20 juni 2016

#baasineigenk.. (of waarom ik tegen het plan van Schippers ben)

bevallen

Het is alweer een aantal maanden geleden dat ik bij twee verloskundigen in de bus zat en hun gesprek hoorde, maar het heeft indruk op me gemaakt. Ik heb vaak terug gedacht aan wat ze allemaal zeiden. Wat ze nou precies aan elkaar vertelden dat zo’n indruk op me maakte vind ik moeilijk om mijn vinger op te leggen. Het was meer het gevoel dat ik er bij kreeg. Wat ik tussen de regels door hoorde, niet wat ze expliciet zeiden.

Ze stapten in bij de halte polikliniek. Gezellig, twee collega’s die elkaar ook graag mogen en allebei dezelfde bus naar huis moesten hebben. Ik dacht eerst dat ze verpleegkundigen waren. Want ja, zo ongeëmancipeerd is mijn onderbewuste ik. Ze waren lekker luid aan het kletsen, over ditjes en datjes, persoonlijke dingen, tot ineens het onderwerp naar het werk, ‘de afdeling’, verschoof. Uit de manier waarop ze praatten over de verpleegkundigen op hun afdeling maakte ik op dat ze niet tot die groep behoorden. Artsen dus? Ik dacht nog, wat zijn die lekker vroeg klaar dan! Tot ik de dames ook over de artsen en coassistenten van hun afdeling hoorde, alsof ze ook daar niet bij hoorden.

Mijns inziens was er maar één afdeling in het ziekenhuis waar er drie in plaats van twee facties met elkaar samenwerken. Waar niet alleen de artsen de behandeling van een patiënt bepalen, en alleen de verpleegkundigen helpen met uitvoeren, maar waar nog een derde partij is die meebepaalt en mee behandelt, verloskunde.

Zonder specifieke verhalen en enge details te vertellen, verwoordden deze dames precies waarom ik níet in het ziekenhuis wil bevallen. Ze hadden het niet specifiek over keren dat het fout gegaan was. Ze benoemden geen gevallen waar zij, of juist de gynaecologen een fout hadden gemaakt, maar ik kreeg toch het gevoel alsof er niet optimaal werd samengewerkt tussen deze groepen. En het klonk alsof daar één iemand de dupe van was, en dat was de bevallende vrouw. Maar dat zou natuurlijk heel goed mijn subjectieve beleving kunnen zijn als ‘nieuwe moeder’.

Uit onderzoek blijkt dat de ernstigste fouten die gemaakt worden tijdens de bevalling vaak gebeuren omdat er iets mis gaat bij de communicatie bij de overdracht. De overdracht van verloskundige (thuis of in het ziekenhuis) aan de gynaecoloog, maar ook de overdracht van de ene shift aan de andere. Niet die thuisbevallingen zijn zo risicovol, maar de bevallingen die lang duren, en waar er een wisseling van zorgverleners plaatsvindt. Bovendien blijkt uit onderzoek dat er meer onnodige ingrepen plaatsvinden in het ziekenhuis.

Minister Schippers wil iets aan de babysterfte in Nederland doen. Ze weet dat juist de overdracht het kritieke punt is in een bevalling. Haar oplossing is om verloskundigen en gynaecologen te dwingen samen te werken door ze te verplichten om in één maatschap, vanuit het ziekenhuis samen te werken. Ik begrijp dat ze dat wil, haar theorie is dat ze dan beter zouden gaan samenwerken. Maar als dat nú al niet binnen ziekenhuizen gebeurt, waarom zou dat dan wél gebeuren als je ze dwingt?

Er zijn zoveel redenen dat ik blij ben dat ik (thuis) onder begeleiding van een verloskundige ben bevallen. Ik weet zeker dat ik niet zo ontspannen was geweest als ik in het ziekenhuis gelegen had. Dan was mijn ontsluiting minder snel gevorderd en had mijn bevalling langer geduurd. Bovendien geloof ik dat verloskundigen meer trucjes gebruiken om vrouwen te laten ontspannen, de ontsluiting te bevorderen of zelfs de baby er makkelijker uit te laten persen.

Ik kreeg Jim er eerst niet uitgeperst. Ik kreeg hem niet ‘het hoekje om’. Het advies van de verloskundige was om even op de wc te proberen te persen. Ik werd overeind geholpen, heb twee persweeën op de wc gehad, vond die pershouding verschrikkelijk dus lag na vijf minuten weer op bed, maar toen was Jim dus wel het hoekje om. Ik betwijfel ten zeerste of een gynaecoloog me dit advies had gegeven. En wat als ik een ruggenprik gehad had? Dan had ik niet eens op kunnen staan.

Dit is natuurlijk geen onafhankelijk onderzoek en is puur mijn subjectieve beleving. Maar ook uit onderzoek blijkt dat er bij gelijkwaardige bevallingen, met het enige verschil dat ze thuis of in het ziekenhuis plaatsvinden, in het ziekenhuis meer medische ingrepen gebeuren. Pijnstilling, meer inknippen, meer kunstverlossingen. Is dat verkeerd? Dat hangt helemaal van je mening af, maar persoonlijk ben ik blij dat ik twee verschrikkelijke persweeën op de wc heb gehad, in plaats van een knip en een vacuümpompverlossing.

Ik hoor mijn collega-onderzoekers in het ziekenhuis hier, vaak afgeven op arts-specialisten waar ze mee samenwerken. Ze zijn arrogant, weten het altijd beter en kunnen zich niet, of doen niet de moeite zich in te leven in hun patiënten. Ik vind dat altijd een beetje overdreven, want de meeste arts-specialisten doen volgens mij heel goed werk. Bovendien zijn deze karaktereigenschappen vaak nodig om te komen waar zij gekomen zijn. Maar mijn collega’s hebben wel een punt. Als je niet in aanraking hoeft te komen met zo’n persoon, kun je dat maar beter voorkomen.

Aan de andere kant zijn verloskundigen natuurlijk ook een bepaald type. Deze (meestal) vrouwen zijn volgens mij best streng en dominant en zijn niet bang de leiding te nemen als dat nodig is. Soms moet dat nou eenmaal als je een (in paniek rakende) bevallende vrouw, en haar partner, moet begeleiden. Volgens mij hebben ze echter meer inlevingsvermogen dan gynaecologen.

Wat denk je dat er gebeurt als je verloskundigen en gynaecologen verplicht samen laat werken? Behalve een botsing van ego’s die misschien voor gevaarlijke situaties zal zorgen, zal het er in de praktijk op neerkomen dat de gynaecoloog het geld achter zich heeft, vanuit het ziekenhuis, en dus de baas wordt. Denk ik. Met alle medicalisering die daar bij hoort. Denk ik.

Allemaal puur mijn gevoelens hè, maar mijn gevoelens zijn hier héél sterk over. Blij dat ik hier niet mee te maken heb gekregen, als zwangere en bevallende. Ik ben een beetje bang dat de zwangeren tussen deze partijen vast zullen komen te zitten. En dat zij dus eigenlijk de dupe zullen worden. En dat de babysterfte helemaal niet beter zal worden van dit plan. Ik ben zelfs een beetje bang dat het de babysterfte zal bevorderen… In elk geval kunnen we niet zeggen dat de babysterfte beter of slechter zal worden, want dat hebben we helemaal niet wetenschappelijk onderzocht!

Ik was eigenlijk niet van plan om een column over dit onderwerp te schrijven, en al helemaal niet zo’n lange. Het is ook niet zo samenhangend geworden als ik wilde, maar ik moest het kwijt. Ik las het interview met Beatrijs Smulders (o.a. van het boek ‘Veilig bevallen’) in het Volkskrant magazine zaterdag, en zij verwoordt deels dezelfde zorgen als ik heb. En ze roept op tot actie. Dus hier ben ik. Ik kom in opstand en ik lobby.

“Dat ik het als geëmancipeerde vrouw in 2016 nog moet meemaken dat we ons laten onderdrukken door die arrogante lobbyisten en paternalistische artsen!”

– aldus Beatrijs Smulders. Lees het interview op de Volkstrant website (Helaas moet je wel abonnee zijn)

De hashtag die Beatrijs Smulders oorspronkelijk gebruikte op Twitter was #baasineigenkut. In het interview met de Volkskrant zegt ze dat ze dat niet zo had moeten zeggen. Dat ben ik niet met haar eens. Het zegt namelijk precies wat ik vind dat het probleem is. We proberen met zijn allen geëmancipeerd en feministisch te zijn. Op papier zijn we dat ook. Vrouwen mogen hun eigen beslissingen maken, zelf bepalen wat ze dragen, met wie ze naar bed gaan, hoe ze zijn in bed, ze zijn de baas in eigen buik, mogen kiezen of ze borstvoeding geven enzovoorts, enzovoorts. Maar tegelijkertijd hebben we constant publiekelijk commentaar op vrouwen, sletten, loedermoeders, borstvoedingsmaffia, flesvoedingsmaffia en ga zo maar door. Er zijn nog steeds allerlei ‘regels’ waardoor we vinden dat we te pas en te onpas commentaar mogen leveren op vrouwen en over ze mogen oordelen. Dat we ze terecht mogen wijzen, omdat ze niet doen wat wij willen dat ze doen. Commentaar waar ik trouwens schijt aan heb, maar dat terzijde. Als je nu de keus van vrouwen af gaat nemen om thuis te bevallen ben je ongeëmancipeerd bezig.

Babysterfte komt niet door thuis bevallen ‘an sich’. Er zijn hele andere oorzaken, dus mogen we alsjeblieft zelf kiezen waar we bevallen? En zoek alsjeblieft een echte oplossing, waardoor verloskundigen en gynaecologen beter samen kunnen werken, en niet gedwongen worden. Het ziekenhuis de baas maken van ze gaat niet werken.

Nogmaals ik schrijf dit volledig als leek, ik heb geen verstand van verloskundige zorg. Nog erger, ik ben ‘patiënt’. Ik hoop nog ten minste één keer te bevallen, dus mijn interesse is puur persoonlijk. Ik wil niet de dupe worden van de invoering van dit plan.

Dus: Ik ben tegen het plan van minister Schippers. Ik begrijp welk doel ze voor ogen heeft: betere samenwerking en lagere babysterfte, maar ik denk dat deze dwingende maatregel meer kwaad dan goed zal doen. Ik ben bang dat de zwangere vrouwen en pasgeboren baby’s de dupe zullen worden. Denk er alsjeblieft nog even over na! Doe het helemaal niet, of doe eerst een onderzoek. Een pilotstudy in één ziekenhuis met een paar verloskundige praktijken die wél positief tegenover dit idee staan. Als je die kunt vinden. En misschien blijkt dan wel dat Beatrijs en ik ongelijk hebben. Kan heel goed natuurlijk.

Of, dat kan ook natuurlijk, voer standaard de regel in dat alle bevallende vrouwen vast gebonden worden op een ziekenhuisbed, met een epiduraal in hun rug, benen wijd, knip erin en vacuümpomp erop. Meter hechtdraad om de poes weer dicht te naaien, doe er een steekje extra in voor de voldoening van ‘de man’. Kan ook. Is wel zo eerlijk, wordt iedereen hetzelfde behandeld. Is vast heel efficiënt ook. Maar kunnen we dat dan over een jaar of 15 doen, wanneer ik zeker weten klaar ben met kinderen krijgen?

 

 

Mijn complimenten als je je door dit hele, ietwat onsamenhangende relaas geworsteld hebt! Ik hoor graag jouw mening. 🙂

Vorige post Volgende post

20 reacties

  • Reageren Eva 22 juni 2016

    Ik woon ook in Haarlem, net als jij, en in mijn verloskundige praktijk wordt al erg nauw samen gewerkt met de medische kant van de zwangerschap in het ziekenhuis. (Het heet rondom de zwangerschap als ik het goed heb onthouden) hier kunnen zowel de verloskundigen als de gynaecoloog in het medisch dossier van de zwangere. Ik heb een normale zwangerschap gehad maar tijdens de bevalling werd ik medisch( in vruchtwater gepoept… De boef ?) wilde wel al in het ziekenhuis bevallen. Voor mijn gevoel verliep de overdracht heel soepel, ik heb er in iedergeval niks van gemerkt. En heb uiteindelijk geen extra ingrepen gehad. Wellicht is dit dus de oplossing? Een normale zwangerschap eerste lijns houden maar met gedeelde dossiers?
    Ben nu weer zwanger van nummer twee en ivm vruchtbaarheidsproblemen begonnen in het medische traject en nu overgedragen aan de eerste lijns zorg. Weer een hele soepele overdracht. Ik moet eerlijk zeggen dat ik dit type zorg een stuk prettiger vindt en idd meer uit gaat van wat jij als vrouw allemaal zelf kan, want ben óók van mening dat wij in NL moeten koesteren dat we nog zo ‘natuurlijk’ kunnen kijken naar een zwangerschap en bevalling.

    • Reageren Elisabeth 22 juni 2016

      Ja daar haat het om toch? Dat je als vrouw aan kan geven wat je wil en dat er (binnen het redelijke en medisch verantwoorde) naar je geluisterd wordt.

  • Reageren mariska 22 juni 2016

    Mee eens! Ik ben geen zieke als ik zwanger ben. Dus ik wil niet naar het ziekenhuis – ik voel me daar ook helemaal niet veilig. Ik ben thuis bevallen (op de baarkruk), in 4,5 uur tijd. Ik vond het heerlijk! Lekker ontspannen thuis, vertrouwde omgeving, niet telkens witte jassen die in en uit gaan. Gewoon mijn eigen verloskundige erbij en mijn vriend natuurlijk. En lekker onder je eigen douche, in je eigen bed meteen. Geen gedoe met een maxi cosi en een taxi bellen (wij hebben geen auto). Bovendien ook een stuk relaxter voor de baby – geen witte tl buizen, niet tientallen verschillende mensen eromheen, geen heen en weer gereis van ziekenhuis naar huis etc.
    Ik vind het belangrijk dat ik die keuzevrijheid heb als zwangere. En natuurlijk, als het nodig was geweest, was ik naar het ziekenhuis gegaan. Maar, heel eerlijk (en een beetje trots :)): ik ben gewoon best goed in bevallen 😉
    De volgende keer wil ik dus weer thuis bevallen (sowieso – de volgende bevalling duurt waarschijnlijk nog korter – ik heb echt geen zin om met persweeen de auto in te moeten). Ik vind het dan ook echt heel kwalijk dat die keuzevrijheid mij ontnomen kan worden. En dan denk ik: er moet toch een beter plan zijn om de overdracht/communicatie beter te laten verlopen? Daarnaast denk ik dat er nogal wat nadelen zijn aan het plan van Schippers. Bevallingen worden duurder, dus de zorgverzekering gaat omhoog dan (want uiteindelijk betalen we dit allemaal samen), er is meer kans op ingrepen in het ziekenhuis die niet per se bevordelijk zijn voor moeder en baby (nog meer kosten), het doet wat met de autonomie van de bevallende vrouw – ik ga echt uit van de kracht van de vrouw – maar die wordt best wel op de proef gesteld bij continu witte jassen die er iets van vinden of waar je dingen voor moet doen (op de rug met de benen wijd, bijvoorbeeld – terwijl je misschien liever op handen en knieeen wil bevallen).

  • Reageren Paula 21 juni 2016

    Hele verhaal gelezen, zat er al een beetje ‘in’ door het interview in de VK.
    Ik vind dat je zelf moet kunnen kiezen.
    Dat kon ik niet, maar dat kwam door de IVF-behandeling. Ach, en dan ben je al zo ‘medisch’ bezig geweest, toen vond ik het wel ok. De bevalling ging heel snel dus eigenlijk geen klachten daarover. Omdat zoonlief ’s avonds geboren is, gingen we de volgende ochtend naar huis.
    Ik had eigenlijk meer last van de organisatie van de kraamzorg, omdat daar ook allerlei regeltjes golden (wat is de eerste dag etc.). Tja en daar lig je dan, hoe geef je borstvoeding, hahaha. Nu moet ik er wel om lachen maar toen niet.

    Nog n tip: als je een (paar) screenshot(s) maakt van de VK kun je het misschien wel plaatsen op je blog.

  • Reageren Vlijtig Liesje 21 juni 2016

    Ik zou ook de keuzemogelijkheid willen houden om thuis te bevallen. Mijn thuisbevallingen waren echt veel fijner dan die stomme ziekenhuisbevallingen.

  • Reageren Marlijn 20 juni 2016

    Er is een petitie die de minister vraagt om de garantie te geven dat vrouwen uiteindelijk zelf kunnen beslissen wat ze willen en dat geboortezorg regionaal aangeboden blijft met toegang tot pijnbestrijding voor hen die dat willen.

    Petities.nl/petitions/herbezinning-hervormingen-geboortezorg

    Wat mij betreft is de kern dat de moeder met de juiste informatie een eigen beslissing moet knnen nemen onder begeleiding en advies van professionals.

    Ik had zelf thuis willen bevallen, maar ik moest met persweeen naar het ziekenhuis omdat de vk het hartje niet goed meer kon horen tussen de weeen door. Uiteindelijk niets aan de hand, maar ik had na de bevalling verhoging dus moest een nachtje blijven. Dat beviel me eigenlijk best, zo was er de eerste nacht met (misselijk) kind hulp in de buurt. Ik hoop bij een eventuele volgende bevalling wel weer zelf een eerste keuze te mogen maken (al zou ik nu niet weten wat ik dan ga kiezen).

  • Reageren Jasper 20 juni 2016

    Ik ben wel benieuwd of er studies zijn gedaan naar de werkelijke oorzaak van de kennelijk hoge babysterfte in Nederland.
    En daarnaast ben ik voor het vrijwillig kiezen voor een thuisbevalling, kraamhotelbevalling of ziekenhuisbevalling.

    • Reageren Elisabeth 20 juni 2016

      Ja die zijn er. Sorry van de lack of bronvermelding :). Uit studies komt vooral dat er geen statistisch significant verschil is tussen thuis en ziekenhuis. Maar Beatrijs Smulders zegt dat t komt doordat de definitie van baby in NL anders is dan in andere Europese landen. Wij noemen n foetus vanaf 24 weken n baby, de rest vanaf 28.

  • Reageren Kim 20 juni 2016

    Ik ben het helemaal met je eens! Wij twijfelden vooraf erg tussen een ziekenhuisbevalling en een thuisbevalling (indien mogelijk). We hebben gekozen voor een thuisbevalling en we hadden het geluk dat dat kon. Pas nu ik een thuisbevalling heb meegemaakt weet ik hoe fijn ik het vond om niet naar het ziekenhuis te hoeven en in mijn vertrouwde omgeving te kunnen blijven. Ik ben ervan overtuigd dat voor mij persoonlijk (ik denk dat dit voor iedereen anders kan zijn) het feit dat ik thuis kon blijven een heel positief effect heeft gehad op de bevalling. Daarnaast duurde bij mij het persen ook lang (ruim 2,5 uur) en vraag ik mij inderdaad ook af of er als ik in het ziekenhuis had gelegen was ingegrepen. Ik ben in ieder geval blij dat dat nu niet is gebeurd, want het was niet nodig.

    • Reageren Elisabeth 20 juni 2016

      Heel mooi Kim!

  • Reageren Joyce 20 juni 2016

    Ik ben nu 22 weken zwanger en wist vanaf dag 1 dat ik in het ZH wil bevallen. Vind dat juist een veiliger idee, vergeef mezelf nooit als er iets mis gaat en we moeten dan nog op stel en sprong richting ZH. Echter ben ik heel erg voor baas in eigen buik (en kut blijkbaar). Als je je als vrouw veilig en op je gemak voelt zal dat de bevalling alleen maar ten goede komen. Waar dat is maakt dan niet uit. Wel denken ik dat mondigheid van jouzelf of je partner belangrijk is. Want ik hoop toch dat niemand mij straks denkt te vertellen dat ik een ruggenprik MOET, of op bed liggen MOET. Luisteren naar je lichaam, ook in het ZH. Er wordt een beetje gedaan alsof ZH er lol in heeft om een pomp op je doos te zetten, ik ga er van uit dat zij ook naar hun beste kunnen handelen.

    • Reageren Elisabeth 23 juni 2016

      Je reactie was in de spam terechtgekomen Joyce! Maar nu staat ‘ie er. Ik denk zeker niet dat het ziekenhuis het leuk vind om al die kunstverlossingen te doen. Ik denk gewoon dat ze eerder geneigd zijn tot medisch ingrijpen. En die mening heb ik puur gebaseerd op de cijfers uit wetenschappelijk onderzoek hoor. Ik heb geen persoonlijke ervaring met bevallen in het ziekenhuis. Ik werk alleen in een ziekenhuis.

  • Reageren Merel 20 juni 2016

    Mee eens. Ik vind dat de bevallende vrouw voorop moet staan en in de nieuwe situatie geloof ik idd dat die de dupe wordt.
    En heel mooi verwoord!
    Ik ben niet zozeer tegen een vorm van integratie, maar dan wel eentje die werkt.
    Merel onlangs geplaatst…Liebster Award, mijn antwoordenMy Profile

    • Reageren Elisabeth 20 juni 2016

      Ja precies. Niet zomaar dit plan invoeren, maar werst kijken wat werkt…

  • Reageren Mary-Lou 20 juni 2016

    Niks onsamenhangends hoor. Ben het alleen niet met je eens. Of eigenlijk heb ik er geen mening over. Weet ik even niet. Dat is pas onsamenhangend. 😉 Wel ben ik blij dat ik de eerste keer al in het ziekenhuis wilde bevallen. Mijn dochter is met spoed gehaald omdat ze het benauwd had. Had ze het thuis ook benauwd gehad of was ze benauwd door de medicatie die ik daar heb gekregen en thuis nooit zou hebben gehad? Ik zal het nooit weten. Wel weet ik dat ik nooit thuis zou willen bevallen. Inmiddels heb ik die keus ook niet meer. Uiteraard ben ik in beginsel wel voor baas in eigen *** , tenzij het medisch niet verantwoord zou zijn zoals inmiddels bij mij. Of dwingen tot samenwerking een goed plan is vraag ik me ook af. De patiënt zal altijd aan het kortste eind trekken, dat ben ik ieg wel met je eens. Vind het wel schokkend dat er babysterfte zou kunnen zijn door zoiets als wisseling van wacht. Bizar!
    Mary-Lou onlangs geplaatst…Draag nieuws: Nieuwe printjes van ByKay | Draag app nu ook voor Android | Tummy Tuck vernieuwdMy Profile

    • Reageren Elisabeth 20 juni 2016

      Ik zwg niet dat vrouwen niet meer in het ziekenhui moeten bevallen hoor. Alleen dat de optie om zelf te kiezen voor vrouwen moet blijven. En dat ik geloof dat die optie zal verdwijnen als hetvolan van Schippers door gaat.

      • Reageren Mary-Lou 20 juni 2016

        Dan heb ik je toch een beetje verkeerd begrepen. Ik dacht eigenlijk dat je bedoelde dat het plan alleen gevolgen zou kunnen hebben voor ziekenhuisbevallingen. Maar jij denkt dat er dan meer op ziekenhuisbevallingen aangestuurd zou worden door het ziekenhuis??

        • Reageren Elisabeth 20 juni 2016

          Ja dat denk ik… en op meer kunstgrepen. Maar das puur n mening. Dat is mn tweede punt. Eerst onderzoek en dan pas n dergelijke grote verandering.

  • Reageren Mama Lifestyle Blog 20 juni 2016

    Ik heb er eigenlijk geen mening over. Je hebt helaas niet altijd de keuze om thuis of in het ziekenhuis te bevallen. Mijn eerste kindje werd veel te vroeg geboren en toen moest ik in het ziekenhuis bevallen, ondanks dat ik liever thuis wilde bevallen. Ik had toen s ochtends te maken met een wisseling van de wacht precies op het moment dat ik enorme persdrang had. De verpleegster wilde me niet geloven. Ze zei je zal wel moeten poepen. Pas anderhalf uur later mocht ik beginnen met persen, maar toen had ik geen persdrang meer. Toen moest er een vacuümpomp aan te pas komen om mijn dochter geboren te laten worden. Bij mijn tweede wilde ik juist liever in het ziekenhuis bevallen, want dat vond ik een veiliger idee, maar mijn verloskundige overtuigde me om toch thuis te bevallen en toen mijn zoontje overleed bijna. Bij mij wilde de placenta niet loskomen en ik was 2 liter bloed verloren, dus toen moesten mijn zoontje en ik beiden (hij eerst en een half uur later ik) alsnog naar het ziekenhuis.
    Mama Lifestyle Blog onlangs geplaatst…Je man/vriend wel of niet bij de bevalling?My Profile

    • Reageren Elisabeth 20 juni 2016

      Dat zijn allebei verschrikkelijke verhalen, maar benadrukken wel die hashtag. Laat de vrouw zelf meebeslissen en geloof haar voor en tijdens de bevalling. Had wellicht wat van jouw leed verkomen. (Al weet je dat achteraf natuurlijk niet).

    Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Populaire berichten

    Follow