25 januari 2017

Ben ik nou onmisbaar of niet?

Er is één iemand verschrikkelijk blij dat ik even geen werk heb: Jim. Toen ik werkte was ik de meeste dagen voor zevenen de deur uit. Voor hij wakker was dus. Nu ben ik er eigenlijk elke ochtend. Natuurlijk verschilt iedere dag wel een beetje, maar eigenlijk ziet de eerste drie kwartier er ongeveer hetzelfde uit. Chaotisch en gehaast. Vanochtend ging het zo.

Onze ochtendroutine

8:15

Jims Nijntje wekker gaat af. Ik lig nog in bed, ben al een tijdje wakker, maar dit is ook voor mij het sein om uit bed te komen. Ik loop Jims kamer binnen, Jim roept “Nijntje is wakker!!!” (dit betekent dat ook hij wakker mag worden) en samen dansen we op het muziekje dat er uit de wekker komt.

8:17

Als het muziekje afgelopen is doe ik snel een joggingbroek en trui aan en begint de onderhandeling met Jim. Het is vandaag een ‘Juffies’-dag. Dat betekent dat hij naar het kinderdagverblijf gaat. Dat vindt hij geweldig, maar hij snapt niet zo goed dat hij daar voor negenen moet zijn. Hij heeft dus geen haast. In de praktijk komt het erop neer dat ik de trappelzak terwijl hij nog in bed zit van een spartelende peuter afwurm. Vervolgens leg ik een krijsende peuter op het aankleedkussen.

8:20

Als we daar eenmaal zijn beland geeft hij meestal het verzet op, en droogt zijn traantjes, maar dan moeten we het nog eens worden over de outfit. De luier en romper gaan vrij gemakkelijk, maar elk shirtje of truitje dat ik aanbied krijgt eerst een “ja” en vervolgens een “nee” en wordt dan op de grond gegooid. Als we door ze allemaal heen zijn zeg ik: “Ojee, dat waren ze. Dan moet mama gaan dwingen.” Jim kijkt niet blij, maar knikt dat hij het snapt. Ik wurm een shirtje over zijn hoofd en zijn armen in de mouwen, terwijl hij voor de vorm tegenstribbelt, maar ik merk dat hij de strijd eigenlijk al heeft opgegeven*.

8:25

Jim en ik komen samen de woonkamer in. Het is er pikdonker, want Rogier heeft alle gordijnen potdicht gedaan. Zoals bijna elke nacht heeft hij op de bank geslapen. Jim doet alle lichten aan, en ik begin aan het ontbijt. Jim begint vrijwel meteen te zeuren om een ijsje, wat ik ook geef. Geen zorgen, het is minder fout dan het lijkt. Het gaat om zo’n mini-waterijsje van de AH, deze. Dat staat eigenlijk gelijk aan een paar slokjes limonade.

8:28

Zelfs met ijsje blijft hij voor mijn voeten lopen terwijl ik boterhammen probeer te smeren, dus ik stuur hem naar de bank om papa wakker te maken. Ik ontdooi twee boterhammen (“Wil je witte of bruine Jim?”), vraag of ik hij het eens is met het beleg dat ik erop doe (Jim: “Nee niet die chocopasta, annere!” omdat hij geen Duo Penotti wil maar Nutella…).

8:35

Ik zet het bord, met een beker melk bij Rogier en Jim en ontdek een cadeautje van één van onze poezen. Een plukje gras met bijbehorende uitgekotste maaginhoud. Terwijl ik het opruim valt het me op dat de katten wel errug geïnteresseerd zijn in Rogiers joggingbroek die midden op de woonkamervloer ligt. Ik kijk er voorzichtig in en jahoor: een muis. Levend. Voorzichtig til ik de joggingbroek op, doe de achterdeur open en laat de muis vrij. Jim kijkt joelend toe door het raam. Die joggingbroek gaat uiteraard direct de was in.

8:40

Dat wat een leuk idee van me, maar binnen een minuut is die muis opnieuw gevangen en weer binnengebracht. Jim vindt het prachtig en rent samen met de katten gillend heen en weer door de woonkamer. Gelukkig was hij al klaar met eten, want daar komt nu niks meer van. Rogier kleedt zich ondertussen aan, want hij gaat zo Jim wegbrengen**.

8:45

Rogier pakt de fiets, en ik probeer, voor zo goed als dat gaat met die muis in huis, Jims jas en schoenen aan te doen. Wanneer het gelukt is zie ik nóg een plasje poezenkots liggen. Ik ruim het op, en ik zie dat de muis inmiddels zwaargewond is. Het lukt hem niet meer om weg te rennen voor de poezen, superzielig, dus ik pak een keukenpapiertje en vang hem. Deze keer zet ik hem bij de voordeur naar buiten. Hij is natuurlijk ten dode opgeschreven, maar zo kan hij in elk geval rustig sterven zonder dat er drie katten achter hem aanzitten.

8:50

Inmiddels heeft Rogier de fiets gepakt en Jim achterop in het fietszitje gezet. Door het raam zwaai ik ze uit. In theorie zullen ze het net wel, of net niet halen, om voor negen uur op het kinderdagverblijf te zijn.

8:55

Ik kijk de woonkamer rond, gruwel van de bende en begin op te ruimen. De bank die er niet uitziet met al die kussen en dekens. De keuken waar nog vuile vaat staat van nadat ik naar bed gegaan ben. Oja, eerst moet de vaatwasser moet uitgeruimd worden natuurlijk. Laat ik ook maar meteen een wasje draaien. Dan is dat ook maar meteen gedaan.

 

Zo ging het ook zonder mij

Even voor de duidelijkheid, dit deden die twee mannen dus gewoon zonder mij. En dat ging prima. De wekker ging om dezelfde tijd, kwart over acht. Het enige verschil was dat Rogier ook echt op dat moment opstond en Jim uit bed haalde. En al dat drama, van het verzet tegen het opstaan en aankleden, dat gebeurde dus niet. Dat hoefde gewoon niet bij papa, maar gebeurt alleen bij mama ofzo…

Het enige verschil

Het enige verschil met toen ik werkte is waarschijnlijk dat de poezenkots genegeerd zou zijn. Net als alle andere troep in de keuken en woonkamer. Misschien dat die even snel aangeharkt zou zijn, maar meestal trof ik een lekker bende aan wanneer ik van mijn werk thuiskwam ’s middags. En dat vind ik zelf eigenlijk wel heel relaxed aan niet werken. Het huis is zo opgeruimd…

Wat betekent dit nu?

Ik vraag me alleen af, betekent dit nu dat ik eigenlijk volledig misbaar ben? Die mannen regelen het immers prima met zijn tweeën, misschien wel beter. Of betekent het dat ik juist onmisbaar ben? Jim geniet duidelijk van alle aandacht, en het huis ziet er veel beter uit… En wat als ik straks weer aan het werk ga, moeten die mannen dan niet ontzettend afkicken van alle luxe?

 

 

* Je denkt nu misschien “Wat zielig!”, maar dat hele verzet hoort gewoon bij het ritueel. En bovendien gebeurt het alleen op dagen dat we haast hebben. Eigenlijk alleen de dagen dat hij naar het kinderdagverblijf gaat, dus twee dagen in de week. De overige dagen lounget hij lekker een in zijn trappelzak in de woonkamer.

** Ook al werkt Rogier wel op het moment, en ik niet, brengt hij Jim toch weg. Dat is Rogiers reden om op te staan namelijk. Hij hoeft pas te werken aan het eind van de middag, en als hij niet op ‘moet’ staan doet hij het niet. En voor je het weet ligt hij om 14:00 nog in zijn nest…

Vorige post Volgende post

4 reacties

  • Reageren Tessa 4 februari 2017

    Hahahaha, dat enige verschil is hier ook! Die mannen ‘zien het gewoon niet’ zeggen ze dan. Maar om nou te zeggen dat het zo opgeruimd is sinds ik thuis ben…. nee. Al heeft dat er misschien mee te maken dat niet alleen ik, maar ook mijn peuter tot voor koort fulltime thuis was. Nu gaat hij twee ochtenden naar de psz, halleluja!

  • Reageren Nanouk | Samen de Wereld Ontdekken 30 januari 2017

    Een voordeel van half invalide zijn: je vent gaat spontaan wel opruimen want anders wordt het zelfs voor zijn maatstaf te gortig.
    Wij laten Roan trouwens ook op Kdv dagen in z’n trappelzak rondlopen. Hij heeft t nodig om wakker te worden. In die hangtijd maken we t ontbijt klaar. Steeds vaker wil hij helpen met ontbijt maken (yoghurt in bakjes scheppen) dus dan roept ie “trappel uit”. In z’n pyjama ontbijt ie en daarna is verschonen en aankleden bijna nooit strijd. Hij mag ook niet kiezen wat ie aan wil. Werkt ie niet mee met aankleden dan is ” je gaat zo bij de kindjes spelen” voldoende om hem in beweging te krijgen 😉

    En nee, je bent niet misbaar! Het is gewenning vanuit Jim en hij past zich gewoon aan aan de situatie. Oh mama is er. Oké. Oh papa is er. Oké. Meer niet 🙂

  • Reageren Judith 25 januari 2017

    Je bent niet onmisbaar want Jim heeft maar 1 mama. Echter hoeft dat tegenstribbelen niet zo heftig. Naar mijn mening laat je hem erg veel ruimte en keus. Kiezen uit 2 opties is genoeg en kiest hij niet moet je alsnog dwingen maar kost het zeker minder tijd. Nou ja…mijn mening en jouw huishouden. Je mag het natuurlijk doen zoals het jou schikt. Succes!!!

  • Reageren Mathiske -gelukineenrompertje- 25 januari 2017

    Niemand is onmisbaar, zeker als moeder niet. Maar wel gezellig dat je er nu bij bent, dat met die man is hier precies zo hoor. Die doet alles op z’n gemak en alles is een bende. Lekker de routine zo laten, zeker als je straks weer aan het werk bent, anders moeten ze weer helemaal wennen, die mannen ?
    Mathiske -gelukineenrompertje- onlangs geplaatst…even bijkletsen. Hoe gaat het nu?My Profile

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge