28 februari 2016

“Alsof je … in brand staat”

Soms heb ik het gevoel alsof ik mijn bevalling heel anders beleefd heb dan andere vrouwen. Het moment dat “het hoofdje staat” bijvoorbeeld. Dat is het moment tijdens het persen dat het hoofdje van je baby er bijna uitkomt, maar de verloskundige of gynaecoloog zegt dat je moet stoppen met persen. Zo wordt alles een beetje opgerekt en heb je minder kans op uitscheuren. Nou zeggen ze dat dat een ontzettend brandend gevoel geeft. Of, zoals Patty Brard het zo mooi verwoordde in ‘vier handen op één buik’: “alsof iemand een paraplu in je doos heeft gestoken, hem open gedaan heeft, en hem naar buiten getrokken heeft.”

 

Dit gevoel had ik dus helemaal niet! Ik vond eigenlijk bijna mijn hele bevalling, gelukkig, wel meevallen. Wel relaxed, voor zover een bevalling dat kan zijn dan natuurlijk.

 

jim pasgeboren bevalling

 

Mijn bevallingsverhaal

Mijn bevalling begon iets voor acht uur ’s avonds. Met kramp. En diarrhee. Daarom herkende ik de kramp niet direct als weeën. Ze waren vervelend, kwamen ook al best snel, om de paar minuten, maar gingen gepaard met toiletbezoek. Iets verkeerds gegeten, dacht ik dus. Toen ik na een uur echt helemaal leeg was en de krampen niet ophielden begon ik te vermoeden dat het weeën waren. Ik ben even gaan douchen, valse weeën schijnen daar van op te houden namelijk, maar ze werden alleen maar erger. Ok, het is echt begonnen dus, dacht ik.

Ik ben op mijn zij in bed gaan liggen, Rogier is naast me gaan liggen, en ik ben er eigenlijk niet meer af gekomen. Ja, ik ben een paar keer gaan plassen. En ik heb me een paar keer omgedraaid, maar eigenlijk heb ik gewoon steeds weeën weg liggen puffen. Ze kwamen al om de paar minuten, werden wel steeds sterker, maar ze waren gewoon wel goed te doen. Om een uur of tien kwam de verloskundige en die heeft mijn water gebroken. Ik had toen 5 of 6 cm ontsluiting geloof ik. Ik wilde graag thuis bevallen. En ik had op dat moment écht geen zin meer om op te staan en met de auto naar het ziekenhuis te gaan. Dus ik was blij dat het vruchtwater helder was en het mocht.

Vanaf toen werden de weeën wel zwaarder, maar ik wist dat het dan sneller zou gaan. De verloskundige ging niet meer weg zei ze. Ze heeft gewoon in de woonkamer zitten wachten tot ik zover was. Rond een uur of twaalf ging ze alles klaarzetten, belde ze de kraamverzorgster en om half één kreeg ik onhoudbare persweeën. Terwijl ik nog geen volledige ontsluiting had, dat was wel vervelend, maar ik mocht een beetje mee persen gelukkig.

Dat persen vond ik dus het ergste

Van de meeste vrouwen hoor ik dat ze het persen zoveel makkelijker vonden dan de ontsluitingsweeën, maar ik vond het dus echt verschrikkelijk. Ik had persweeën die kort duurden, ik kon net aan tweeën een half keer persen. En ik had maar een minuutje rust ertussen. En als ik perste had ik echt zoveel pijn! Bovenaan mijn schaambeen, als ik het had gekund had ik gewoon niet geperst, maar ik had zoveel persdrang ik moest wel. Je weet natuurlijk nooit precies wat er binnen in je buik gebeurd, maar de verloskundige had het gevoel dat het schoudertje een beetje vast zat.

Ik had het gevoel alsof ik geen meter vooruit kwam, dus om te proberen of het beter ging ben ik even op de toilet gaan zitten. Nou dat was nóg erger… Na drie weeën lag ik weer op bed dus.

Gelukkig heeft het toch een beetje geholpen waarschijnlijk. Toen ik weer op bed lag deed het minder pijn en ging het ineens heel snel. Na een paar keer persen ‘stond het hoofdje’. En daar voelde ik dus helemaal NIKS van. Het voelde heerlijk, ik voelde namelijk niks. Of bijna niks, niet die helse pijn meer bij mijn schaambeen. Ik heb ook gewoon van alles gevraagd aan de verloskundige: “Moet ik zo dan hard persen of juist zachtjes?” Best grappig, denk ik achteraf… Het antwoord van de verloskundige was: “Nou niet te zacht. Maar hij hoeft ook niet tegen de muur hoor!”

Toch uitgescheurd

De verloskundige vertelde na afloop dat ze al helemaal blij was, en in haar hoofd al dacht “yes, geen hechtingen!”. Maar toen was Jim’s hoofdje geboren en toen stak hij zijn armpje naar buiten. Ook daar voelde ik niks van hoor! Maar je kan je voorstellen dat je daar van uitscheurt. Drie scheurtjes had ik. Niet zo diep gelukkig. En ook het hechten viel mee. Ik was gewoon zo blij dat het over was. Ik was helemaal hyper, vond mezelf ontzettend grappig… Best gênant, haha.

 

 

Nou ja, zo heb ik mijn bevalling ervaren. Ben ik echt heel raar, of zijn er meer moeders die een dergelijke ervaring hadden?

 

 

 

Vorige post Volgende post

12 reacties

  • Reageren Malou 6 maart 2016

    Leuk om te lezen. Ik heb een keizersnee gehad, dus bij mij was het totaal anders.
    Malou onlangs geplaatst…Februari op MadebyMalou.nlMy Profile

  • Reageren Mira 1 maart 2016

    Mooi! Dat je het zo ervaren hebt, is alleen maar positief. 🙂
    Ik vond de pijn hels, maar het was zò snel voorbij (mijn bevalling duurde 38 minuten!) dat ik het na enkele minuten alweer vergeten was…

  • Reageren Lori (Mama's Jungle) 29 februari 2016

    Wat fijn dat je het zo goed hebt ervaren. Bij mij vloog dochterlief wel zowat tegen de muur haha 😉 Verder ook wel een prima bevalling, zo durf ik ‘m wel over te doen. Alleen dan liefst thuis i.p.v. ziekenhuis.

  • Reageren Nicole 29 februari 2016

    Haha ik weet dat moment nog heel goed, dat het hoofdje ‘stond’. En ik dacht alleen maar; HIJ MOET ERUIT! Dus de volgende perswee heb ik hem in 1 keer eruit geperst. Ik weet nog heel goed dat de verloskundige zei: je moet 1 keer over je pijngrens heen en dan is hij er. En dat was ook zo. Maar poeh, zo bewust over je pijngrens heen…..Dat vond ik wel heftig!

  • Reageren Ester 29 februari 2016

    Wauw wat bijzonder dat je thuis kon bevallen. Ik weet wel dat het in Nederland helemaal niet zo uitzonderlijk is, maar hier in België is dat echt ‘speciaal’.

    Hier heb ik mijn bevalling ook héél chill ervaren. Na een volledige dag ‘zeurend gevoel in de buik’ melde ik me aan voor een controle op de materniteit. Die ging me een uurtje aan de monitor hangen om te kijken wat er aan de hand was.

    Na 5min kwam de verloskundige opnieuw binnen “Je hebt elke minuut een wee en je zit op 5cm.” EUH! OKE CHILL. Ik voelde werkelijk NIKS van pijn.

    Pas als de vliezen gebroken werden, waren de weeën pijnlijker. Maar was ik even blij dat ik al over de helft zat 😀

    • Reageren Ester 29 februari 2016

      Oja, en 2uurtjes later had ik mn dochter al in de armen 😀

  • Reageren Jodi - liefthuis 29 februari 2016

    Bizar om te lezen, dit had zo mijn bevalling kunnen zijn, ik vond het ook ‘meevallen’ het deed heel veel pijn maar ik had veel erger verwacht in ieder geval. Ook ik vond het persen verschrikkrlijk en ook ik moest naar de wc. Dat het hoofdje stond heb ik wel gevoeld maar bij lange na niet zo heftig als verwacht,
    Ik gad het me veel heftiger voorgesteld, misschien dat het daardoor mee viel.

    • Reageren Elisabeth 29 februari 2016

      Dat is inderdaad wel bizar veel gelijk! Maar blij dat ik niet raar ben dus 😉

  • Reageren mieke 28 februari 2016

    Ik heb uiteindelijk een ruggenprik gekregen. ..Na 24 uur zat ik nml nog maar op 3 cm dus die pijn van het hoofdje heb ik niet gehad;)!

  • Reageren Kim 28 februari 2016

    Best herkenbaar! Ik had ook geluk met een (thuis-)bevalling die eigenlijk heel goed verliep. Het persen vond ik ook het zwaartst (bij mij duurde het ook best lang, tweeënhalf uur). En ik stelde ook steeds vragen: “ik heb geleerd dat ik niet te hard moet persen, maar ik weet niet meer hoe?!”. Daar kreeg ik niet een duidelijk antwoord op. De verloskundige zei steeds: nog even doorzetten, straks ligt er een baby’tje op je buik. Daar kon ik echt niks mee, ik dacht steeds 1. Dat is nog maar afwachten (dat is juist waar ik me nu het meeste zorgen over maak, of er straks wel een gezond baby’tje op mijn buik ligt) en 2. Daar kan ik me niks bij voorstellen.

    Mooi dat je je bevallingsverhaal deelt!

  • Reageren Esther 28 februari 2016

    Nee hoor, helemaal niet gek!
    Ik kreeg eind van de middag een ballonnetje omdat ik volgende dag ingeleid zou worden. Kans was erg klein dat er wat zou gebeuren met dat ballonnetje maar dat was de eerste stap. Ballonntje zat om 17u op zijn plaats en om half 1 snachts belde ik de zuster dat ik wat kramp had en niet kon slapen, bleek ik op ruim 2 cm te zitten. De krampen waren dus weeën.
    Het persen vond ik heerlijk, eindelijk actief meedoen en de pijn die iedereen omschreef voelde ik niet. Ook het staan van het hoofdje had ik geen last van. Sebastiaan is vervolgens om 10.37u geboren zonder knip of scheur of extra bloedvergieten. Kind was er uit en we konden naar huis.
    Mazzel, goed geluisterd… Wat het ook was, het eerste dat ik zei was; als bevallen zo gaat doe ik er nog wel 10!

  • Reageren Angela - Mama met passie 28 februari 2016

    Haha nee je bent niet raar! Ik herken het overigens niet, want auw dat hoofdje. Gelukkig was er een koud washandje die de verpleegkundige gebruikte. Verder vond ik het persen echt heerlijk, maar ik had dan ook wel even rust ertussen voor de volgende kwam. De weeën opvangen deed ik staand in mijn blote kont leunend over het bed tegen mijn man. En dan ook nog met allerlei toeters en bellen uit mijn muts, omdat ik een ingeleide bevalling had. Ik herinner mij alles nog, waar ik echter verwachtte dat ik mij helemaal zou afsluiten zoals veel vrouwen zeggen, had ik dat dus helemaal niet 😉 Mijn gedachten heb ik ook letterlijk op papier gezet en gedeeld op mijn blog hihi.
    Angela – Mama met passie onlangs geplaatst…Tien jaar geleden…My Profile

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge