste bevalling, daar teken je toch voor?

Vorige post Volgende post

1 reactie

  • Reageren Rebecca 25 juli 2017

    Ja! Heel netjes.
    Behalve dan het thuis bevallen. 😂
    Ik vond het fijn om in het ziekenhuis te zijn.

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge