12 september 2017

Antonies eerste maand thuis

Voordat ik bevallen was had ik allemaal plannen om elke week, of toch zeker elke maand een update te geven over de nieuwe spruit. Door omstandigheden is dat niet gelukt. Of misschien was het gewoon een beetje te hoog gegrepen. Ik heb werkelijk geen idee waar ik de tijd vandaan moet halen om te bloggen. Het lukt me ter nauwer nood om één stukje per week te schrijven! En het is niet alsof ik een moeilijke baby heb. In tegendeel!

De vier heren van het huis: (vlnr) Jim, Antonie, Rogier, Mickey

De eerste ‘maand’ thuis

Ik zeg de eerste maand, maar het is eigenlijk ruim een maand. Op 7 augustus mochten we Antonie mee naar huis nemen, en nu is het alweer de 11de. Hij is inmiddels zeven weken oud, en hij heeft zich al zo goed ontwikkeld!

Zoveel controleafspraken

Deze afgelopen vijf weken hebben we vooral veel controleafspraken gehad. Eerst kwam het consultatiebureau langs voor de intake, toen voor de gehoortest. Deze standaardtest lukte niet bij Antonie, waarschijnlijk omdat zijn hoofdje (en dus ook zijn gehoorgangetjes) zo klein zijn. Omdat hij Down heeft mochten we de tweede mogelijke test overslaan, en meteen de test voor de echt lastige gevallen. Dat was dus de derde afspraak. Gelukkig zijn beide oren voldoende bevonden.

Na twee weken hadden we de controleafspraak bij de kinderarts, ook hier alles goedgekeurd. Daarna langs bij het consultatiebureau, voor de afspraak met 4 weken. Ook alles ok! Later die week moesten we langs de huisarts. Dat was voor mij, om mijn bloeddruk te controleren in verband met de zwangerschapsvergiftiging, en de medicijnen af te gaan bouwen.

Toen stonden er eigenlijk eventjes geen afspraken op de planning, maar besloot ik om van fulltime kolven over te stappen naar fulltime aan de borstvoeden. Ik ben twee keer langs geweest bij het inloopspreekuur van het consultatiebureau, en twee keer was Antonie goed gegroeid. Ook zijn we nog naar het ziekenhuis geweest voor de nacontrole bij de gynaecoloog, en nog een keer naar de huisarts voor mijn bloeddruk.

In totaal waren dat dus tien afspraken…! Best wat, en we hebben er nog een aantal te gaan de komende twee maanden. We moeten nog naar de oogarts, Down arts, twee keer naar het consultatiebureau en voor mij nog een laatste keer naar de huisarts. Van het consultatiebureau hoeven we niet per se langs te komen trouwens, maar dat zijn juist de afspraken die ik leuk vind. Beetje stom om die dan juist te laten zitten, vind ik…

De overgang van één naar twee kinderen

Ik was heel benieuwd hoe anders het zou zijn met twee kinderen. Eigenlijk vind ik het best meevallen. Natuurlijk zijn er wat dingen lastiger dan met één kind, maar tot nu toe vind ik het best te doen. Het lastigste vind ik dat Jim ‘s nachts of ’s ochtends vroeg soms wakker wordt van de huilende baby. En dan wil hij uit bed. Niet zo heel fijn als dat nog niet de bedoeling was.

Een ander puntje vind ik het voeden van de baby als ik alleen met Jim en Antonie ben. Jim snapt heel goed dat ik dan even geen tijd voor hem heb, maar hij wil toch aandacht. En dan gaat hij kattenkwaad uithalen… en hij weet dondersgoed dat ik er dan eigenlijk niks tegen kan doen. Tegen hem praten helpt, maar nu ben ik verkouden en sinds zaterdag mijn stem kwijt. Das pas echt lastig!

En het laatste wat ik lastig vind is hoeveel tijd en planning het vergt om Jim ’s ochtends naar de opvang te brengen. Het plan is ongeveer: baby voeden (duurt ongeveer een uur), Jim uit bed halen en rustig wakker laten worden (anders is hij saggo), mezelf douchen en aankleden, ontbijt maken voor Jim (en mezelf als ik dat niet vergeet), Jim aankleden (onder zijn protest), dreigen dat ik alleen met Antonie naar de juffies ga (anders wil hij de deur niet uit), naar het kinderdagverblijf lopen, Jim afleveren, snel even een boodschapje doen bij de supermarkt, terug naar huis, want dan is het alweer tijd om de baby te voeden… Het is tot nu toe elke keer gelukt hoor, maar ik ben altijd weer bang dat ik niet op tijd thuis ben en Antonie hartverscheurend gaat huilen van de honger. Met het rotweer steeds is er niet echt de mogelijkheid om hem buiten op een bankje te gaan zitten voeden…

En voor de rest gaat het allemaal wel. Ik kan goed tegen slaaptekort en vind het op het moment niet erg om elke dag het huishouden te doen. Nog wat overgebleven nesteldrang denk ik. Als ik weer aan het werk ga in november zal het pas echt lastig worden, ben ik bang. Dan staat er nog meer tijdsdruk op het opstaan en de deur uit komen, en moet dat huishouden en opruimen er maar een beetje bij… Ik hoop dat we dan weer een schoonmaker hebben…

Antonies ontwikkeling

Kijk hem dat hoofdje omhoog houden!!

Al sinds de eerste week dat Antonie thuis was verbaas ik me over zijn ontwikkeling. In het ziekenhuis lag hij eigenlijk alleen maar in zijn wiegje. Maar thuis natuurlijk in de box, en ik ben ook meteen begonnen met hem op zijn buik leggen. En volgens mij doet hij het echt geweldig, dat bewegen. Ik kan me niet herinneren dat Jim zoveel bewoog, en Antonie vindt het veel minder erg om op zijn buik te liggen oefenen. Antonie doet lekker zijn hoofdje omhoog, en spartelt wat af. Ook kijkt hij je aan als je hem optilt of boven hem hangt, en hij volgt je met zijn ogen. Ook kijkt hij heel geïnteresseerd naar patronen en dergelijke.

Het enige wat ik een beetje mis is zijn lachje. Jim lachte al met vier weken. Dat is heel uitzonderlijk, maar de meeste baby’s lachen toch wel met zes weken. Antonie reageert soms wel met iets dat op een lachje lijkt, maar het is nog steeds twijfelachtig. En niet zo vaak. Hoe Jims lach er in het begin uitzag, en hoe vaak hij dat deed weet ik echt niet meer trouwens, dus misschien is het allemaal normaal hoor. Het zou heel goed kunnen dat ik er gewoon teveel op zit te letten. En ook al lacht hij nog niet echt, nu met zeven weken, is dat eigenlijk helemaal niet erg. Hij mag zich best ietsjes langzamer ontwikkelen.

Babyritme

De eerste twee weken was de dag echt in blokjes van drie à vier uur verdeeld. Overdag voedde ik elke drie uur, en ’s nachts elke vier uur. Wel moest ik natuurlijk nog veel kolven, omdat we bijna alle voedingen met de fles gaven. Antonie sliep ook nog best veel toen.

Antonie kijkt geïnteresseerd hoe ik aan het kolven ben.

De afgelopen drie weken was Antonie echter steeds vaker wakker, en had ik het idee dat hij zichzelf ook een beetje wakker hield. Hij was zo aan het wapperen met zijn beentjes en armpjes, terwijl je gewoon zag aan hem dat hij moe was. We hebben daarom de SwaddleMe’s weer uit de kast getrokken. Ik voed Antonie nu, duurt ongeveer een uur, daarna is hij een uurtje wakker, en dan doe ik hem in de SwaddleMe zodat hij even tot rust kan komen. Ik hou nog wel de drie uur tussen voedingen aan. Dus als het tijd is voor de volgende voeding maak ik de SwaddleMe los, en laat hem zelf wakker worden.

Hij stopt eigenlijk niet met spartelen.

’s Nachts gebruiken we de inbakerdoek niet. Dan is het niet nodig, en bovendien zou hij kunnen zorgen dat Antonie doorslaapt terwijl hij wél een voeding nodig heeft. Hij slaapt trouwens uit zichzelf al een beetje door. Er zit tussen de laatste voeding ’s avonds en de eerste ’s ochtends vijf tot zes uur. Best netjes voor een baby van nog geen twee maanden toch?

En hoe gaat het met mij?

Afgezien van het feit dat ik nu mijn stem kwijt ben, gaat het heel goed met me. Geen last meer van de zwangerschapsvergiftiging, al is mijn bloeddruk wel nog aan de hoge kant. Ik heb eigenlijk geen bekkenklachten, en geen nare dingen als urineverlies ofzo. Heel soms doe ik wat van die kegeloefeningen, maar daar heb ik eigenlijk nog niet zo’n zin in. Komt nog wel, denk ik dan.

Ik ben ook nog niet begonnen met sporten, en mijn buik is nog héél dik als ik hem ontspannen hou. Ik lijk nog gewoon zwanger. Grotendeels is dat natuurlijk mijn vergrote lever, maar slappe buikspieren helpen ook niet. Het is zo erg dat heel veel mensen vragen wanneer ik nou eindelijk eens ga bevallen, haha. Ik was van het weekend weer voor het eerst naar een feestje en bestelde een cocktail. En toen wilde de bartender hem niet maken omdat hij dacht dat ik zwanger was! Vond ik niet erg hoor, wel grappig eigenlijk. En nadat ik uitgelegd had dat ik niet zwanger maar pas bevallen was heb ik die cocktail alsnog gekregen.

 

Alles gaat super dus. We zijn lekker aan het genieten. Alleen blijft er zo weinig tijd over voor andere dingen… zoals bloggen. Herkenbaar? 😊

 

Vorige post Volgende post

6 reacties

  • Reageren G.T. 15 september 2017

    Wat leuk om (eerlijk!) te lezen hoe het gaat met een tweede erbij. En die foto <3
    Heeft je zwangerschap nog consequenties gehad voor je lever?

    • Reageren Elisabeth 15 september 2017

      Geen idee… in elk geval big steeds geen problemen met mn stofwisseling. Maar of en hoeveel hij gegroeid is is een beetje onduidelijk.

  • Reageren Sanne Marlijn 14 september 2017

    Fijn om te lezen dat het goed met jullie gaat!! Kan me voorstellen dat het echt een race tegen de klok is ’s ochtends met twee kinderen. Ik ben benieuwd hoe dat hier straks gaat, of James ook wakker zal worden van zijn zusje.

  • Reageren Kim 13 september 2017

    Fijn dat het zo goed gaat! Bij ons wordt de oudste ook steeds wakker van de baby ’s ochtends, irritant want zorgt voor oververmoeide peuter. Wat steekt Jim zijn hand lief uit naar Antonie.

  • Reageren Nienke 13 september 2017

    Die eerste foto.. echt prachtig! En verder, heel herkenbaar hoor. Die eerste maanden met een baby zijn gewoon pittig, gigantisch genieten, maar ook pittig. Wij hebben nu vier kinderen, maar die eerste tijd blijft intens, op alle fronten. Je doet het geweldig!

  • Reageren Paula 12 september 2017

    🌻😘🌺

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge